Навіны Германіі. Беларускія ўлады спадзяюцца на падтрымку Германіі ў пасоўванні адносін Менска і ЕС

Аўторак, Кастрычнік 15, 2019 0

Як заявіў кіраўнік урада Сяргей Румас на сустрэчы з амба-садарам ФРГ у Беларусі Манфрэдам Хутарэрам, у апошні час паміж Менскам і Бруселем усталяваліся больш цёплыя адносіны.

Прэм’ер падкрэсліў, што Германія з’яўляецца ключавым гульцом у ЕС, а таму ад пазіцыі афіцыйнага Берліна па тым ці іншым пытанні залежыць палітыка Еўрасаюза.

Па словах Румаса, эканамічны складнік «будзе прыярытэтам у працы новага амбасадара Германіі». Ён нагадаў, што ў нашай краіне працуе больш трохсот фірмаў з удзелам нямецкага капіталу, а ФРГ «традыцыйна з’яўляецца буйным гандлёвым партнёрам Беларусі».

Частка ўрада бачыць патэнцыял у гандлёва-эканамічных і інвестыцыйных адносін дзвюх краін.

— Мы вельмі здаволены тым, як працуе беларуска-германская працоўная група па гандлі і інвестыцыях і жадалі б, каб гэты дадатны досвед узяла працоўная група па навукова-тэхнічным супрацоўніцтве, мы чакаем аднаўлення яе працы, — сказаў Румас.

Беларускі бок таксама зацікаўлена ў больш актыўнай працы Рады дзелавога супрацоўніцтва, якая ў ранейшыя гады вельмі прадуктыўна дзейнічала ў пасоўванні інтарэсаў беларускага і нямецкага бізнэсу.

Naviny.by.

НАША СЛОВА № 41 (1452), 9 кастрычніка 2019 г.

Аўторак, Кастрычнік 15, 2019 0

Каб не быць «рускімі са знакам якасці». Наш адказ інтэграцыі

Адказ «беларуская» на пытанне пра родную мову пад-час перапісу насельніцтва — гэта цяпер тое, што можа зрабіць абсалютна кожны чалавек для падтрымкі суверэнітэту і неза-лежнасці Беларусі.

Раз на дзесяць гадоў у краіне адбываецца цікавае ме-рапрыемства — перапіс насель-ніцтва. Гэтым разам беларусаў палічаць, памацаюць і пагля-дзяць на іх з 4 па 30 кастрыч-ніка. І цяпер пытанні перапісу — надзвычай важныя.

Перапіс важны таму, што менавіта ад яго вынікаў ад-штурхоўваюцца нашыя статы-стыкі, і, адпаведна, улады ў вы-значэнні далейшага шляху раз-віцця дзяржавы і дзяржаўнай палітыкі. Напрыклад, ад сёлет-ніх вынікаў маштабнай апытан-кі, па словах сацыялагіні, аналі-тыка Беларускага інстытута стратэгічных даследаванняў Алены Арцёменкі, будзе зале-жаць рэформа адміністрацый-нага падзелу краіны. Па мер-каванні адмыслоўцы, у некато-рых раёнах колькасць насельні-цтва можа аказацца каля 5-7 тысяч чалавек, і, адпаведна, там нерацыянальна ўтрымліваць адміністрацыю.

Але найважнейшыя пытанні — гэта пытанні 12 і 13 у перапісным лісце. Яны будуць гучаць так: «Ваша родная мова (мова, засвоеная першай у ран-нім дзяцінстве)?» і «На якой мове вы звычайна размаўляеце дома?»

Пытанні сфармулява-ныя так, бо гэта — рэкамендацыі «Канферэнцыі еўрапейскіх статыстыкаў». Аднак паняцце «роднай мовы» і «першай за-своенай» усё ж не перашкаджа-юць назваць любому чалавеку роднай мовай беларускую.

І гэта, насамрэч, не бу-дзе хлуснёй. Нават калі ад па-чатку вы размаўляеце на рус-кай мове — вы ж у дзяцінстве засвоілі «Калыханку»? Ведаеце, хто такі Дзед-Барадзед? А зна-чыць, засвоілі і беларускую мову.

Вынікі перапісу бу-дуць апрацоўвацца даволі доўга, і не ўсе з гэтых вынікаў нам пакажуць. Бо там ёсць «слі-зкія» пытанні наконт працоў-най міграцыі і жадання з’ехаць з краіны. Але сапраўдныя ліч-бы гарантавана давядуць да тых, хто прымае палітычныя і эканамічныя рашэнні наконт будучыні краіны.

Цяпер наша будучыня даволі цьмяная. Да нас цягнуць свае рукі розныя «рускія мі-ры» ды «паглыбленыя інтэгра-цыі». Шмат хто занепакоена кажа, што існаванне Беларусі як самастойнай дзяржавы ўжо пад вялікай пагрозай, і трэба кансалідавацца ўсім, каб нада-лей жыць у сваім доме. І адказ «беларуская» на пытанне пра родную мову — гэта цяпер тое, што можа зрабіць абсалютна кожны чалавек для падтрымкі суверэнітэту і незалежнасці Беларусі.

Такім чынам мы даво-дзім важную рэч: беларусы — гэта не «рускі мір». Не «апаля-чаныя рускія» і нават не «рус-кія са знакам якасці», не «ма-лодшая славянская сястра». Гэта асобны і асаблівы народ, у якога ёсць свая мова, куль-тура, традыцыі, зямля і краіна.

Беларус-кая мова — гэта і абарона ад уся-лякіх «глыбокіх», «паглыбленых» і іншых схаваных, прыкапаных ды замаскіраваных інтэграцый. Гэта маркёр: што беларусы — су-праць паглынання сваёй краі-ны нейкімі «вялікімі суседзямі». Прынамсі, гэта азнака таго, што «лёгкіх інтэграцый» не бу-дзе. І папярэджанне тым, хто на такія «інтэграцыі» спадзяецца, — найперш, з нашага боку. Пры-знаемся: у Беларусі хапала не толькі партызанаў, але і кала-барантаў.

Руская мова ў нас не мае патрэбы ў падтрымцы. Бе-ларуская ж фактычна выклю-чаная з ужытку ў адукацыі, СМІ, заканадаўстве, рэальным жыцці. Той, хто спрабаваў ула-дкаваць дзіця ў беларускамоў-ную групу дзіцячага садка альбо дамагчыся беларуска-моўнага навучання ў пачатко-вай школе, выдатна пра гэта ведае. Хаця такога быць не па-вінна — каб тыя, хто жадае на-вучаць дзяцей на мове тытуль-най нацыі, дамагаліся б гэтага ледзьве не з боем.

Чым больш адказаў у перапісе пра «родную бела-рускую» — тым больш шанцаў на з’яўленне навучання па-беларуску, беларускіх садкоў і школьных класаў.

Часцяком сустракаюц-ца нараканні, што зварот да чы-ноўніка на беларускай мове вы-клікае адказ ці на рускай, ці з памылкамі. Вялікая колькасць людзей, якія ў час перапісу за-явяць пра родную беларус-кую, будзе вымушаць чыноўні-каў не адварочвацца ад бела-рускамоўных зваротаў (за апо-шнія гады, адзначым дзеля справядлівасці, беларускую мову яны вывучылі няблага).

Сацыёлагі ў гэтым пы-танні папярэджваюць пра «спі-раль маўчання». Гэта калі ўсе звыкліся, што, нібыта, «боль-шасць адкажа пра родную мо-ву — руская, дык я адкажу так-сама гэтак». Насамрэч, усё як-раз наадварот. Гэта беларуская мова трапіла ў «спіраль маўчан-ня». Насамрэч, мова — папуляр-ная. Быць беларускамоўным — азначае быць «у трэндзе». Ува-жаць беларускую мову за род-ную — гэта быць адукаваным, прынамсі, ведаць больш за ад-ну мову. Проста нашая мова «не раскручаная» так, як нале-жыць, а яе сапраўдная папу-лярнасць — замоўчваецца.

Не верыце? Паводле перапісу 2009 года роднай мовай беларускую назвалі 53,2% насельніцтва Беларусі. У час перапісу 1999 года род-най мовай беларускую назвалі 73,6%!

Дык якая ваша родная мова?

Сяргей Пульша

“Новы час”.

Навіны Германіі. Пасол Германіі: Нямецкія кампаніі ў Беларусі — не для таго, каб сарваць хуткія грошы

Аўторак, Кастрычнік 8, 2019 0

Нямецкія кампаніі прыходзяць у Беларусь не для таго, каб сарваць хуткія грошы і сысці з рынку, а каб застацца. Пра гэта заявіў пасол Германіі ў Беларусі Манфрэд Хутарэр, выступаючы 26 верасня ў Менску на 10-м Дні нямецкай эканомікі ў Рэспубліцы Беларусь.

— Гэта з’яўляецца часткай нямецкага гандлю і філасофіі. Цэлы шэраг буйных канцэрнаў, а таксама сярэдніх нямецкіх прадпрыемстваў ужо шмат гадоў актыўна працуе ў Беларусі, і за іх плячыма — сітуацыя, якая паспяхова развіваецца. Былі ўзлёты і падзенні кан’юнктуры, перажывалі эканамічныя крызісы, здараліся і палітычныя звады. Але і гэтыя складаныя перыяды кампаніям удалося пераадолець, і таму радасна бачыць, што міжнародныя адносіны паміж нашымі краінамі зноў дынамічна развіваюцца, — сказаў Хутарэр.

На яго думку, адносіны паміж дзвюма краінамі «ўстойлівыя і арыентаваны на доўгатэрміновасць». Дыпламат адзначыў, што знешнегандлёвы абарот зноў набліжаецца да рэкорднага 2012 года, а інвестыцыі ў 2018 годзе дасягнулі максімальнай адзнакі.

— Гэта не толькі пацвярджэнне выніковасці нашых намаганняў, а адначасова абавязацельствы і стымул. Мы жывём у такі час, калі ўмовы для прадпрыемстваў мяняюцца хуткаплынна. Для таго, каб на доўгатэрміновым узроўні забяспечыць уздым у эканамічных адносінах паміж нашымі краінамі, неабходныя намаганні з абодвух бакоў, — лічыць пасол.

Кіраўнік дыпмісіі заявіў аб неабходнасці здымаць гандлёвыя бар’еры і развіваць кааперацыю, паляпшаць інвестыцыйны клімат для нямецкіх прадпрыемстваў у Беларусі і дапамагчы беларускім прадпрыемствам выйсці на нямецкі рынак.

— Гэта задача будзе нялёгкай, аднак ёсць вельмі добрыя перадумовы для таго, каб ісці па гэтым шляху, — падкрэсліў пасол.

Паводле яго слоў, эканомікі Германіі і Беларусі падобныя, паколькі моцна развіты прамысловы сектар, ёсць нацэленасць на экспарт і «высокая працоўная этыка». Акрамя таго, Беларусь — гэта мост паміж Усходам і Захадам, член у ЕАЭС і сусед Еўрасаюза, мае высокаадукаваную працоўную сілу і IT-сектар, які дынамічна развіваецца.

— Гэта фактары, якія ўплываюць на тое, што Беларусь з’яўляецца выдатным эканамічным партнёрам для Германіі. Я мяркую, што ў галіне тэхналогій Германія можа адыгрываць яшчэ большую ролю ў мадэрнізацыі, развіцці і дыверсіфікацыі беларускай эканомікі ў многіх яе ключавых галінах, — сказаў Хутарэр.

БелаПАН.

Пілігрымка нясвіжскага ТБМ у Сейлавічы

Аўторак, Кастрычнік 8, 2019 0

29 верасня сябры ТБМ, і не толькі, у асноўным з Нясвіжскага раёна (Нясвіж, Карцэвічы, Гарадзея, Навасёлкі), а і з Менска (старшыня ТБМ Алена Анісім) наведалі вёску Сейлавічы Нясвіжскага раёна, дзе ўзялі ўдзел у прэзентацыі кніжкі Станіслава Судніка “Пілігрымка дадому”. “Пілігрымка…” выйшла год назад, паспяхова разышлася, прайшла прэзентацыя ў Лідзе, а вось нясвіжскія ўлады неяк пра тое не парупіліся. Таму грамадскасць вырашыла зрабіць гэта сама і так, як гэта бывала ў Вялікім Княстве.

пілігрымкак

Уся дзея адбывалася ў сейлавіцкім касцёле, на радзіме аўтара. Спачатку ксёндз Пётр з Нясвіжа адслужыў імшу за здароўе аўтара  і павіншаваў яго з 65-годдзем. А пасля старшыня Нясвіжскай раённай арганізацыі ТБМ Наталля Плакса распачала саму прэзентацыю, якая перамяжалася з віншаваннямі.

ксёндзклюдзіккалтарнаташаканісімкпрамовак

“Пілігрымка дадому” — кніжка пра гэтую вёску, гэты касцёл, гэтую каплічку, гэтую цудадзейную фігурку Езуса Хрыстуса, якая не пакідае Сейлавічы з часоў уніі, перажыла ўсе войны і ўсе ўлады і стаіць сабе ў каплічцы, пра гэтых людзей. На прэзентацыі прысутнічалі і фактычна  галоўная гераіня кніжкі Гелена Міхайлаўна Кувалдзін, і Ян Мысліцкі — сын згаданага ў кніжцы самадзейнага мастака Юзафа Мысліцкага, і кіраўнік Польскага дома з Нясвіжа Часлава Суднік, і саслужывец С. Судніка ў Казахстане Мікола Усовіч, і, галоўнае, тутэйшыя парафіяне з Сейлавіч, Затур’і і інш., для якіх гэтая кніжачка і пісалася.

касцёлкапліцафігуркак

Многія з гасцей былі ў Сейлавічах упершыню і адкрылі для сябе цэлы новы свет. Сейлавічы стаяць каля дрыговіцкіх курганоў 11-13 стагоддзя, за тры кіламетры вёска Кунаса носіць імя ўнука ці праўнука легендарнага Палямона, а алтарык Езуса Хрыстуса ў каплічцы аздоблены яцвяжскім арнаментам…

І навошта тыя ідэолагі з іхнімі дазволамі, бібліятэкамі і клубамі. Пішыце добрыя і справядлівыя кнігі, прэзентуйце іх у цэрквах і касцёлах, перад сваімі людзьмі, пішыце так, каб увесь касцёл на словы ксендза: “Молімся за такога і такога паэта”, — адказваў: “Выслухай нас, Пане”. І тады і літаратура будзе лепшай, і лепшым будзе народ.

Няхай будзе так.

Выслухай нас, Пане!

Яраслаў Грынкевіч.

Фота Валерыя Дранчука і Марыны Секержыцкай.   

Літаратурная сустрэча на Румянцава, 13 да 30-годдзя ТБМ

Аўторак, Кастрычнік 8, 2019 0

У аўторак, 24 верасня, у сядзібе ТБМ на Румянцава, 13 прайшла творчая сустрэча з актыўным грамадскім дзеячом Ліды і сябрам ТБМ, пісьменнікам, рэдактарам газеты ТБМ «Наша слова» Станіславам Суднікам з нагоды 30-годдзя ТБМ, у якім сп. Станіслаў з моманту заснавання, а ўжо на 2-м з’ездзе ТБМ быў абраны ў Раду ТБМ, у якой і да гэтага часу.

На сустрэчу сабраліся ў асноўным сябры і прыхільнікі “Нашага слова”, якія больш ведалі С. Судніка, як рэдактара, а цяпер пазнаёміліся з Суднікам-паэтам.

залак

Сп. Станіслаў распавядаў цікавыя гісторыі з жыцця і вайсковай службы, прычым усё гэта суправаджалася жывым бардаўскім выкананне песень на яго словы  і чытаннем вершаў, а таксама гавэнды “Плач шляхцянкі”.

Песні гучалі ў выкананні вядомамага па ўсёй Беларусі барда Сяржука Чарняка, а таксама ў запісе ў выкананні гурта “Гудскі гармонік”.

чарнякк

Былі паказаны некалькі відэаролікаў, знятых па кнігах і вершах Станіслава Судніка ў навучальных установах горада Ліды.

Прагучала ўсяго 10 песень, але найбольш кранула прысутных апошняя — “Бацькава хата”:

Я многа па свеце бадзяўся,

І цвёрда ішоў, і  хістаўся,

Бываў на гары і на дне,

Ды помніў зацята,

Што бацькава хата

Чакае без стомы мяне.

 

Я поўз праз густую завею,

Я траціў на поспех надзею,

Блукаў па бясконцай вайне,

Ды верыў заўзята,

Што мама і тата

Сустрэнуць з дарогі мяне…

 

Нажаль, на сёння поўны тэкст песні апубліка-ваць нельга.

У сустрэчы бралі ўдзел старшыня ТБМ Алена Анісім і Ганаровы старшыня ТБМ Алег Трусаў.

Менскі час дарагі, паказаць усю праграму не ўдалося, таму яна будзе паўторана ў Лідзе, а, магчыма і яшчэ недзе.

Яраслаў Грынкевіч.

НАША СЛОВА № 40 (1451), 2 кастрычніка 2019 г.

Аўторак, Кастрычнік 8, 2019 0

Міжнародны кангрэс даследчыкаў Беларусі ў Вільні

У Вільні завяр-шыўся VIII Міжнарод-ны кангрэс даследчы-каў Беларусі. Адной з найбольш яркіх яго-ных падзей стала цы-рымонія ўручэння Прэміі за лепшую на-вуковую публікацыю, а таксама бакалаўр-скую і магістарскую працы. Сёлета цыры-монія ўручэння адбы-лася ў Віленскай ра-тушы, а вядоўцамі бы-лі Ірына Раманава з ЕГУ і Алег Трусаў з Універсітэта імя Ніла Гі-левіча.

Як заўсёды кангрэс даслед-чыкаў Беларусі меў насычаную праграму. Сёлета акрамя працы ў 14 панэлях у рамках кангрэсу адбыліся дыскусіі пра Люблін-скую унію і перапахаванне парэ-шткаў Кастуся Каліноўскага. Былі адкрытыя выставы «Жыві, Іване» з нагоды 100 гадавіны смерці Івана Луцкевіча і «Вялікае Княства Лі-тоўскае на старажытных мапах. Погляд з Беларусі». Традыцыйнай падзеяй кангрэсу стала ўручэнне прэміі за лепшую навуковую пуб-лікацыю. Прэмію таксама атры-малі Вольга Шпарага, Іван Новік, Арцімовіч Таццяна і колішняя супрацоўніца нашага радыё Па-ліна Прысмакова. Спіс даследа-ванняў, якія атрымалі прэмію кан-грэсу па выніках 2018 года:

Алесь Смалянчук. “Раман Скірмунт (1868-1939): жыццяпіс грамадзяніна Краю” — Менск: Выдавец Зміцер Колас, 2018;

Яўген Глінскі. “Фальсіфі-кацыі дакументаў аб дваранстве ў Слуцкім павеце Мінскай губерні ў канцы ХVІІІ — першай палове XІX ст.” // Беларускі гістарычны часопіс. 2018, № 5;

Вольга Шпарага. “Сообще-ство-после-Холокоста: на пути к обществу инклюзии” — Минск: Медисонт, серия «ECLAB books», 2018;

Іван Новік. “Тэмпаральная семантыка ў эсэ І. Абдзіраловіча «Адвечным шляхам»” // Фило-софские исследования. Сборник научных трудов. Выпуск 5. — Минск: Беларуская навука, 2018 — с. 343-357;

Паліна Прысмакова. “Un-derstanding relationships between public service motivation and invo-lvement in socio-political organiza-tions: Perspectives of organizational field theory. Public Administration”, 1-22.

Ангеліна Герус. “Мастац-кая культура біблійнай па-рафрастыкі ў шматмоў-най літаратуры Беларусі XVI-XVII стст.”

Таццяна Арцімо-віч. “Экспериментальный театр в БССР в период «оттепели». «Между» модер-низмом и авангардом”.

У літоўскую сталіцу прыехалі каля 500 навукоўцаў з больш чым 20 краін свету. На працягу трох дзён працы кан-грэсу  разглядаліся пытанні, звязаныя з гісторыяй, экано-мікай Беларусі і яе месцам у сучаснай геапалітыцы. На ду-мку гісторыка і грамадскага дзеяча Алега Трусава, кангрэс мае важнае навуковае і гра-мадскае значэнне, асабліва ў сённяшніх палітычных умо-вах:

— Ён адбываецца ў такі пераломны момант, калі ўсё ў нашай гісторыі, Еўропе і ў свеце ў такіх хісткіх пазіцыях стаіць. Вельмі добра, што ў нашай стара-даўняй сталіцы Вільні сабраліся аматары беларускай гісторыі з розных краін. Гэты кангрэс, ка-нешне, паўплывае таму, што з’ява цікавая і ўвесь свет даведаецца, што пытанне беларускай гісторыі мае міжнароднае значэнне, а не толькі там нейкае ўнутранае.

Амаль 10 гадоў актыўны ўдзел у арганізацыі гэтага мера-прыемства прымаюць не толькі беларускія, але і літоўскія наву-коўцы. Кажа дырэктар інстытута Вялікага Княства Літоўскага, су-працоўнік універсітэта Вітаўта Вялікага ў Коўні Рустыс Камун-тавічус:

— Гэты кангрэс важны не толькі для беларусаў, для Беларусі, але і для Літвы, бо мы вельмі бліз-кія. Такая тэндэнцыя, што мы больш глядзім на Брытанію, на Амерыку ці кудысьці, а не на тое, што пад носам. Канешне гэта дрэнная тэндэнцыя, бо з геапалі-тычнага пункту гледжання, з куль-турнага, з эканамічнага пазнаць сваіх суседзяў вельмі важна. На-магаюцца нашы інтэлектуалы гэта неяк змяняць, але пакуль не надта паспяхова.

На думку арганізатараў, асаблівую зацікаўленасць Бела-руссю праяўляюць даследчыкі з Польшчы. Але менавіта Літва най-часцей прадстаўляе пляцоўкі для правядзення кангрэсу. Некалькі разоў запар ён праходзіў у Коўні, два гады таму — у Варшаве. А сё-лета даследчыкі сабраліся ў колі-шняй сталіцы Вялікага Княства Лі-тоўскага — Вільні. Кажа старшыня арганізацыйнага камітэта канг-рэсу, доктар палітычных навук Андрэй Казакевіч:

— Наша мэта — забяспечыць камунікацыю паміж гэтымі лю-дзьмі. Паляпшаць  якасць даследа-ванняў, спрыяць паўставанню но-вых даследчых праектаў, грамад-скіх праектаў. Сціраць мяжу паміж акадэмічнай і экспертнай супо-льнсцю, прыцягваць больш увагі медыяў да вынікаў даследаванняў Беларусі. Ствараць больш аргу-ментаваны і больш зразумелы вобраз сучаснай Беларусі. І ў акадэмічнай супольнасці бела-рускай, і за мяжой існуе дастат-кова вялікая колькасць розных міфаў, недакладных разуменняў таго, што адбывалася і што ад-бываецца ў сучаснай Беларусі. Мы бачым адну з місій кангрэсу менавіта ў тым, каб гэтае разу-менне Беларусі паляпшалася.

Першы раз у гісторыі кан-грэсу ў праграму была ўключана праваслаўная Боская літургія на беларускай мове для ўдзельнікаў форуму. Яе адслужылі ў царкве св. Параскевы Пятніцы на пачатку другога дня працы кангрэсу.

Ганна Комінч,

Беларускае Радыё Рацыя,

г. Вільня.

Навіны Германіі. Тыдні Германіі з 24 верасня па 31 кастрычніка пройдуць у Беларусі

Аўторак, Кастрычнік 1, 2019 0

Тыдні Германіі з 24 верасня па 31 кастрычніка пройдуць у Беларусі, паведамілі ў пасольсве ФРГ у Менску.

На працягу 16 гадоў кожную восень пад патранатам пасольства Федэратыўнай Рэспублікі Германія ў Беларусі праводзяцца Тыдні Германіі. Германская дыпмісія запрашае ўсіх, хто хоча азнаёміцца з нямецкай культурай, мовай і грамадствам, наведаць шматлікія мерапрыемствы ў 12 беларускіх гарадах. Праграма Тыдняў Германіі будзе разнастайнай. Так, у дзень адкрыцця ў Белдзяржфілармоніі адбудзецца канцэрт «…Бо моцнае, як смерць, каханне». На ім будуць гучаць музычныя творы эпохі барока на тэксты старазапаветнай кнігі «Песня Песням». Запланаваны кінапаказы сучасных кароткаметражных стужак, мастацкіх фільмаў у арыгінале на нямецкай мове з субтытрамі на рускай. Будзе паказаны дакументальны фільм у Гістарычнай майстэрні імя Леаніда Левіна. Гледачы ўбачаць таксама нямы фільм «Фаўст» (1926) Фрыдрыха Вільгельма Мурнаў, які будзе дэманстравацца ў чатырох гарадах з жывым музычным суправаджэннем у выкананні кампазітара Вольгі Падгайскай і ансамбля Fivestoreyensemble. Для наведвальнікаў Тыдняў Германіі падрыхтаваны чытанні з вядомымі нямецкімі аўтарамі, выстаўкі, майстар-класы і лекцыі, творчыя мерапрыемствы. Будзе магчымасць прыняць удзел у цікавых творчых акцыях у бібліятэках Баранавіч, Барысава і Маладзечна. Тыдні Германіі праводзяцца пасольствам Федэратыўнай Рэспублікі Германія сумесна з Інстытутам імя Гётэ ў Менску, прадстаўнікамі нямецкіх культурных арганізацый у супрацоўніцтве з беларускімі ўстановамі і партнёрамі.

belta.by.

НАША СЛОВА № 39 (1450), 25 верасня 2019 г.

Аўторак, Кастрычнік 1, 2019 0

Алена Анісім:

“Ужо падалі дакументы на

атрыманне ліцэнзіі”

Старшыня Таварыства беларускай мо-вы Алена Анісім распавяла, як ідзе праца па адкрыцці беларускамоўнага Нацыянальнага ўніверсітэта імя Ніла Гілевіча.

Алена Анісім:

— Дакументы на атрыманне ліцэнзіі пада-лі, і першасны разгляд дакументаў павінен ад-быцца ў гэтым месяцы. Трэба сказаць, што на-пачатку пазіцыя міністра адукацыі Ігара Кар-пенкі была прыкладна такая: маўляў, не трэба нам новая ўстанова адукацыі, іх ужо дастаткова. Але наша пазіцыя іншая: у Беларусі няма ніводнай установы вышэйшай адукацыі, дзе б навучанне праводзілася на беларускай мове. Таму збіраемся пераканаць і міністра, што такі ўніверсітэт неабходны. Ён будзе рыхтаваць не спецыялістаў учарашніх прафесій, а беларускіх патрыётаў, людзей, арыентаваных на сучасны ўзровень эканомікі і развіцця грамадства. Пры гэтым стаіць задача ведаць некалькі моў, не толькі беларускую.

РР:

— Адным словам, усё будзе залежыць ад Міністэрства адукацыі?

Алена Анісім:

— Скажам так, мы будзем з гэтым ве-дамствам цесна працаваць, і я думаю, калі на адкрыццё ўніверсітэта будзе палітычная воля, то праблем не ўзнікне. Тым больш, беларускі кіраўнік публічна выказаўся, што, маўляў, людзі самі праявілі ініцыятыву і робяць справу ды пры гэтым не просяць у дзяржавы грошай. Але я заўсёды казала і кажу: ніхто за нас нашу справу не зробіць. Таму зробім усё, каб універсітэт прыняў першы набор студэнтаў ужо ў 2020 годзе.

Кастусь Заблоцкі,

Беларускае Радыё Рацыя.

Таццяна Малашчанка:

“У Баранавічах створаны новы

беларускі клас”

У баранавіцкай сярэдняй школе № 9 ад-крыўся новы беларускі клас, у які пайшло то-лькі 5 хлопчыкаў, улі-чваючы спартыўны ўхіл школы. Зноў шмат высілкаў праявілі эн-тузіясты-бацькі і бара-навіцкае Таварыства беларускай мовы. Ула-да паставілася да гэтага ліберальна, але асаблі-вых старанняў не прая-віла, — кажа старшыня камісіі па выкарыстанні беларускай мовы, выхаванні і адукацыі Таццяна Малашча-нка:

— Гімназічны ўзровень трошкі больш прывабны для людзей у нашых Баранавічах. А 9-ая школа ў нас больш характарызуецца як спартовая. Пяць хлопчыкаў. І гэта так-сама паказальна, што менавіта дзяўчынкі пайшлі ў гімназіі, а хлопцы захацелі больш такога спартовага развіцця.

Паводле Таццяны Малашчанкі, у гімназію ў свой час пайшлі больш дзяцей у беларускія класы — 6 дзесяцікласнікаў і 12 другакласнікаў. І хоць гэта кропля ў моры для таго, каб беларуская — першая дзяржаў-ная мова — заняла перадавыя пазіцыі як мова карэннай нацыі, але кропля камень точыць.

Беларускае Радыё Рацыя.

 

Навука Хрыстова будзе весціся па-беларуску

Беларуская мова бу-дзе асвячаць працэс наву-чання дзяцей  у нядзельнай школе менскага Чырвонага касцёла. Ксёндз-пробашч Уладзіслаў Завальнюк павін-шаваў дзяцей, бацькоў і ка-тэхетаў на восеньскай ліней-цы і дабраславіў іх у дарозе да навукі Божай падчас свя-той імшы. Запіс у нядзель-ную школу адкрыты, набор працягваецца.

Мы пагутарылі з ды-рэктарам нядзельнай школы Наталляй Уладзіміраўнай Лаўрэнка, маці трох сыноў.

— Заняткі ў нядзель-най школе будуць адбывац-ца па афіцыйнай праграме, якая прадстаўлена на сайце Чырвонага касцёла,- па-тлумачыла спадарыня На-талля. Кожная настаўніца дапрацоўвае свой план ін-дывідуальна, у сваёй групе. Ёсць выкладчыцы з досве-дам працы 20-25 гадоў. Яны выкарыстоўваюць падруч-нікі і розныя дадатковыя крыніцы.

Выкладанне будзе весціся ў асноўным па-бе-ларуску. Калі камусьці спа-трэбяцца індывідуальныя заняткі на рускай мове, то гэта будзе даступна. Кожная з выкладчыц мае катэхетыч-ную, тэалагічную адука-цыю, набытую ў Гарадзен-скім, у Барана-віцкім ці Мен-скім катэхетыч-ных каледжах, і таксама педага-гічную. Да Свя-той Камуніі дзе-ці рыхтуюцца два гады. Наву-чэнцы дзеляцца па групах: 1-2 клас, 3-4 клас, 5-6 клас, моладзь ад 14 гадоў і вы-шэй.

— Будзем пазнаваць Бога, маліцца, право-дзіць час разам, — прывітала вучняў Марыя Чаславаўна.

— Будзем сустракацца з вамі кожную нядзелю. Бу-дуць у нас экскурсіі, пілі-грымкі, сумесныя святы і добрыя вакацыі! — заахво-ціла Ірына Адамаўна.

— Дзеці змогуць запі-сацца на хор, — паведміла арганістка касцёла Марыя Новікава.

— У бібліятэцы імя Адама Міцкевіча Чырвона-га касцёла будуць праходзіць літаратурныя вечарыны, бу-дуць працаваць гурткі выра-знага чытання для дзяцей і моладзі,будуць адзначацца касцельныя святы, будуць праходзіць дыктоўкі да Між-народнага дня роднай мо-вы. Да Дня горада Менска бібліятэка падрыхтавала вы-стаўку мастацкай і гіста-рычнай літаратуры пра на-шу сталіцу, — распавяла Га-ліна Фёдараўна Івуць.

Эла Дзвінская,

фота аўтара.

  1. Ксёндз Уладзіслаў Завальнюк перад дзецьмі; 2. Наталля Лаўрэнка выступае перад навучэнцамі і баць-камі; 3. Куратар бібліятэкі імя А. Міцкевіча Галіна Івуць.

 

26 верасня — Еўрапейскі дзень моў

Юрый Хлапонін

Мова і нацыянальная свядомасць

Як вядома, развіццё чалавецтва тры-маецца на яго разнастайнасці. Перш за ўсё, маецца на ўвазе рознасць моваў, культуры, тэрытарыяльных асаблівасцяў, гісторыі. З гэтага складаецца працэс стварэння асобнай нацыі, дзяржавы, асэнсавання кожнага ча-лавека як яе часткі.

Цікава толькі, з чаго пачынаюцца ўсе гэтыя працэсы. Мне заўсёды падавалася — асноўную ролю ў гэтым адыгрывае мова, такая, здавалася б, звычная сістэма рэчаў у паўсядзённым жыцці. Але гэта, тое што ўласціва толькі людзям, дазваляе нам вы-значаць як адну, вялікую (ці не вельмі) групу, адрозніваць сябе ад іншых людзей па іх мове, культуры, ладу жыцця.

Адным словам, пытанне ў тым — ці сапраўды мова вызначае свядомасць чала-века, ці наадварот, свядомасць пад уплывам навакольных умоваў уплывае на фармаван-не мовы.

Прыкладамі для гэтага стануць моў-ныя сітуацыі ў розных рэгіёнах свету, якія адлюстраванні гэта знаходзіла ў жыцці лю-дзей, гісторыі краіны. Чаму тыя ці іншыя народы ці дзяржавы страчвалі сваю ўлас-ную мову, ці наадварот, «адраджалі» яе, і якія прычыны, працэсы стаялі за гэтым.

Спачатку, паясніць уплыў мовы на нацыянальную свядомасць можна, звяр-нуўшыся да сацыяльнай псіхалогіі: мова дае магчымасць ідэнтыфікаваць сябе з пэўнай групай, якая гэтую самую мову і выка-рыстоўвае. Спачатку гэты працэс адбыва-ецца ў малой групе, то бок, сям’і, дзе ты не толькі вучышся авалодваць ёю, але і на-даваць пэўны сэнс таму, што ты гаворыш, як ты гаворыш і чаму. Адначасова чалавек уключаецца ў вялізную моўную групу, якая ахоплівае цэлыя рэгіёны, краіны.

Калі адбываецца моўная ідэнтыфі-кацыя чалавека, ён пачынае супрацьстаў-ляць сваю мову іншым, асабліва калі ён знаходзіцца ў сітуацыі шматмоўнага ася-роддзя.

Далей, вядомы савецкі псіхолаг Леў Выгоцкі паказвае суадносенне мовы і мы-слення так: па-першае, яны маюць рознае генетычнае развіццё і таму ідуць па розных шляхах адзін ад аднаго. Да двух гадоў дзіця выкарыстоўвае засвоеныя ім гукі і словы ці як пэўныя сігналы, якія выказваюць яго стан, ці як назвы прадметаў.

Потым, з цягам часу, мысленне «афармляецца» словамі, а мова набывае асэнсаванне, адбываецца яе інтэлектуалі-зацыя. Пры гэтым, на думку Выгоцкага і яго паслядоўнікаў, крыніцай моўнага раз-віцця з’яўляецца не прыроджаны характар, а дзейнасць і правілы дзейнасці. Такім чы-нам, мова — паказчык, які адлюстроўвае аб’ектыўную рэчаіснасць. На ўздзеянне зместу слоў уплывае асяроддзе.

Ёсць яшчэ адна навуковая спроба даказаць уплыў мовы на нашу свядомасць — гіпотэза лінгвістычнай адноснасці. Згодна з ёй — мова вызначае мысленне і пазнанне рэчаіснасці, уплывае на светапогляды. Ін-шымі словамі, людзі, якія размаўляюць на розных мовах, маюць рознае светаўспры-манне, мысленне.

Адзін з аўтараў гэтай гіпотэзы, Эду-ард Сепір, кажа: у мове ўтрымліваюцца ключы для разумення розных нацыяна-льных светапоглядаў. У граматычных сіс-тэмах у свеце няма двух моў, якія былі б падобныя адна да адной дастаткова, каб забяспечыць ідэальны пераклад. Мова па-рознаму адлюстроўвае рэальнасць, а з гэта-га вынікае, што носьбіты розных моў будуць і ўспрымаць яе па-рознаму. Пацвярджэнне гэтаму мы можам знайсці ў некалькіх пры-кладах, якія мы адлюструем ніжэй.

Напэўна, першы прыклад, які можа прыйсці адразу — моўнае пытанне ў сусед-няй Украіне. Як вядома, Украіна ў моўным плане падзяляецца на ўкраінамоўныя заход-нія і цэнтральныя вобласці, і на рускамоўны Паўднёвы Усход. Роднай украінскую мову ва Украіне называюць каля 55-65 адсоткаў насельніцтва, расейскую — 30-35%, пры гэ-тым, рэальная мова камунікацыі адзначаец-ца на ўзроўні, адпаведна 45 і 35 адсоткаў, астатнія размаўляюць на абедзвюх мовах.

Аднак, на толькі моўных прыкметах дзяльба Украіны не заканчваецца. Захад і Цэнтр маюць традыцыйна больш праеўра-пейскую, праўкраінскую арыентаванасць як у культурным жыцці, так і ў палітыцы. У адрозненні ад Паўднёвага Усходу, дзе людзі ў большасці сваёй накіраваныя на прара-сейскія пазіцыі.

Гэта адлюстроўваецца шмат у чым, напрыклад, выбары Прэзідэнта Украіны ў 2004 годзе, калі ў другім туры сутыкнуліся два кандыдаты з палярнымі палітычнымі светапоглядамі: прадстаўнік еўрапейска-ўкраінскай лініі Віктар Юшчанка і ары-ентаваны на расійска-еўразійскі накірунак, Віктар Януковіч. Вынікі галасавання па рэгіёнах адлюстроўваюць агульны выгляд таго, якая мова, і, адпаведна, якія каштоў-насці суадносяцца адна з другой у насель-ніцтва Украіны.

Моўна-ментальны падзел таксама можна заўважыць і ў тых рэгіёнах, якія зараз з’яўляюцца анэксаванымі Расіяй (Крым), альбо там адбываецца вайсковы канфлікт паміж Украінай і падтрыманымі Расіяй се-паратыстамі (Данецкая і Луганская воб-ласць). Дастаткова суаднесці карту канфілк-тных дзеянняў з картай роднай мовы для гэтага рэгіёну: у ім былі дастаткова моцныя сепаратысцкія настроі ў 2014 годзе, заста-юцца і зараз.

(Працяг у наступным нумары.)

 

Вяртанне вобразу старажытнага Менска

У мінулыя выходныя Менск святкаваў 952 гадавіну з дня першага ўспаміну ў летапісе. Сім-валічнай падзеяй у будынку гарад-ской ратушы стала прэзентацыя кнігі вядомага менскага архітэк-тара Сяргея Багласава “Адраджэн-не  гістарычнага цэнтра Мінска. 1980-2016. Навукова-рэстаўра-цыйная справаздача навуковага кіраўніка абъекта  (дакументаль-ная хроніка)”.

На сустрэчы з грамадска-сцю  Сяргей Георгіевіч Багласаў, лаўрэат спецыяльнай прэміі Прэ-зідэнта Рэспублікі Беларусь дзея-чам культуры і мастацтва 2015 го-да, распавёў пра доўгі шлях аднаў-лення старажытнай забудовы па вуліцах Рэвалюцыйнай, Інтэрна-цыянальнай, Ракаўскай, Віцеб-скай, Зыбіцкай, пра аднаўленне ратушы, плошчы Свабоды, і пра-дэманстраваў відэа-прэзентацыю розных аўтарскіх аб’ектаў.

Сяргей Багласаў нарадзіўся ў Магілёве ў 1949 годзе. З 1962 года ён жыве ў Менску. Пасля закан-чэння Беларускага дзяржаўнага палітэхнічнага інстытута па спе-цыяльнасці «Архітэктура» ён пра-цаваў у Сектары звода помнікаў гісторыі і архітэктуры Інстытута мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклора Акадэміі навук  БССР. У гэты перыяд яму даводзілася шмат падарожнічаць па краіне, вывучаць старажытнае дойлідства. З 1976 года, працуючы ў «Белрэс-таўрацыі», Сяргей Багласаў зай-маўся рэканструкцыяй Траецкага прадмесця і іншых помнікаў архі-тэктуры, а з 1980-га — непасрэдна гістарычным цэнтрам Менска.

Сяргей Георгіевіч падзяліўся ўспамінамі пра тое, у якім заняд-баным і напаўразбура-ным стане знаходзіліся будынкі ў канцы 70-ых гадоў мінулага стагоддзя. У 80-я гады беларуская інтэлігенцыя рашуча вы-ступіла ў абарону сваёй гістарычнай спадчыны. Пасля перыяду барацьбы будынкі былі ўзятыя пад ахову дзяржавы, былі праведзены раскопкі, ажыццеўлена навуковая экспертыза, была рас-працавана 1-ая канцэп-цыя рэканструкцыі, вы-значаны яе тэмпы, да пра-цы далучыліся інстыту-ты  «Мінскпраект», «Бел-жылпраект» і іншыя.

— Верхняга горада ў Менску магло і не быць, — успамінае за-служаны архітэктар.-Абмяркоў-валіся варыянты зносу забудовы. Даведаўшыся пра гэта, мы з Але-гам Трусавым напісалі ліст Аляк-сею Касыгіну, які быў старшынём Усесаюзнага таварыства па ахове помнікаў гісторыі і культуры. Ліст патрапіў карэспандэнту » Праўды»  ў Беларусі Івану Новікаву, і той выступіў з артыкулам. Гісторыя ат-рымала галоснасць, і жаданне раз-бураць будынкі адпала. За рэкан-струкцыю Верхняга горада высту-пілі ў друку з артыкуламі Уладзімір Караткевіч і Адам Мальдзіс.

Ідэя аднаўлення ратушы ўзнікла яшчэ ў 1980-тым годзе, але толькі ў 2002-тым пачаліся будаў-нічыя работы, якія завершыліся ў 2003 годзе.

У творчай майстэрні Сяр-гея Багласава былі распрацаваныя праекты аднаўлення былой цар-квы Святога Духа, будаўніцтва ган-длёвага комплекса з паркінгам на вуліцы Няміга, гатэляў «Еўропа» і «Манастырскі», шмат-лікіх скульптурных кам-пазіцый і іншых аб’ек-таў.

Госці сустрэчы атрымалі кнігі з аўтогра-фам знанага архітэктара і выказалі яму шчырую падзяку. Ганаровы стар-шыня ТБМ Алег Анато-льевіч Трусаў павінша-ваў свайго сябра з выха-дам грунтоўнага і кары-снага выдання, якое ад-люстроўвае вехі ў развіц-ці архітэктурнага вобра-зу сталіцы.

Эла Дзвінская,

фота аўтара.

 

АПАШЛЕННЕ  НАВУКІ

«Наша Ніва» апублікавала інфармацыю пра артыкул «Да пы-тання аб гістарычнай палітыцы».

Нічога новага. Палітыкай памяці ў Беларусі кіравала і КП(б)Б/КПБ па кіраўнцтвам ЦК УсеКП(б)/КПСС.

Нагадаю ў прыватнасці “Тэзісы аб асноўных пытаннях гіс-торыі БССР”, якія друкаваліся «ў парадку абмеркавання» спачатку ў «Весцях Акадэміі навук БССР» (1948. № 3. С. 89-144) з падзага-лоўкам «Матэрыялы для выклад-чыкаў, лектараў і дакладчыкаў». Другі раз тэзісы ўбачылі свет ў часопісе «Бальшавік Беларусі» (1948. № 8.  С. 38-72) ужо без гэтага падзагалоўка і з пэўнымі рэдак-цыйнымі змяненнямі.

Гэтыя тэзісы з пэўнымі ка-рэктывамі сталі догмамі і кіраўні-цтвам да дзеяння беларускіх са-вецкіх гісторыкаў. Адступленне ад іх пераследавалася. Інструментам такога пераследу служылі пёры Лаўрэнція Абэцэдарскага, Адама Залескага ды іншых аўтараў драб-нейшага калібру, як, напрыклад, настаўнік Якаў Трашчанок.

Пасля смерці Сталіна гісто-рыкаў не расстрэльвалі і не адпра-ўлялі ў лагеры. Замест палітыч-нага і фізічнага выкарыстоўваўся адміністрацыйны, маральны, псі-халагічны, эканамічны тэрор. Тым, хто адступіў ад Тэзісаў аб ас-ноўных пытаннях гісторыі БССР, дастаткова было трапіць «на за-метку», каб пачаліся праблемы з працай, з публікацыямі, з абаро-най дысертацый і да т. п.

Аўтарамі “Тэзісаў аб ас-ноўных пытаннях гісторыі БССР” былі людзі розных лёсаў. Тут і згва-лтаваныя бальшавіцкай уладай выхаванцы старой школы (Міка-лай Нікольскі, Канстанцін Палікар-повіч ды Уладзімір Перцаў), і ах-вяры паваеннага палітычнага тэрору міністр асветы Платон Са-евіч і Яфім Шлосберг (арышта-ваны ў канцы 1948-га), і «выкры-вальнік нацдэмаўшчыны» яшчэ з даваенных часоў Яфрэм Карней-чык, і аўтарка псеўданавуковай кнігі да 40-годдзя БССР Ніна Ка-менская, і ў рознай меры падоб-ныя да яе Аляксандра Воранава ды Канстанцін Шабуня, і Аляксей П’янкоў, пра якога нічога сказаць не магу, і намеснік начальніка ўпраўлення прапаганды і агітацыі ЦК КП(б)Б эканаміст Сяргей Ма-лінін (фактычны кіраўнік аўтар-скага калектыву).

Калі выключыць Сяргея Малініна і Платона Саевіча, дык усе астатнія аўтары “Тэзісаў аб ас-ноўных пытаннях гісторыі БССР” былі гісторыкамі. І нават сур’ёз-нымі, як Мікалай Нікольскі, Кан-станцін Палікарповіч ды Уладзімір Перцаў. Назваць сур’ёзным гісто-рыкам Аляксандра Каваленю язык не паварочваецца. Калі пагля-дзець яго бібліяграфію ў Энцы-клапедыі гісторыі Беларусі, дык большасць ягоных публікацыяў напісана ў суаўтарстве. Здаецца, я ўважліва сачу за публікацыямі на гістарычныя тэмы ў часопісах. Нейкія даследчыцкія артыкулы і паведамленні Кавалені мне на вочы не трапляліся. Затое Кавале-ня вядомы сваімі расправамі з на-вукоўцамі ў Інстытуце гісторыі.

Што тычыцца цяпершняга дырэктара Інстытута гісторыі Вя-часлава Даніловіча, дык я шкадую, што свайго часу не напісаў рэцэн-зію на ягоную кнігу пра заходне-беларускую арганізацыю «Зма-ганне». У той рэцэнзіі я хацеў пака-заць, як аўтар спрабуе баланса-ваць паміж вымогамі ў духу тэзі-саў 1948 года і патрабаваннямі да навуковай працы. Пісаць рэцэн-зію мяне адагаварылі маладыя, асабліва адзін з іх, які таксама вы-вучае гісторыю Заходняй Бела-русі, дзейнасць хадэкаў.

Каго не было ў аўтарскім калектыве “Тэзісаў аб асноўных пытаннях гісторыі БССР”, дык сіла-вікоў. Гістарычная паўнавука БССР не мела патрэбы ў жандарах, бо жандарам выступала бальша-віцкая партыя. Да таго ж і Платона Саевіча (аднакашнік Макара Кра-ўцова), і асабліва Сяргея Малініна без нацяжак можна назваць баль-шавіцкімі інтэлектуаламі. Думаец-ца, што Аляксандр Каваленя і Вячаслаў Даніловіч вырашылі паклікаць на дапамогу сілавікоў і таму, што не пакладаюцца на свой аўтарытэт як гісторыкаў, і таму, што не знаходзяць на вуліцы Карла Маркса, 38, інтэлектуалаў такога маштабу, як Саевіч ды Малінін. Уступіўшы ў спулку з сілавікамі, яны нават не здагадваюцца, што па-просту апашляюць навуку.

Якія практычныя наступст-вы мае артыкул «Да пытання аб гістарычнай палітыцы»?

Па-мойму, аўтары гэтага артыкула не паглядзелі, якое ста-годдзе цяпер на дварэ.

Успамінаюцца расійскія падзеі нядаўняга часу, калі ульт-рапатрыёты, адкрытыя  і латэнт-ныя сталіністы патрабавалі суро-вых караў для тых, хто скажае гіс-торыю на шкоду Расіі. Ім адказалі жартам: а што, скажаць гісторыю на карысць Расіі можна? Нягледзя-чы на ўвесь ультрапатрыятычны чад, у Расіі выходзяць проста сен-сацыйныя працы з гісторыі СССР, у прыватнасці з гісторыі ваенных падзей 1938-1945 гг. Вельмі важ-ным сродкам распаўсюду новых ведаў пра гісторыю Расіі і СССР сталі электронныя сродкі масавай інфармацыі, у прыватнасці youtube. Тое ж ёсць і будзе і ў нас. Хіба што ў сціплейшых маштабах, бо і матэрыяльныя рэсурсы сціп-лейшыя, і краіна меншая, і кант-раляваць даследчыкаў прасцей, але кантраляваць іх абсалютна ўжо не ўдасца. Нават у савецкі час не заўсёды ўдавалася.

Яшчэ адным наступствам па-ранейшаму будзе адставанне афіцыйнай, казённай гістарычнай паўнавукі ад незалежнай гістары-яграфіі. Асабліва гэта тычыцца асвятлення падзей канца XVIII-ХХ стст. Як ні маракавалі казённыя гісторыкі цягам апошніх 30 гадоў, ім ўсё ж давялося прызнаць тое, пра што ўжо даўно пісалі неза-лежныя аўтары, а менавіта лагіч-ны ланцужок БНР-ССРБ-БССР-Рэспубліка Беларусь. З такімі апе-кунамі, як аўтары артыкула «Да пытання аб гістарычнай паліты-цы», казённай гістарыяграфіі яшчэ доўга давядзецца плесціся ў хва-сце незалежнай гістарычнай наву-кі і ў асвятленні іншых пытанняў нашай гісторыі.

Анатоль Сідарэвіч.

 

Князь Багуслаў — захавальнік бібліятэкі і збораў мастацтва

Пра вядомага вайсковага дзеяча ВКЛ, мецэната вучоных, дзеячаў мастацтва і культуры, фу-ндатара школ і храмаў, князя Ба-гуслава Радзівіла мы маем інфар-мацыю з его аўтабіяграфіі. Сваім поглядам на гэтую асобу падзялі-лася менскі гісторык Людміла Ва-сільеўна Санберг.

— У наступным годзе будзе адзначацца 400 гадоў з дня нара-джэння Багуслава Радзівіла. Мена-віта ў яго кнігазборах у Слуцку захоўвалася Берасцейская Біблія. Потым з разам з іншымі кнігамі ён перавёз яе ў Каралявец.

Багуслаў Радзівіл быў сы-нам віленскага кашталяна Януша Радзівіла, мужа Сафіі Слуцкай з Алелькавічаў, якая была канані-завана Праваслаўнай Царквой. Пасля смерці праведнай Сафіі, Януш Радзівіл ажаніўся з Альжбэ-тай  Гогенцолерн, дачкой курфюр-ста і графіняй брандэнбурскай, у іх у 1620 годзе нарадзіўся сын Багуслаў.  Бабкай Багуслава Радзі-віла была Кацярына Астрожская, унучка пераможца пад Оршай Ка-нстанціна Астрожскага. Да нас дайшла ягоная аўтабіяграфія.

Багуслаў Радзівіл атрымаў бліскучую адукацыю: вучыўся ў Кейданах і Вільні, у галандскіх Гронінгене, Лейдане  і  Утрэхце, у французскай сталіцы. Дасканала ведаў латынь і некалькі еўрапей-скіх моў. Гэта быў сын сваёй эпохі, асоба, рэнесанская, баракальная і рэфармацыйная адначасна. Збіра-льнік калекцыі твораў мастацтва, а таксама архіва і бібліятэкі, дзе зберагаліся каштоўныя рукапісы, сярод якіх быў і знакаміты Радзіві-лаўскі летапіс. Ён меў выдатныя дыпламатычныя здольнасці, буда-ваў фартэфікацыйныя збудаванні, сябраваў з многімі заходнеўрапей-скімі мастакамі, у прыватнасці, з Рэмбрандтам, прывозіў іх карціны ў Слуцк  і захоўваў у сваёй калек-цыі, сам ствараў замалёўкі з па-нарамамі беларускіх гарадоў.  Падтрымліваў кальвінісцкія шко-лы і зборы, складаў рэлігійныя гімны. Адважны дуэлянт у мала-досці, у сталым веку ён паглыб-ляўся ў радкі Бібліі, надрукаванай яго дзедам.

Януш Радзівіл, а потым яго сын Багуслаў Радзівіл і яго дачка Людвіка Караліна Радзівіл выка-налі запавет праведнай Сафіі Слу-цкай аб захаванні прывілеяў для Праваслаўнай Царквы ў Слуцкім краі. Багуслаў быў выхаваны ка-львіністам, і яго дачка таксама, але яны захавалі тастамант св. Сафіі аб юрыдычнай абароне Праваслаў-най царквы ў Слуцку. Адукаваная і добра выхаваная Людвіка Кара-ліна Радзівіл жыла ў Нямеччыне. Яна была замужам за нямецкім прынцам і стала мецэнаткай. Яна выдатковала стыпендыі на наву-чанне ў Еўропе для збяднелых шляхціцаў. Традыцыі пабожнага жыцця і дабрачыннасці засталіся ў нашчадкаў роду, які захоўваў Берасцейскую Біблію.

Запісала Э. Дзвінская.

На здымку:

  1. Партрэт Багуслава Радзі-віла пэндзля А. Пушкіна;
  2. Герб Багуслава Радзівіла на старонках Берасцейскай Бібліі;
  3. Л. В. Санберг.

 

Калі за адраджэнне мовы,

чытай, спадарства, “Наша слова”!

Шаноўныя сябры, заканчва-ецца падпіска на чацвёрты квартал 2019 года. Цана не змянілася.

У 2019 годзе мы працягнем выходзіць на васьмі палосах. Газета мае добры рэдакцыйны партфель і плануе для друку тэксты самых розных матэрыялаў, з рознымі по-глядамі і падыходамі, у тым ліку і адрознымі ад пазіцыі рэдакцыі. Мы будзем працягваць друк мовазнаў-чых і гістарычных матэрыялаў у выкладанні тых аўтараў, якіх вы не знойдзеце на старонках іншых вы-данняў.  Мы не стараемся навязваць чытачу сваю думку ці погляды, а падаём паведамленні і меркаванні саміх чытачоў.

Чытайце, даведвайцеся, ду-майце. Будзьце з намі, і вы будзеце з усёй Беларуссю.

 

Дзень адчыненых дзвярэй у бібліятэцы

Дзень бібліятэк — цудоўнае свята, якое адзначаецца 15 верасня з 2001 года. І кожны год вось ужо на працягу доўгіх 19 гадоў  у гэты дзень у Карэліцкай раённай біблі-ятэцы ладзіцца сапраўднае свята — свята, якое дораць  бібліятэкары сваім паважаным чытачам, каб ім было цікава, утульна і займальна.  У канун свята, у пятніцу ў сценах бібліятэкі панавала святочная ат-масфера, атмасфера радасці, даб-разычлівасці і цудоўнага настрою. З самага рання, перад пачаткам рабочага дня праходзіла вулічная акцыя «Радуйцеся разам з намі», дзе бібліятэкары віншавалі вучняў і дарослых са святам, з цудоўным восеньскім днём, зычылі моцнага здароўя, дабрабыту, запрашалі ў бібліятэку, уручалі віншавальныя паштоўкі і святочныя шары. Вы-става — загадка «Пазнай бібліятэ-кара», на якой размясціліся дзіця-чыя фатакарткі бібліятэкараў ча-кала наведвальнікаў у фае біблія-тэкі (вось гэта была сапраўдная загадка…), ладзілася літаратурнае кафэ «Чытаць подана», тэматычны прагляд «Літаратурная Гродзенш-чына» з лепшай падборкай края-знаўчай літаратуры, кніжная вы-става «Калейдаскоп навінак», а так-сама фотазона «З Днём бібліятэк» і «Я люблю чытаць», дзе кожны ахвотны мог сфатаграфавацца на памяць.

У дзіцячай бібліятэцы ма-ленькім чытачам прапанавалі квэст — гульню «Таямніца зачарава-най кнігі», падарожжа ў гісторыю «Спазнай свой родны край». Але асаблівы настрой выклікала тэат-ральная пастаноўка  казкі «Рэпка на новы  лад» (аматарскае аб’яд-нанне  «Васілёк», тэатральнага накірунку), якую выканалі супра-цоўнікі бібліятэкі.

Н.У. Казарэз,

метадыст ДУК «Карэліцкая раённая бібліятэка».

 

Навіны Германіі

Тыдні Германіі з 24 верасня па 31 кастрычніка пройдуць у Беларусі

Тыдні Германіі з 24 верасня па 31 кастрычніка пройдуць у Беларусі, паведамілі ў пасольсве ФРГ у Менску.

На працягу 16 гадоў кож-ную восень пад патранатам пасо-льства Федэратыўнай Рэспублікі Германія ў Беларусі праводзяцца Тыдні Германіі. Германская дып-місія запрашае ўсіх, хто хоча азна-ёміцца з нямецкай культурай, мо-вай і грамадствам, наведаць шмат-лікія мерапрыемствы ў 12 бела-рускіх гарадах. Праграма Тыдняў Германіі будзе разнастайнай. Так, у дзень адкрыцця ў Белдзяржфіла-рмоніі адбудзецца канцэрт «…Бо моцнае, як смерць, каханне». На ім будуць гучаць музычныя тво-ры эпохі барока на тэксты стараза-паветнай кнігі «Песня Песням». Запланаваны кінапаказы сучас-ных кароткаметражных стужак, мастацкіх фільмаў у арыгінале на нямецкай мове з субтытрамі на рускай. Будзе паказаны дакумен-тальны фільм у Гістарычнай май-стэрні імя Леаніда Левіна. Гледачы ўбачаць таксама нямы фільм «Фаўст» (1926) Фрыдрыха Віль-гельма Мурнаў, які будзе дэман-стравацца ў чатырох гарадах з жы-вым музычным суправаджэннем у выкананні кампазітара Вольгі Падгайскай і ансамбля Five-storey-ensemble. Для наведвальнікаў Ты-дняў Германіі падрыхтаваны чы-танні з вядомымі нямецкімі аўта-рамі, выстаўкі, майстар-класы і ле-кцыі, творчыя мерапрыемствы. Будзе магчымасць прыняць удзел у цікавых творчых акцыях у біб-ліятэках Баранавіч, Барысава і Маладзечна. Тыдні Германіі пра-водзяцца пасольствам Федэраты-ўнай Рэспублікі Германія сумесна з Інстытутам імя Гётэ ў Менску, прадстаўнікамі нямецкіх куль-турных арганізацый у супрацоў-ніцтве з беларускімі ўстановамі і партнёрамі.

belta.by.

 

Прайшла чарговыя лекцыі ў межах «Гістарычнай школы» з Алегам Трусавым

У сераду, 18 верасня, прайшлі чар-говыя заняткі «Гістарычнай школы» з Алегам Трусавым, археолагам, гісторыкам беларускай архітэктуры, кандыдатам гіс-тарычных навук. Сустрэча была прысве-чана тэме «Сядзіба Альбертын у Слоніме. Леў Сапега», але пагутарыць атрымалася толькі пра асобу Льва Сапегі (і ўсё ж даволі прадуктыўна).

Таксама на лекцыі ладзіўся прагляд дакументальнай стужкі з удзелам вядомага гісторыка Алеся Краўцэвіча пра Льва Са-пегу (з серыі “Загадкі беларускай гісторыі: «Леў Сапега»”), а сп. Алег Трусаў распавёў пра тое, пра што ў фільме не згадалі.

У пятніцу, 20 верасня, прайшлі новыя заняткі «Гістарычнай школы» з Алегам Трусавым, археолагам, гісторыкам бела-рускай архітэктуры, кандыдатам гіста-рычных навук. Сустрэча была прысвечана тэме «Зэльва. Ларыса Геніюш».

Таксама на лекцыі ладзіўся прагляд дакументальных фільмаў тэлеканала Белсат, адзін з іх з удзелам вядомага гісторыка Алеся Краўцэвіча (з серыі “Загадкі беларускай гісторыі: «Зэльва ад Сапегаў да Генію-шаў»”).

tbm-mova.by.

 

Віктар Шніп

БЕЛАРУСКІ  ПАНТЭОН

 Балады крыві і любові

(Працяг. Пачатак у папяр. нумарах.)

 

БАЛАДА  КАНСТАНЦІНА ТЫЗЕНГАЎЗА

(3.06.1786-16.03.1853)

Чырвоная цэгла, нібыта з крыві

Людзей беларускіх, якія Айчыне

Жыццё аддавалі, казалі: «Жыві…

А будзе Айчына, то й нас не пакіне

Жыццё, дзе замешана ўсё на крыві.»

 

Будуеш не замак, будуеш музей,

Дзе тысячам птушак Вялікага Княства

Маўкліва-пытальна глядзець на людзей,

Якія захоплены вечным змагарствам

За грошы, за месца, дзе будзе цяплей.

 

Малюеш, купляеш карціны і кніг

Навёз ты ў маёнтак з Парыжа, з Варшавы,

Каб кожны, хто хоча чытаць, чытаў іх

І ведаў, што родныя нашы Паставы-

Таксама Еўропа для нас, не чужых…

 

Хлапчына віхрасты глядзіць праз вакно

На кнігі, на птушак Вялікага Княства.

Ён вырасце хутка, і будзе ізноў

Наш край не балотам, а краем бунтарства,

Дзе нельга панішчыць да краю любоў…

24.06.2010 г.

 

БАЛАДА ІВАНА НАСОВІЧА

(26.09.1788-26.07.1877)

Там Беларусь, дзе беларус жыве.

І не патрэбна Беларусь шукаць,

Бо тут яна, як валуны ў траве,

Як у нябёсах песня жаўрука,

Што над тваёй дарогай, як святло,

Якое ёсць і будзе, і было,

Як пад нагамі родная зямля,

Дзе наша кроў, як іскры — у вуглях,

Не патухае, свеціцца ў вяках

І ў словах, што збіраеш сёння ты,

Каб зберагчы, як зерне для сяўбы,

Бо ўсё-ткі прыйдзе час наш залаты

Пасля стагоддзяў бездарожжа і журбы.

 

І ты ідзеш, бо ведаеш чаму

І для чаго, няспешліва, ідзеш,

Як снег ідзе, каб ты любіў зіму

І ўспамінаў, калі са стрэх капеж

Пачнецца і рассыплецца святло,

І кветкамі засвеціцца ў траве

Там, дзе даўно нічога не расло.

Дзе беларус, там Беларусь жыве,

І не патрэбна Беларусь шукаць,

Бо тут яна, як ля дарог крыжы,

Як у нябёсах песня жаўрука,

Як Бог у Храме кожным і ў душы…

25.04.2009 г.

 

БАЛАДА ЯНА БАРШЧЭЎСКАГА

(1790-12.03.1851)

Зноў дождж ідзе, змываючы сцяжыны,

Якімі нам вяртацца ў родны свет,

Дзе беларусы ёсць, а ў іх Айчына —

Як за Хрыстом ёсць жыватворны след.

А Плачка ўсё блукае па Прыдзвінні.

Яна з тваёй шляхецкаю душой.

Магілы ж нашыя не змыюць ліўні,

Што ў хмарах тых, якія над зямлёй

Над нашаю і з захаду, і ўсходу

Плывуць, жадаючы, каб заўтра мы

Забыліся, якога радаводу

Мы тут, дзе нашы Храмы і дамы

Адвечныя і, як зямля, святыя,

Бо нашыя, бо з нашаю крывёй…

Галодны воўк на поўню нема вые,

Туман, як замак белы, над травой

Плыве праз нас, а Плачка ўсё блукае

Па Беларусі, у якой нам вечна жыць,

Нягледзячы на тое, што знікае

Адвечнае і часта дождж імжыць…

16.07.2008 г.

 

БАЛАДА ЯНА ЧАЧОТА

(7.07.1796—11.08.1847)

 

За вокнамі бібліятэкі

Выходзіць світанне з дажджу.

Зноў кнігі табе, нібы лекі

Ад суму, што поўніць душу,

Бо спевы пра даўніх ліцвінаў

Заснуць хоць на міг — не далі.

Была, нібы песня, краіна,

А людзі жывуць, як жылі,

І ты сярод іх, як світанне,

Якое не кожны чакаў.

Час пройдзе, і сонца загляне

У хату і да мужыка.

І ты сярод кніг — не самотны,

Хоць ты не забыўся свой шлях

Праз турмы, праз вецер галодны,

Праз слёзы і кроў у снягах

Чужыны, якой усё роўна,

Хто ты: ці бандыт, ці паэт,

Які праслаўляе князёўну

Вялікага княства і свет,

Дзе ты нарадзіўся, каб верыць

У родны нявольны народ,

Які тут для некага шэры,

Дурны і сляпы, нібы крот,

Ды гэткі ён не для Чачота,

Бо любіць народ свой Чачот,

І ў спевах пра даўніх ліцвінаў

Жыве залатая краіна

І будзе — пакуль ёсць народ…

16 — 17.10.2007 г.

 

БАЛАДА ТАМАША ЗАНА

(21.12.1796-19.07.1855)

 

Прысніцца Вільня, нібы сонца ўзыдзе,

І ты зноў прачынаешся ў слязах

Не ад таго, што сумна ці ты ў крыўдзе,

А з гонару, што выбраў цяжкі шлях

Да Беларусі, што далёка сёння,

Як зоркі, што нібы рамонкі ў лёне,

Які цвіце ля вёскі Мясата,

Дзе ўпершыню сказаў ты слова «мама»…

Жыццё цячэ, але не як вада, —

Як кроў цячэ,

як шлях праз твань да Храма.

І ў дзённіку натуеш ты сваім

Пра халады і пра багацце Ўрала.

Ды ўсё чужое тут і толькі дым,

Як родны, абдымае і памалу

Плыве на захад, кліча за сабой.

Ды з высылкі ты не ўцячэш нікуды,

І будзе сэрца поўніцца журбой,

Ну а журба — адвечная атрута

Для сэрца і душы, якія плачуць,

Якія Беларусь праз далячыні бачаць,

Але па-польску шэпчуць да яе,

Да Вільні той, якой для нас не будзе…

Груган ляціць, і салавей пяе,

І да сваіх крыжоў прыходзяць людзі.

5-6.10.2008 г.

 

БАЛАДА АДАМА МІЦКЕВІЧА

(24.12.1798—26.11.1855)

У Завоссі залатая восень,

А халера ў залатым Стамбуле.

І табе ўжо не прыйсці ў Завоссе —

Смерць цябе, паэт, не абмінула

На чужыне, дзе шукаў ты волю,

Нібы рыфмы звонкія ў санеты.

І цябе й тваю аплачуць долю

Філаматы ўсе і філарэты.

І згараць, нібыта грэшнасць, вершы,

Што пісаў на беларускай мове.

І сябе палякам назавеш ты,

Роднасць з Беларуссю не адмовяць

Беларусы, бо ты наш, як неба

І як сонца ў небе над Завоссем,

Што залоціць павуціны срэбра,

Што ляціць, як праз агонь, праз восень

У самотны і вясёлы Кракаў,

Як паэзія — у душу палякаў…

4.10.2007 г.

(Працяг у наступным нумары.)

Верасень 1939-га ва ўспамінах Ежы Путраманта1

Дваццаць першага жніўня

 

… я быў яшчэ ў Баневе2 да 21 жніўня.

Усё лета ў Маскве цягнуліся перамовы штабоў. Нават для нас, трохі падрыхтаваных палітычна, размовы гэтыя былі абсалютна незразумелыя. Чаму зацягваюцца, хто іх зацягвае?

Мы не звярнулі належнай увагі на дзве незвычайна важныя падзеі.

На адно выказванне Сталіна ў яго дакладзе на ХVІІІ з’ездзе УКП(б) у сакавіку гэтага года. Там, дзе гаворыцца пра аматараў вы-цягвання каштанаў з агню чужымі рукамі. Не прыпамінаю сабе, каб тагачасныя спецыялісты тое вы-казванне належна ацанілі. Нават тыя,  якія пра яго пісалі, не мелі паняцця, які сур’ёзны змест у той фразе.

Ну і на адзін з першых вы-нікаў таго выказвання, на замену Літвінава на Молатава.

Нашы радзімыя мудрацы — а і палітыканы Захаду — так прыз-вычаіліся да ролі Савецкага Саюза,  як апоры Лігі Нацый, першага ініцыятара ўсякіх блокаў супраць агрэсіі, аўтара лозуну: «Мір непа-рушны!» і г.д. і да г.п., што па-про-сту ў сваіх камбінацыях і інтрыгах разлічвалі на абсалютную нязмен-насць, стройнасць, пастаяннасць савецкай замежнай палітыкі.

Мы не адрозніваліся ад іх, хоць сыходзілі з дыяметральна ад-розных пазіцый. Мы не маглі і па-думаць пра хоць бы часовую, так-тычную, кан’юктурную дамову з гітлераўскай Германіяй. Пякельна баючыся супольнага фронту капі-талістычных дзяржаў супраць адзінокага Савецкага Саюза, мы не бралі пад увагу магчымасць уну-трыкапіталістычнага канфлікту — пры часовай хоць бы нейтраль-насці СССР.

Смешна: штогод восенню ўсе нашыя К.І., франты, і як там яшчэ называліся тыя арганізацый-ныя эфімеры «групы Дамбінска-га», арганізоўвалі «ідэалагічную вучобу». Звычайна газу хапала на дзве — тры лекцыі, потым нады-ходзілі справы больш пільныя, і на наступны год трэба было пачы-наць нанава.

І вось заўсёды, штогод, на першай лекцыі была мова пра герархію супярэчнасцяў паміж дзяржавамі зямнога шара. Галоў-ная: сацыялізм-капіталізм. А по-тым на чарзе: дзяржавы імперыя-лістычныя — каланіяльныя, дзяр-жавы пераможцы — дзяржавы пе-раможаныя, Амерыка-Англія, Аглія-Германія і г.д. і да г.п.

А як прыйшло да праверкі тэорыі на рэальнай практыцы, мы за тую першую супярэчнасць сягнуць не патрафілі, яна засланіла ўсе астатнія.

Я быў у Дакудаве3. Гарачы спякотны дзень. У гміне забіраю пошту. Рыбентроп ляціць у Ма-скву!

Як бы ў мяне пярун стрэліў. Рэакцыя падвойная: па-першае —  страх, што нешта ўзрушальнае на-блізілася,  стаіць за дзвярыма. Па-другое — палёгка, што цяпер Поль-шча не капітулюе, не пойдзе разам з Германіяй. Ведаў, што цяпер ужо сітуацыя неабарачальная.

Сядаю на ровар, лячу гало-пам па страшных камянюках вёскі Дакудава. У гарачцы думаю: на-ват каб была вайна, то Польшча, Англія, Францыя супраць Герма-ніі — гэта не так кепска. Насельні-цтва маюць у дзесяць раз больш. Расіі з намі не будзе, але і Германія будзе без Аўстра-Венгрыі…

А зрэшты, вайны быць не можа, бо ўжо канец жніўня. Як бы Гітлер звар’яцеў і пачаў, то зараз пачнецца бездараж, фронт стане, да вясны Францыя з Англіяй пад-рыхтуюць удар…

Добра ведаю гісторыю пер-шай вайны. Падсвядома прыпамі-наю сабе тэмп пасоўвання немцаў у Шампані ці Фландрыі: 10 кіла-метраў за дзень — гэта ўжо вялікі поспех. А ад Чанстахова да Вар-шавы…

Так сабе лічу, раптам ззаду брэх, мая лытка ў агні. Дварняк з суседняй хаты такім практычным спосабам сцягвае мяне на зямлю з аблокаў. Аглядаю лытку: крыва-выя ранкі. Можа кручаны?

Ганю далей, адразу пра яго забываю. Хутчэй, хутчэй. Шведскі курган, бегавая траса, агароджа. Ускакваю ў кухню, разгарачаны абвяшчаю навіны. Бацька пады-мае галаву, раптам пастарэлы, кідае:

— Дурань, цяпер праз два тыдні будзе скончана!

Не адразу разумею, што гэта значыць. Потым пачынаю тлумачыць: сакавіцкае наступ-ленне ў Пікардыі… Бацька махае рукой, са злосцю бярэцца за чы-танне газет. Ён то ведае немцаў! Не займаецца палітыкай, таму ўжо некалькі гадоў глядзіць на яе зверху. І таму таксама тое аблі-ванне халоднай вадой не пакідае на мне слядоў. Па-просту не ўспрымаю гэта ўсур’ёз.

Праз пару дзён еду зноў роварам у Ліду. Недзе за Міной-тамі4, ужо на шашы, разбітай, ве-льмі кепскай бачу караваны фур-манак. Неўзабаве ўцямліваю, што вазы вайсковыя. Але што ж, да д’ябла, яны вязуць?  Зусім гэта не-як не падобна да нармальных вай-сковых пакункаў, здалёк ні то се-ялкі, ні то нейкія часткі малатарань.

Пад’язджаю, і скура мне свярбіць. Вязуць самалёты. Зялё-ныя з бурымі плямамі крылы, чы-рвона-белая шахматная дошка раз-пазнавальных знакаў польскай авіяцыі. Гэта тыя знакамітыя, тыя цудоўныя RWD, вакол якіх столькі гаварылася ў часы Жвіркі, Вігуры, Баяна! Тыя RWD, якія гаварылі прафанам верыць у прынцыпо-вую роўнасць нашай авіяцыі з найлепшымі паветранымі флатамі свету.

Цяпер, разабраныя на кава-лкі, дзіўна безабаронныя, падска-кваюць на жудасных выбоінах шашы, паволі сунуцца да нейкіх  сховішчаў у той лясістай, кусці-стай, поўнай балот ваколіцы.

Вельмі хутка ўсё разумею. За пару кіламетраў ад Ліды, якраз каля гэтай шашы знаходзіцца аэрадром 5 лётнага палка. Гэта ад-туль іх вывозяць. Што самалёты на  конных фурах, зусім мяне не здзі-ўляе. Іншай арміі, не на вазах, мы яшчэ не ведалі.

Скрыпучы пацягнуліся да-лей. Вярнуўся дадому, расказваю.  Яшчэ не хацелася мне верыць, што вайна за парогам.

 

Трыццатага…

 

Так далёка, што недзе 26 ці 27 жніўня я выехаў з Банева ў Ві-льню. Як бы нічога, як бы меў быць нармальны год, і пара была заканчваць задоўгія канікулы, збі-рацца да нармальнай працы.

Адзінае, што здавалася мне ненармальным, —  гэта развод з Ірэ-най. Прыехаў у Вільню. Жыллё злі-квідавалі мы яшчэ ў чэрвені, я скарыстаўся з гасціннасці кузіны мацеры, пасяліўся таксама на Звя-рынцы. Ірэна  спынілася паблізу, таксама ў нейкай сваёй сваячкі. Пару ламачын, якія мы набылі год назад, засталіся ў нашай даўняй гаспадыні ажно да часу, калі мы знойдзем сабе нейкія ўласныя прытулкі.

У літаратурным свеце Віль-ні я не адчуваў спецыяльных уст-рэсак. Вялікія катастрафісты сем гадоў назад неяк незвычайна супа-коіліся. Маслінскі можа ўжо з год выдаваў досыць гармафрадытнае выданне «Камедыя». І там ад часу да часу траплялася мне пару зло-тых. Цяпер я прывёз з Банева апавя-даннечка на вельмі радыкальную тэму, замаскаваную каскадам до-сыць дакладных метафар. Маслін-скі ўзяў, амаль пахваліў. Абяцаў даць у кастрычніцкі нумар. Ці ж някепскі абяцаўся сезон. Таксама і ва ўніверсітэце, здаецца, былі ней-кія магчымасці бадай што асістэн-цкага замяшчэння.

Якраз вяртаўся адтуль, бы-ла серада, 30 жніўня. Пляцык На-палеона, смешная вежачка даўняй Абсерваторыі, яшчэ з часоў Сня-дэцкіх.

Расклейшчык аб’яў і групка як бы з-пад зямлі выраслых зявак. Прыткнуў цёмна-ружовы скрутак паперы, мазнуў пару разоў пэндз-лем, пачаў разгортваць.

Адкуль зявакі ведалі? З-пад яго рукі выскачылі чорныя літары:

 

Мабілізацыя.

 

Стаялі анямелыя. Нават не прачытаў таго, што было ніжэй. Праз некалькі секунд скамянення я кінуўся назад ва ўніверсітэт.

Ускочыў у семінарыю. Ге-ня грэбалася ў кніжках.

— Але ж гэта вайна, — крык-нула, калі ёй паўтарыў.

Я пачаў яе супакойваць. Як распавесці пра свой душэўны стан у тыя дні? Пякельна баяўся, паста-янна баяўся таго самага: дамовы Бека з Германіяй, нейкай яго капі-туляцыі. Прыгадаў  сабе Чэхасла-вакію. Тая таксама абвяшчала ма-білізацыю, а потым здалася. Неяк здавалася мне, што лёс будзе ра-біць мне на злосць. Што залішне гучнае прадказанне будучыні мо-жа перашкодзіць ёй набыць тыя рысы,  якія цяпер прадказваў.

Тлумачыў яшчэ Гені, што зусім не абавязкова мусіць быць вайна. Што можа паўтарыцца шту-ка гадавой даўніны. Быў досыць агрэсіўны. Гені не хапіла аргумен-таў.

— На заклад!   — крыклула ў роспачы — На заклад, што будзе вайна!

Я прыняў заклад.  Яна  ста-віла мне вячэру ў найдарожшым рэстаране Вільні, калі вайны не будзе. Я дастаўляў ёй мяшок мукі, калі вайна выбухне.

Хачу адразу зазначыць: не даставіў. У час, калі тое было па-трэбна,  я не меў той мукі. А калі мог мець, ужо ёй не было па-трэбна…

 

Пятніца

 

Не памятаю з тых дзён ні-кога з групы. Напэўна, яшчэ не па-з’язджаліся ці не прыйшлі да сябе ў што раз больш гвалтоўных хіс-таннях таго нерэальнага часу.

Не памятаю нічога з чац-вярга. У пятніцу я паснедаў адзін, цётка некуды выйшла. Сядзеў у маленькай, чысцюткай кухні, еў хлеб з маслам, запіваючы кавай.

На стале стаяла звычайнае дэтэктарнае радыё. Раптам яно за-гаварыла. Дзіўна, бо па-англійску. Я слухаў  яго, не разумеючы ані слова. Але занепакоены быў інта-нацыяй. Уцяміў у плыні белькату пару ясных слоў, уражліва зра-зумелых: Варшава, Кракаў, Хой-ніца, Гдыня, Беласток, Гародня… І зноў бэлькат.

Хлеб мне стаў косткай у горле. Я выскачыў з дому, пабег шукаць каго-небудзь знаёмага. Нікога паблізу не было. Але вуліца выглядала нармальна, у агародах цвілі кветкі, аўтобусы хісталіся на паваротах.

Ускочыў у аўтобус. Людзі стаялі спакойныя, маўклівыя. Ніхто ні з кім словам не абмяняўся. Улез, увесь разнерваваны ад таго бэль-кату. І той спакой мяне астудзіў, абнясмеліў, я баяўся спытаць пер-шага лепшага, падзяліцца з ім той незразумелай навіной. Баяўся. Пэўна таго, каб не заслужыць сабе абвінавачванне ў панікёрстве. Але таксама нечага іншага.

Якраз у тую хвілю, я амаль пэўны, што распачалася вайна, ці ўжо вызвалены ад кашмару капі-туляцыі перад Гітлерам, усвядо-міў сабе, што той другі кашмар не меншы. Стаяў у аўтобусе і ўжо ў тую першую гадзіну без голасу паўтараў  сам сабе: а можа, яшчэ нічога? А можа…

Ад прыпынка бег да рэда-кцыі «Курвеля». Мабыць, недзе па дарозе ўбачыў расклеены на му-рах зварот, падпісаны Масціцкім.

Наступілі два дзіўныя ты-дні. Вайна адразу не зачапіла Віль-ню. Ішла недзе далёка, і мы мусілі аж напружваць усю нашую энер-гію, каб яе, тую вайну, пачуць.

Бо гэта было першае яе праяўленне: край страціў сваю на-рмальную акустыку. Недзе там грымелі бітвы, палалі пажары, людзі падалі покатам — а тут было ціха, асенняе сонца, буйныя кветкі і амаль нічога адтуль.

Сядзелі пры радыёпрыём-ніках. Але ў першы дзень толькі фанабэрыстыя дэкларацыі і музы-ка. У некалькіх асяродках — у Рудні-цкага, у «Курвелі» — спрабаваў па-поўніць адсутнасць ваеннай ін-фармацыі, пускаўся ў аналізы, абапёртыя на прачытанныя ўспа-міны Жафрэя, Фоха, Лойд Джор-джа. Сябры слухалі, нават маё гле-джанне падавалася ім лепшым за афіцыйнае маўчанне.

Акрамя гаварыльні хацеў рабіць. Не прызвалі ў войска: меў катэгорыю «с» і ніякіх ілюзій, што мяне паклічуць пад зброю. Выра-шыў змабілізавацца як пісьменнік. Пайшоў у «Слова». Прынялі мяне там адразу. Нагадаў ім, што 6 ве-расня — гэта чвэрць стагоддзя Ма-рны, ахвяраваў артыкульчык.

Вечарам — а можа, наступ-най раніцай? — было першае шта-бное камюніке. Кінуліся на яго, сядзелі, ківалі галовамі. Акруглыя фразы, спецыфічны «эвазійны» — сказалі б сёння — стыль.

Можна яго было чытаць так і гэтак, на карысць і не на ка-рысць, у залежнасці ад тэмпера-менту. Намагаўся рабіць да яго «стратэгічны» каментар, але за разважанні над вялікай лічбай знішчаных пад Чанстаховым тан-каў не выйшаў.

Як выкласці, як падзяліць на этапы сыход на дно Дваццаці-годдзя, бачанне з боку Вільні? Можа, удасца адрозніць у ім тры фазы.

Фаза першая: прыйманне вайны праз тое, што мы ведалі пра папярэднія войны. У той час у разважаннях разлічвалі на «поль-скія дарогі», на разводдзі, на «абы да вясны». Песімісты гаварылі: каб Віслы і Нарвы не аддаць. Апты-місты абураліся: як гэта, хочаце аддаць усю Польшчу? А?

(Працяг у наст. нумары.)

 

1 Ежы Путрамант (Jerzy Putrament) — польскі пісьменнік левых поглядаў, нарадзіўся ў Менску, закончыў Лідскую гімназію і Віленскі ўніверсітэт. Чытачам прапануюцца раздзелы з яго тэтралогіі “Паўвеку”. Том І “Маладосць”, том ІІ “Вайна”. Czytelnik, 1962. Пераклад Станіслава Судніка.

2 Банева — асада каля Дакудава Лідскага раёна, якую атрымаў бацька Путраманта, палкоўнік польскага войска, былы начальнік (па нашай тэрмінало-гіі) ваенкамата ў Лідзе, а потым на пенсіі яшчэ і войт Дакудаўскай гміны.

3 Дакудава — вёска і мястэчка ў Лідскім павеце.

4 Мінойты — вёска і чыгуначная станцыя, першая ад Ліды ў бок Баранавічаў.

 

Як працуюць Мінойты

Przejezdny. (Henryk Kona-rski.) Jak pracujе Minojty? // Preglаd Wilenski. № 3-4, 17 lutego 1935. S. 9-10.

У студзені я наведаў знаё-мага ў Лідзе і меў магчымасць паехаць у Мінойты, якія ляжаць ад Ліды за некалькі кіламетраў. Жа-даў дапоўніць і скарэктаваць свае ўражанні праз непасрэдны кантакт з мясцовымі людзьмі.

Як вядома, касцёл у Міно-йтах, зараз філія, хутка павінен стаць парафіяй. Цяпер тут маецца драўляны касцёл Сэрца Езуса і блажэннага Андрэя Баболі. Пара-фія паўстала некалькі гадоў таму па ініцыятыве ксяндза-каноніка Караля Любянца і да гэтага часу мае заданне каардынаваць высі-лкі кліру Віленскай архідыяцэзіі па навяртанні праваслаўных  у лацінскі абрад. Адсюль бачна, што лацінскія Мінойты з’яўляюц-ца адпаведнікам усходняга Аль-берціна а. езуітаў.

Некалькі гадоў тут жыў у двары і рупліва працаваў ксёндз-канонік Любянец. Зараз тут яшчэ ўсё дыхае яго духам, прынцыпамі і метадамі. У гэтым годзе яго замя-няе адухоўлены і поўны запалу кс. Ал. Зон, які не толькі служыць у касцёле, але выконвае абавязкі катэхеты ў народных школах. Мае шмат працы і можа цалкам аддацца місіянерскай дзейнасці. У гэтым яму дапамагаюць некалькі місія-нерак-катэхетак. Гэта тыповыя некваліфікаваныя настаўніцы, якія працуюць у нас ад Польскай шко-льнай мацеры і з’яўляюцца прад-стаўнікамі ад эндэкаў у адукацыі. Думаў, ці варта ўступаць з імі ў размову і якую інфармацыю яны могуць даць. Звяртаюся да катэ-хеткі, якая выглядае вельмі інтэ-лігентна. Паненка нудзіцца на вёс-цы, таму не можа стрымацца пе-рад незнаёмым прыбышам з гора-да і расказвае мне, што за нудная старая пані і панны ў двары, якія, уласна, і далі пляцоўку ў Мінойтах і ствараюць матэрыяльныя ўмовы для побыту. (Маёнткам Мінойты ў 1930-я гг. валодалі Зоф’я і Анеля Гадачэўскія. — Л. Л.)  Далей даве-даўся, што «фундатаркі» здыма-юць, аднак, з абдораных даніну праз працяглае, непатрэбнае і на-дакучлівае ўмяшанне не толькі ў побыт катэхетак, але нават і ў кас-цельную працу ксяндза. Як мог, супакоіў маладую дзяўчыну на-дзеяй на змены да лепшага. Ад размовы пра дзедзічак і дабра-дзеек Мінойтаў перайшоў да таго, што мне найбольш цікава. Спытаў пра ўмовы, мэты, метады, поспехі і няўдачы. Размаўляем далей, а час ідзе хутка. Пераконваюся, што мая суразмоўца — насамрэч шляхетная па сутнасці дзяўчына, толькі, згод-на з модным зараз вызначэннем «з туманам», думаю, што, каб не гэты туман у галаве …

А зімовы поўдзень хутка пераходзіць у вечар. Снег пачынае мець фіялетавае адценне. Над комінамі з’яўляецца дым, нагадва-ючы пра вялікую каштоўнасць агню для чалавека ў гэтую пару года. У гэты час вяртаецца невядо-мы мне да гэтага часу ксёндз філі-яльнага касцёла Зон. Вяртаецца задыханы ад хады па вясковых школах, добра адлеглых адна ад другой. Здымае з сябе невера-годную колькасць швэдраў і кажу-хоў, і бачна, што гэта вельмі худы і кволы чалавек. Ад ранішняга сня-данку нічога не меў у роце і такі бледны! Задаю яму толькі некалькі пытанняў пра місійную пляцоўку ў Мінойтах. Проста не маю адвагі даўжэй яго затрымліваць і, падзя-каваўшы ксяндзу за размову, спя-шаюся на цягнік да Вільні. Па да-розе запісваю ў блакнот уражанні і інфармацыю.

Падмуркам, на якім з’яві-лася гэтая пляцоўка ў Мінойтах, з’яўляецца думка, што толькі лаці-нскі і польскі каталіцызм ёсць у нас сапраўдным і грунтоўным. Ад-сюль і мэта, якой прысвячаюць сваю працу ксяндзы і катэхеткі ў Мінойтах і гэтым практычна су-працьстаўляюць сябе ўсходняй пляцоўцы ў Альберціне, і памыл-коваму, па іх меркаванні, плану тамтэйшых езуітаў, даказваючы слушнасць сваіх падыходаў па старых рэцэптах эндэкаў.

Прыгледзімся бліжэй да іхніх метадаў. Пляцоўка ў Міной-тах з’яўлялася б малаактыўнай, каб была накіравана толькі на бела-русаў, якія жывуць побач. Прысы-лаюць ім вернікаў з іншых парафій у якіх сядзяць пробашчы-адна-думцы па непрыняцці ўсходняга абраду. А якія відавочныя вынікі мае гэтая праца? Пад ультра-ла-цінскім і паланізатарскім уздзе-яннем кяндза-каноніка Любянца, насельніцтва яшчэ больш усвядо-міла сваю прыналежнасць да сва-йго веравызнання і нацыяналь-насці, і гэтае адчуванне ўзмацніла-ся і нават фанатызавалася. Каб нешта змяніць патрэбна праца шматлікіх місій і доўгі час. Калі справа ідзе аб праваслаўных, Мі-нойты працуюць зараз «на экс-парт». Прысланага з далёкай ста-раны праваслаўнага (ці праваслаў-ную) адразу накіроўваць да ксян-дза. Адбыўшы з ім размову, ён пераходзіць пад апеку катэхетак. Таксама, як бонус, атрымлівае гарачы абед. Падрых-тоўка да прыняцця лацінскага аб-раду не доўжыцца доўга, толькі 1 — 3 дні. Зразумела, гэта залежыць ад кандыдата, але шмат часу не тра-цяць, і таму хутка наступае пры-няцце веры.

Сярод асоб, якія перахо-дзяць у лона каталіцызму, най-больш тых, хто робіць гэты крок з-за матэрыяльных, службовых, матрыманіяльных і іншых падо-бных чыннікаў. Такі празелітызм найменей дбае аб хоць мініма-льным пазнанні каталіцкай веры. Катэхізацыя ў такім выпадку пера-твараецца ў нэндзу і фарс, які до-бра адчуваюць абодва бакі. Такі ўшчэнт зматэрылізаваны катэхізу-емы, можа без розніцы прыняць любую веру, будзе абыякава ста-віцца да ўсялякіх цырымоній лю-бога культу, падпіша любую фор-му, якую яму прапануе каплан. Кі-раўніцтва духоўнай пляцоўкі ў Мінойтах скардзіцца, што «навёр-нуты» такім чынам вернік ці хутка знікае праз натуральнае вяртанне дахаты ў стан прымака да жонкі і далейшы выезд альбо дае пра сябе знаць праз нейкі час, калі выказвае незадавальненне зробленым кро-кам — у іх тады ўжо маецца  нейкі стаж. Але гэта не незадавальненне верай, а крыўда пасля атрыман-ня пасагу, не выплачанай цалкам абяцанай грашовай сумы ці не ат-рыманне нейкіх рэчаў, хтосьці па-мыліўся з жонкай, іншая незада-волена мужам. Таго ўсё ж не пры-нялі ў паліцэйскую школу, гэты не стаў вознікам ці наглядчыкам у турме. Хто пералічыць прычыны ўсіх гэтых крыўдаў. Прыкра слу-хаць скаргі гэтых людзей, а тым больш чытаць іх поўныя незада-вальнення і жалю лісты.

— Ці бываюць адпадзенні і вяртанне ў праваслаўе? — пытаюся.

— Такіх выпадкаў мы не ве-даем.

— ?!

— Упэўнена кажу, што тыя, хто перайшоў у каталіцтва, ніколі ўжо не будуць хадзіць у царкву — з апломбам, і нават не задумаўшы-ся, адказалі мне.

Падумаў тады. Можа быць гэтыя людзі і насамрэч больш ні-колі не будуць хадзіць у царкву, але ці будуць яны хадзіць у касцёл на лацінскую імшу з польскім казан-нем? That is question. Пасля пера-пынку ў хвілю, размова на гэтую тэму прадоўжылася.

— Ну, добра! Але ці маеце для навёрнутых такім чынам ней-кую літаратуру. Словам, што ім даеце на дарогу? — пытаю

— Відочна, з гэтым ёсць пра-блемы. Да гэтага часу Мінойты не займаліся ніякай выдавецкай дзей-насцю. Бракуе сродкаў.

— А які попыт мае ў Міной-тах выдаваны па-беларуску ўніяц-кі часопіс альберцінскіх езуітаў «Да злучэння»? Ці «К соедине-нию»? — працягваю далей.

— Што за ідэі? З таго часу як існуе наша пляцоўка ў Мінойтах, мы не далі ў рукі мясцоваму люду аніводнага выдання па-беларуску. Бо на што? Праца місіі павінна ад-бывацца на па-сапраўднаму куль-турнай мове, такой мовай, без су-мнення, ёсць польская мова. Не-культурных гаворак, як беларуская — ніколі і нідзе ўжываць у сваёй працы не будзем. Дарэчы, народ гэтага не хоча, мы паўсюдна ба-чым жыватворчае вяртанне да польскасці.

Паварочваю гаворку на іншую тэму і праз хвіліну пытаюся:

— Існуюе шмат кніжак для праваслаўных на рускай мове, яны раней ці зараз былі выда-дзены ў Кракаве руплівымі поль-скімі езуітамі. Езуітам ніхто не мо-жа адмовіць ні ў польскім патры-ятызме, ні ў каталіцкай прававер-насці. Як быць з гэтым?

— Рускі язык сапраўдны на-лежыць да культурных, але кары-стацца такой літаратурай у Міно-йтах мы не плануем. Чым хутчэй той, хто прыняў лацінскі абрад, забудзе сваю беларускую ці рус-кую мовы і стане палякам, тым лепей будзе як з духоўнага боку, гэтак і з матэрыяльнага. Трэба прыспешваць гэты працэс. Гэта будзе карысным для касцёла, на-рода і дзяржавы.

— А як бачыцца справа ў лічбах? — пытаюся ў адной з пань-катэхетак.

— Наогул мы перабольш-ваем лічбу навяртаных, пераболь-шваем яе. Насамрэч у нас яшчэ не так усё добра. Праца ідзе вельмі павольна і неахвотна, але маем надзею на лепшае, — дадае ў канцы.

— Дазволіць мне пані ў кан-цы задаць ёй апошняе пытанне: чаму канонік Любянец у міну-лым годзе пакінуў Мінойты і пры-няў абавязкі інспектара ў Вілен-скай духоўнай семінарыі?

— Пэўна, будзе вучыць сту-дэнтаў, як эфектыўна навяртаць праваслаўных беларусаў у лацін-скі абрад, каб былі добрымі паля-камі. Гэта ў нас, перад усім, зараз самая галоўная духоўная мэта …

Нажаль!

Пераклад

Леаніда  Лаўрэша.

 

 

Агонь душы нязгасны

 

16 верасня ў Карэліцкай раённай бібліятэцы адбылася прэ-зентацыя зборніка вершаў мяс-цовай жыхаркі Леанілы Васі-льеўны Дзянькевіч «Агонь душы нязгасны». Творы прысвечаны светазорнай прыгажосці роднай Карэліччыны, высанароднасці землякоў, чысціні іх мар і пачуц-цяў. Павіншаваць аўтарку прыйш-лі сябры літаратурнага аб’яднання «Рэчанька», якое працуе пры ра-ённай газеце «Полымя»: Г.П. Кал-тунова, А.І. Панасенка, М.У. Палу-ян, А.М.Аўчыннікава. Словы ўдзячнасці выказала намеснік дырэктара па ідэалагічнай рабоце  РСУП «Племзавод — Карэлічы» А.М. Клінцэвіч, дзе амаль 40 год адпрацавала аўтарка бухгалтарам  і дырэктар ДУК «Карэліцкая раён-ная бібліятэка» Л.К. Арцюх. Сама ж  Леаніла Васільеўна  рассказала ўдзельнікам мерапрыемства аб сваім маленстве, юнацтве (менаві-та яна  з маленькай вёсачкі Г. Рут-кавічы. Карэліцкага раёна) і сваім паэтычным натхненні, аб цудоў-ных людзях, якія сустракаліся ёй на доўгім жыццёвым  шляху. У час сустрэчы гучалі цудоўныя музы-чныя нумары ў выкананні настаў-нікаў ДУА «Карэліцкая дзіцячая школа мастацтва» і лірычныя сло-вы вядоўцы, бібліятэкара В.І. Ко-шур. Пахучы водар кветак, цудоў-ны настрой, прыгажосць і душэў-насць панавалі ў бібіятэцы на пра-цягу ўсяго мерапрыемства.

Н.У. Казарэз,

метадыст ДУК «Карэліцкая раённая бібліятэка».

Навіны Германіі. Нямецкі вандроўнік напісаў пранікнёны тэкст пра Беларусь

Серада, Верасень 25, 2019 0

Інга Пэтц — нямецкі журналіст, аўтар кніг і эксперт па Беларусі з Берліна — надрукаваў у інтэрнэтвыданні Der Standard нарыс па слядах чарговай вандроўкі ў нашую краіну.

 

Цяжкія чорныя аблокі вісяць у небе, нібыта надзьмутыя пуховыя падушкі. Потым пачынаецца дождж. Ён спачатку імжыць, а потым лье, нібы з вядра. Я адчуваю гул грузавікоў, міма якіх мы праносімся. Польскія, украінскія нумары, расійскія, літоўскія, беларускія. Нямецкія заўважаеш толькі зрэдку.

Пырскі вады страляюць у шкло майго шлема. Праз пасмы дажджу свет выглядае скажоным і размытым. Я толькі ўрыўкамі бачу перад сабой ясны шлях.

Разрыў у аблоках заспявае нас, калі мы праносімся каля Познані, горада, дзе нарадзіўся ў 1904 г. мой дзед. Да канца Першай сусветнай гэты горад належаў Нямецкаму Райху. Прусія абсарбавала яго ў сваё цела пасля таго, як імперыялістычная пажадлівасць расцягнула польска-літоўскую дзяржаву на кавалачкі. У небе між тым разыгрываецца драматычная сцэна барацьбы аблокаў з чыстым небам — бадай, тут, уласна, і пачынаецца нашае падарожжа.

Я жыву ў Берліне разам з жонкай Алесяй. Яна нарадзілася ў Беларусі, я на захадзе Германіі. На матацыкле мы кіруемся з захаду на ўсход, але не напрасткі, а так, як уздумаецца, ажно да Стоўбцаў — маленькага мястэчка на паўднёвы захад ад беларускай сталіцы.

Яго назву можна перакласці як «плытагоны» — бо рака, на якой у пачатку 16 стагоддзі збудавалі гэтае мястэчка, выкарыстоўвалася ў якасці транспартнага шляху. Рака па-беларуску завецца Нёман. Па-нямецку — Мемель. Там вырасла мая жонка. Там жывуць яе бацькі.

Той, хто едзе з Берліна ў Маскву чыгункай, перасякае Нёман. Па мосце, які дагэтуль, нібы ў часы халоднай вайны, ахоўваюць салдаты. З 1994 г. я наведаў Беларусь незлічоную колькасць разоў.

 

Дзякуючы Беларусі я так-сама лепей спазнаў Польшчу.

Шмат хто з маіх беларускіх сяброў у розны час там жыў, вучыўся ці працаваў. Каб зарабіць грошы, каб мець перспектыву, каб пажыць у вольнай краіне. Беларусь дзеліць са сваёй суседкай доўгую гісторыю.

Да канца 18 стагоддзя беларуская культурная прастора знаходзілася ў межах падвойнай польска-літоўскай дзяржавы. Калі ж пасля Першай сусветнай вайны паўстала Другая польская рэспубліка, захад Беларусі зноў зрабіўся польскім. У 1939 г. нацысты і саветы падзялілі паміж сабой суседа. Пасля гэтага былі вайна, тэрор, генацыд, адсяленні.

Мой дзед быў на Усходнім фронце, дзед маёй жонкі ваяваў у Чырвонай Арміі.

За тое, што мы можам быць разам, мы мусім падзякаваць зменам, што адбыліся пасля 1989 г. Таму імя шашы, якая злучае Берлін і Варшаву — Аўтабан свабоды — для нас не пусты гук. Вы-правіцца ў такое падарожжа — неблагая ідэя ў наш час, калі навокал дзяруць глоткі, заклікаючы будаваць новыя межы, калі прапагандуюць ізаляцыю і адмежаванне, калі гістарычныя прыдумкі і гістарычнае забыццё зноў уваходзяць у моду. Пракаціцца на матацыкле па абшарах еўрапейскай гісторыі.

Ля Гнезна зноў нясцерпна пячэ сонца. Падчас запраўкі ключ запальвання развальваецца на кавалкі. Бадай, не выпадкова, што гэта адбываецца менавіта ў тым горадзе, які звязваюць у міфах з утварэннем польскай дзяржавы. Перад намі матэрыялізуюцца дзве «польскія феі» — так мая жонка іранічна ахрысціла двух супрацоўнікаў службы эвакуацыі. «Мы вам зробім новы ключ», — кажа адзін з іх, невысокі, жылісты ды шпаркі на словы.

Мая жонка размаўляе з імі на сумесі ламанай польскай і беларускай. Паразумецца можна. «На вуліцы Адама Міцкевіча у нас ёсць файны майстар, ён дапаможа». Іншы, цыбаты, пазірае на жонку: «Вы Адама Міцкевіча ведаеце?» «Ясная справа. А ці вы ведаеце, што ён нарадзіўся ў Наваградку? Гэта ў Беларусі, маёй радзіме». Цыбаты стомлена пасміхаецца. Нам робяць ключ на вуліцы Міцкевіча, якая ёсць амаль у кожным польскім месцы (акурат, як вуліца Гётэ ў нямецкіх гарадах). Падарожжа выратаванае. На развітанне: абдымкі, фота.

Рушым далей. На вуліцах стаяць бабулькі ды прадаюць грыбы, мёд і сочыва, а маладыя кабеты гандлююць уласным целам. У Мазурах мы мінаем азёры, якія глядзяць сваімі глыбока-блакітнымі вачыма ў неба, пад аховай старых прысадаў, а таксама старыя сядзібы, якія, толькі-толькі адрамантаваныя, чакаюць адпачывальнікаў з Варшавы.

 

У вёсках пахне, як і раней: вогнішчамі, гноем, свежым сенам.

Вечаровае сонца прасякае ўсё навокал ласкавым, мяккім святлом — і, здаецца, ты разумееш, чаму шмат хто з настальгіяй і паэзіяй узгадвае пра Мазуры.

Ландшафт, які гісторыя не раз цягнула то ў адзін, то ў другі бок, як і іншыя абшары ў гэтай пераходнай зоне Еўропы, дзе скрозь стагоддзі мяшаюцца разнастайныя культуры. «Я старанна складаў свой край дзяцінства з драбочкаў разбітага свету», — так апісваў сваё існаванне ў свеце, які знік, мазурскі пісьменнік Эрвін Крук.

Буслы, здаецца, няблага пачуваюцца сёлета. Часцяком, у буслянках па два малых, якія чакаюць, калі ж нарэшце можна будзе вучыцца лётаць. Бадай, яны адзіныя, хто ведае, што гэтыя краі звязаныя разам.

І сапраўды — беларускія пейзажы дужа падобныя да нямец-кай зямлі Брандэнбург. Шырокія палеткі, густыя лясы, прахалодныя азёры; часам узгорысты, а потым зноў пляскаты краявід.

Калі дзень хіліцца да вечара, у старой сялянскай сядзібе на краі маленечкай вёсачкі мы сустра-каем маладую польскую пару, якая запрашае нас пачаставацца кілбаскамі.

Абое пераехалі сюды з Варшавы, а нарадзіліся ў Любліне. Яна была настаўніцай, працавала ў маленькай фірме. «Мне падабалася настаўнічаць», — кажа яна. «Але ў нашых настаўнікаў малыя заробкі».

Наступным ранкам мы развітваемся з гаспадарамі сядзібы, іншай маладой парай са Шчэціна. Яны вырашылі збегчы з горада ў дзікую рамантычную прыроду.

«Вёска бегуноў» — так яны называюць сваё месца жыхарства. Абодва — апантаныя аматары бегу, і часта запрашаюць да сябе ў госці спартоўцаў з усяго свету. Мазуры зноў робяцца перакрыжаваннем шляхоў, дзе сустракаюцца іншыя культуры і паўстаюць новыя гісторыі.

 

Вуліца ў нікуды

 

Вуліца, што вядзе праз сасновы і яловы бор, здаецца бясконцай. Кавалак неба — усяго толькі плямка на гарызонце. Вуліцы ў кірунку мяжы вядуць у нікуды, апошняе слова тут застаецца за прыродай.

Чалавек інтуітыўна адчувае дыскамфорт, які сыходзіць ад межаў — яны падзяляюць, рэжуць напалам, разрываюць, за іх зацята змагаюцца стагоддзямі і паміраюць у крывавых пакутах.

І хаця я меў досвед памежнага кантролю яшчэ дзіцём, калі мы на аўто ездзілі ў Нідэрланды ці ў Бельгію, каб набыць кавы ці заправіцца, а таксама пад час сваіх журналісцкіх і турыстычных вандровак у постсавецкую прастору, але і дагэтуль блізкасць мяжы выклікае ў мяне нервовае трымценне ў жываце.

На памежным пераходзе ў Кузніцы ўжо чакаюць дзясяткі аўтамабіляў і мікрааўтобусаў, якія жадаюць трапіць у Беларусь. Большасць — з беларускімі нумарамі, некаторыя з польскімі, і адзінкі — з расійскімі. Працэдура малазразумелая для тых, хто з ёй не знаёмы.

Спачатку правяраюць пашпарты і візы. Потым трэба кіравацца да беларускай мытні і зарэгістраваць свой аўтамабіль, а таксама даць багаж на праверку. Таму, хто не ўмее ні па-беларуску ні па-руску, даводзіцца нясоладка. Толькі пасля гэтага падымаецца шлагбаум, і можна ехаць да наступнага шлагбаўма, працягнуць памежніку квіток, на якім пашпартысты і мытнікі паставілі свае пазнакі.

Праз тры без малога гадзіны можна, нарэшце, патрапіць у Беларусь. Іншыя чакаюць даўжэй, грузавікі — часам нават цэлы дзень. Чакальнікі прымаюць гэта з пакорай і гумарам.

Купанне ў Нёмане

стоўбцык

Мы мінаем Гародню, горад, які ўжо ў 1444 г. атрымаў Магдэбурскае права.

Паўз сасновыя лясы, залатыя палеткі, сакавітыя лугі, паўз гістарычныя мястэчкі Наваградак і Мір, а таксама вёскі з іх яркімі кветнікамі і шэрымі ці блакітнымі драўлянымі хатамі, мы едзем у кірунку Стоўбцаў. Там бацькі Алесі ўжо накрылі святочны стол. Са свежымі памідорамі і гурочкамі з уласнага агароду, са смажаным шчупаком з Нёмана, салёным салам і бульбай.

Бульбашы — так, крыху прыніжальна, называюць часам беларусаў — бульбяныя людзі.

Многія тутэйшыя стравы маюць у сваім грунце гэты цвёрды клубень. Ежа сардэчная і шчодрая. У дадатак — гарэлка і сентыментальныя тосты. «За тое, каб мы адзін пра аднаго клапаціліся і каб да наступнай сустрэчы не давялося так доўга чакаць».

Пафас дзейнічае як абарончы слой, якім абраслі беларусы за стагоддзі войнаў і катастрофаў, перажытых гэтай зямлёй.

Я ўзгадваю, як некалі прасіў у Алесіных бацькоў рукі яе дачкі такімі самымі надзьмутымі словамі. «Не быў бы то немец», — вырвалася тады ў маёй будучай цешчы. Яна збянтэжана ўсміхнулася. Мы паглядзелі адзін на аднога і зарагаталі.

petz4-is6d4

У наступныя дні мы плавалі ў Нёмане, пазіралі ў беларускае неба і елі, елі ды елі. Хатка, у якой некалі справілі вяселле я ды Алеся, стаіць на самым нёманскім беразе, на Мемелі. На гэтым кавалку зямлі нарадзіўся Мікола, бацька Алесі, які шмат год таму пасадзіў тут для мяне яблыню. Сёлета яна добра ўрадзіла. Мой дзед, які нарадзіўся ў Познані, быў на Усходнім фронце і ў савецкім палоне, жыў на вуліцы, якая да вайны насіла назву Мемелерштрасэ — Мемельская.

petz3-ymfxl

Мы робім вылазкі ў горад Дзяржынск з яго высокімі шматпавярхоўкамі — мястэчка было названае так у гонар смерцепрагнага заснавальніка ЧК Фелікса Дзяржынскага, а таксама на сядзібу, дзе ў шляхецкай сям’і нарадзіўся Адам Міцкевіч.

«Палякі кажуць: ён наш пісьменнік. Таксама і беларусы і літоўцы», — тлумачыць дырэктар музея. «Нават французы жадаюць залічыць яго да сваіх. Але я кажу: гэта не важна. Важная ягоная паэзія, якая вядзе сюды людзей з усяго свету».

Напрыканцы нашага візіту — зноў пачастунак і пітво. Мы смяёмся і плачам.

Па твары маёй жонкі яшчэ бягуць слёзы, калі на даляглядзе з’яўляюцца фабрычныя коміны Баранавічаў.

За мяжой мы заўважаем двух маладых буслоў, якія ўздымаюцца ў неба, шалёна б’ючы крыламі.

Нас вітаюць матацыклісты. Мы салютуем ім у адказ працягнутымі рукамі. Гэта толькі сімвалічнае прывітанне. Але яно — знак яднання, жэст, якому нам у Еўропе варта зноў падвучыцца.

Наперад, увесь час наперад, на захад. Па вуліцы, якая вядзе амаль пад ганак нашага дома, праз усё нашае жыццё.

Інга Пэтц

(пераклаў Руслан Гаёк)

НАША СЛОВА № 38 (1449), 18 верасня 2019 г.

Серада, Верасень 25, 2019 0

80 гадоў таму назад беларускі народ уз’яднаўся ў адзіную рэспубліку

Фашысцкая Германія напала на Поль-шчу 1 верасня 1939 г. 6 верасня штаб каманду-ючага войскамі Эдварда Рыдз-Сміглага, а так-сама частка польскага ўрада пакінулі Варшаву і перанеслі галоўную стаўку ў Брэст-над-Бугам (Берасце).

14 верасня Берасце было занята нямец-кімі войскамі. Захопнікі трое сутак атакавалі Берасцейскую цвердзь, якую мужна абаранялі польскія салдаты начале з брыгадным генера-лам Канстанцінам Плісоўскім. Немцы ў некалькі разоў пераўзыходзілі ў колькасці зброі, абстрэ-львалі цвердзь з гармат і мінамётаў, бамбілі з самалётаў. Абаронцы адбілі 7 моцных атак ня-мецкай пяхоты і танкаў, але іх становішча рабі-лася ўсё больш драматычным і безнадзейным. Познім вечарам 17 верасня і ноччу з Цытадэлі выйшла большасць абаронцаў у напрамку Кодня, для прыкрыцця асноўных сіл у цвердзі засталіся добраахвотнікі з капітанам Вацлавам Радзішэўскім. Толькі 18 верасня немцы з боку Цярэспаля ўвайшлі ў Цытадэль. Колькі аба-ронцаў Берасцейскай цвердзі загінула альбо памерла ад ран, невядома.

Паводле распараджэння ўрада СССР 17 верасня 1939 г. пачаўся Вызвольны паход Чы-рвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь. Пачалі ажыццяўляцца пагадненні паміж савецкім і германскім кіраўніцтвам аб размежаванні «сфер інтарэсаў» паводле Маскоўскай дамовы ад 23 жніўня 1939 г. У ходзе паходу Чырвонай Арміі асобныя падраздзяленні Войска Польскага аказвалі нязначнае супраціўленне, адступалі альбо здаваліся ў палон. Мясцовае насельніцтва аказвала садзейнічанне Чырвонай Арміі.

19 верасня 29-я лёгкатанкавая брыгада 4-й арміі пад камандаваннем С. М. Крывашэіна заняла Пружаны, 20 верасня перадавыя часткі брыгады падышлі да Берасця. У горад была на-кіравана разведка начале з батальённым камі-сарам Баравенскім. Затым у штаб 29-й брыгады прыбыла нямецкая дэлегацыя ў складзе двух афіцэраў і шасці салдат.

21 верасня С. М. Крывашэін з 4-м тан-кавым батальёнам увайшоў у горад. Мясцовыя камуністы збудавалі на Кобрынскім мосце (уезд у горад з усходу) драўляную арку, упрыго-жаную хвояй, паднеслі хлеб і соль.

Як старэйшы па чыне, камандзір Чырво-най Арміі С. М. Крывашэін прыняў Берасце ад генерала Г. Гудэрыяна. Гейнц Гудэрыян меў загад правесці сумесны парад, але камбрыг пра-явіў сябе палітыкам і ўхіліўся ад сумеснага параду.

У Берасцейскай цвердзі 22 верасня а 10-й гадзіне з вежы Цярэспальскіх варот пад гукі аркестра быў спушчаны імперскі сцяг. А 12 гадзіне ў цвердзь прыбылі прадстаўнікі Чырво-най Арміі, над цвердзю паднялі сцяг СССР. Перадачу цвердзі правёў камандзір 2-га бата-льёна 76-га пяхотнага палка обер-лейтэнант Ганц-Георг Лемель. Прыняў цвердзь памочнік начальніка штаба 29-й брыгады капітан Іван Дзмітрыевіч Квас. У цвердзі заставаліся каля 900 параненых польскіх салдат і афіцэраў.

22 верасня ў другой палове дня С. М. Крывашэін на плошчы (цяпер пл. Леніна), сто-ячы каля Г. Гудэрыяна, назіраў урачысты марш нямецкіх батальёнаў (пяхота, артылерыя, танкі), якія выходзілі з Берасця на захад. Насупраць невысокага памоста з камандуючымі стаялі гле-дачамі байцы з 4-га танкавага батальёна. У гэты час некалькі савецкіх танкаў, якія праехалі праз горад да пачатку маршу, блакавалі чыгунку, каб немцы не змаглі вывезці маёмасць са складаў.

Паводле СМІ.