Сёлета Зюзя Дзеда Мароза ў Лідскі замак не пусціў

Чацвер, Студзень 31, 2019 0

Пазнаёміцца з каляднымі традыцыямі — спарава важная і неабходная для маладога пакалення. Інтэрактыўныя гульні, квэсты, падарожжы — усё гэта дапамагае сёння дзецям лепш пазнаёміцца з жыццём продкаў і зазірнуць у мінулае сваёй малой радзімы.

 

Напярэдадні старога Новага года, які адзначаецца з 13 на 14 студзеня, усіх ахвочых запрасіў у госці Лідскі замак. Менавіта ў сценах старажытнага помніка архітэктуры ХIV стагоддзя прайшоў тэатралізаваны калядны фэст. Стаць удзельнікамі насычанага тэатралізавана-абрадавага дзеяння, атрымаць зарад добрага настрою і пазітыву, пачаставацца прысмакамі мелі магчымасць усе лідзяне. Вучні 6 «Б» класа СШ № 11 разам з бацькамі і класным кіраўніком таксама вырашылі ўбачыць усё сваімі вачыма і стаць актыўнымі ўдзельнікамі свята.

Сярод магутных мураваных сцен работнікі культуры Лідчыны наладзілі сапраўдны «Калядны фэст». Музыка, спевы, зімовыя забавы, пачастункі, прыемныя ласункі — усё гэта атрымалі вучні, якія актыўна ўдзельнічалі ў свяце.

замакк

«Калядны фэст» запрасіў на імправізаваную пляцоўку — у сялянскую хату, дзе гаспадар і гаспадыня чакалі гасцей. Першым з’явіўся бог зімы Зюзя. Ён пачаў пужаць, што падрумяніць усім шчокі, пасля — што сваёй булавой будзе біць па чароўным пні, і тады пачнуцца траскучыя маразы. Але потым, крыху падсілкаваўшыся прымакамі са святочнага стала,  ён падабрэў, і ўсе адчулі, што мароз адступіў. Услед за беларускім Зюзям у хату завіталі калядоўшчыкі. Зарканоша нёс калядную зорку, якую пасля запальвалі ў хаце. Каза, якую прывялі калядоўшчыкі, тупаючы абяцала добры прыплод жывёлы ў гаспадарцы і багаты ураджай: «Дзе каза ходзіць, там жыта родзіць, дзе каза хвастом, там жыта кустом». Хітрая каза і ў скокі кідалася, і памірала, і ўваскарасала, пасля таго як гаспадары пачаставалі яе і калядоўшчыкаў прысмакамі. Цыганка прывяла мядзведзя, які танчыў пад бубен і смяшыў гледачоў. Дарэчы, цыганкі, натуральна, варажылі ўсім ахвотным, але пры ўмове «пазалаціць ручку».

валёнаккмяшэчкік

Пакуль адны гледачы слухалі звонкія песні, іншыя госці мелі магчымасць стаць удзельнікамі зімовых забаў, цікавых конкурсаў, вясёлых эстафет, каляднай гульні «Ката пячы». Акрамя цікавых забаў, не абмінулі ўвагай вучні і выставу-продаж вырабаў дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва. Усе змаглі купіць сувеніры на памяць. Дзеці вадзілі калядны карагод вакол прыгажуні ёлкі і з такім жа задавальненнем глядзелі п’есу «Цар Ірад» лялечнага тэтра «Батлейка».

Своеасаблівым сюрпрызам, які падарыў яшчэ больш добрага настрою, стала арт-прастора «Калядная» з удзелам творчых калектываў Лідскага раёна.

Задаволеныя, хоць крыху стомленыя, вучні атрымалі цудоўныя ўражанні, якімі доўга будуць дзяліцца з тымі, хто не змог наведаць “Калядны фэст” у гэтым годзе, але напэўна, захоча зрабіць гэта ў наступным годзе.

«Калядны фэст у Лідскім замку» ўжо стаў брэндавым мерапрыемствам для горада, бо дапамагае і бацькам, і дзецям дакрануцца да традыцый нашых продкаў, якія нельга забываць, а наадварот, трэба адраджаць і захоўваць.

 Наталля Анашкевіч,

класны кіраўнік 6 «Б»

класа СШ № 11 г. Ліды.

«Энергія душы» ад Уладзіміра Васько

Серада, Студзень 2, 2019 0

Літаратурнае аб’яднанне «Суквецце», якое існуе пры рэдакцыі «Лідскай газеты» кожны месяц збірае сваіх аднадумцаў, прыхільнікаў мастацкага слова ў літаратурным аддзеле (доме Валянціна Таўлая) Лідскага гістарычна-мастацкага музея. А гэты раз мясцовыя літаратары сабраліся на прэзентацыю чарговай кнігі Уладзіміра Васько «Энергія душы», якая нядаўна выйшла ў друк з Лідскай друкарні і прысвечана малой радзіме аўтара — вёсцы Ліпічанка Шчучынскага раёна. Гэта ягоная шостая па ліку кніга. А першай — «Прасветленасць» —  было наканавана парадаваць чытачоў у 1981 годзе. Другая — «На схілах берагоў» — выйшла ў свет у 1997 годзе, потым — «Кругаварот жыцця» — у 2011 годзе, «Лясная рапсодыя» — 2013 год, «Зігзагі лёсу» — 2017 год.

 васькокнаталляк

У новай кнізе змешчаны вершы і проза аўтара. Выданне апавядае пра вёскі Наднямоння, родную прыроду, адносіны паэта да людзей і часу. Акрамя гэтага чытач знойдзе ў кнізе лірычныя, спавядальныя творы, вершы грамадзянскага гучання, цыкл вершаў для дзіцячай аўдыторыі і фантастычную аповесць для дзяцей «На залатой планеце». Знайшлося месца ў кнізе і для паэтычнай фантастыкі «Лідскія паэты ў космасе», «На Венеры», «Фантазія» і інш., а таксама прозы «Водпаведзь», «Завіток», «Ідзі, мой міленькі!», «Балэбка»,  «Знявераны».

За пля-чыма Уладзіміра Гаўрылавіча — Гарадзенскі педінстытут (цяпер дзяржаўны ўніверсітэт) імя Янкі Купалы, праца ў рэдакцыях Шчучынскай (1959 -1960), Дзятлаўскай (1967-1972) і Лідскай (1972-2000) раённых газет. Трэба зазначыць, што да 2003 года У. Васько кіраваў літаратурным аб’яднаннем «Суквецце», між іншым, назву  якому таксама даў ён. А ў 2007 годзе шаноўны лідскі пісьменнік быў прыняты ў Саюз беларускіх пісьменнікаў.

Выхад кнігі — гэта заўсёды радасць не толькі для яе аўтара, але і для чытача, тым больш, калі яго творы становяцца запатрабаванымі. У гэтым можна было ўпэўніцца падчас прэзентацыі, калі гучалі цёплыя водгукі чытачоў ад ранейшых прачытаных яго кніг. Было прыемна пачуць вершы з вуснаў самога аўтара і гісторыю іх узнікнення. Напрыканцы кожны ахвочы змог набыць чарговы асобнік з аўтографам Уладзіміра Васько. Вядома, напісанае застаецца ў гісторыі. А ў планах Уладзіміра Гаўрылавіча — папоўніць кніжную гісторыю. І гэта значыць, што наперадзе яшчэ не адна кніга лідскага пісьменніка.

Алесь Хітрун,

кіраўнік літаратурнага аб’яднання «Суквецце».

На лідскіх курсах «Мова нанова» глядзелі батлейку

Серада, Снежань 26, 2018 0

12 снежня ў Лідзе на курсах «Мова нанова» адбылася прэзентацыя прыватнай батлейкі. Ініцыятарам яе стварэння стаў мясцовы бізнесовец Віталь Карабач — гаспадар аграсядзібы «Гасьціна», які адразу атрымаў творчы псеўданім “Карабач-Барабач”. Па яго словах, ідэя стварэння беларускай батлейкі ўзнікла амаль тры гады таму. І вакол гэтай ідэі адразу ж з’явіўся гурток аднадумцаў — цесляры, якія стваралі сцэну міні-тэатра, мастакі, якія выраблялі лялькі і адзенне для персанажаў пастановак, самадзейныя акцёры, якія ўдзельнічаюць у прадстаўленнях. Усіх іх аб’яднала любоў да Беларусі, яе гісторыі і мастацтва.

батлейшчыкікізалакі

— Вясна была. Я прачнуўся і ўключыў тэлевізар. Пабачыў лялечны гарадзенскі тэатр. Паглядзеў. Мяне захапіла гэтая ідэя. Я тыдзень пражыў з гэтай ідэяй. Паехаў да мастака. Ён мне сказаў, так, лялечны тэатр, гэта файна, але трэба рабіць батлейку, бо гэта менавіта нашая гісторыя, гэта будзе больш цікава. З’явілася Алёна Ткачова. Гэта майстар, які захопены батлейкай. І тут супала ўсё. У яе была мара, каб батлейка заставалася ў Беларусі.

Падчас прэзентацыі прыватная батлейка паказала п’есу Сяргея Кавалёва «Чарнакніжнік». Пры гэтым, памяшканне арт-прасторы Ga11ery ледзьве змагло змясціць усіх гледачоў.

На прадстаўленні прысутнічала дырэктар Лідскага дома рамёстваў Алена Шчэліна, дзе таксама ёсць батлейка. Яна засталася вельмі задаволенай. Лідскія батлейкі адрозніваюцца адна ад другой, але выконваюць адну задачу, нясуць людзям беларускую культуру і беларускую мову.

Андрусь Панямонаў, Беларускае Радыё Рацыя.

Фота С. Судніка.

Лідскія літаратурныя зазімкі

Серада, Снежань 26, 2018 0

12 снежня ў Лідскай раённай бібліятэцы імя Янкі Купалы прайшлі Лідскія літаратурныя зазімкі, прысвечаныя 220-м угодкам з дня нараджэння Адама Міцкевіча.

У імпэзе брсалі ўдзел старшыня Лід скай гарадской арганізацыі ТБМ Станіслаў Суднік, намеснік старшыні, вядомы бард Сяржук Чарняк. Вяла імпрэзу бібліёграф Галіна Курбыка. Аўдыторыю складалі дзве групы Лідскага каледжа, работнікі бібліятэкі, прадстаўнікі СМІ.

галякічарняккідзецікі

Падчас імпрэзы прагучалі ўрыўкі з “Пана Тадэвуша” на беларускай і польскай мовах, “Песня жаўнера” ў перакладзе Станіслава Судніка. Сяржук чарняк выканаў некалькі песень, у тым ліку на словы наваградскага паэта Самсона Пярловіча.

Станіславу Судніку было даручана адказаць на пытанне, чаму Адам Міцкевіч, які так моцна любіў Беларусь, пісаў па-польску.

І, магчыма, нехта з прысутных зразумеў, чым такім была пратэстная самапаланізацыя, і дойдзе да пратэстнай самабеларусізацыі. Прынамсі аўдыторыя актыўна рэагавала на выступы, асабліва на песні.

Яраслаў Грынкевіч.

 

“Верасень” і высокая паэзія на Лідчыне

Серада, Снежань 12, 2018 0

У канцы лістапада на Лідчыне прайшлі чарговыя літаратурныя сустрэчы. Сюды завіталі паэт і бард, рэдактар літаратурнага часопіса для маладых “Верасень” Эдуард Акулін і паэт-песеннік, сталы аўтар часопіса “Верасень” Леанід Дранько-Майсюк.

Першая сустрэча адбылася ў Мінойтаўскай сярэдняй школе Лідскаага раёна. Гэтая школа слынная тым, што першая з навучальных устаноў Лідчыны ўключылася ў напісанне Агульнанацыянальных дыктовак.

дранькокізалакі

Дзіцячыя вершы і зусім сур’ёзныя песні не пакінулі абыякавымі нікога: ні вучняў, ні настаўнікаў.

Другая сустрэча прайшла ў Палацы культуры Лідскага політэхнічнага ліцэя. Да слова, і гэты ліцэй у сваёй “вагавай катэгорыі” таксама першым далучыўся да Агульнанацыянальнай дыктоўкі.

эдуардкілеанідкізала ліцэйкі

На сустрэчу прыйшлі шэсць груп навучэнцаў, пад 200 чалавек, а ў зале стаяла мёртвая цішыня, на столькі ўсе былі захоплены выступамі гасцей. Толькі апладысменты час ад часу разрывалі тую цішыню. А новая песня Эдуарда Акуліна “Белае паліто”, якая яшчэ не трапіла ў ніякі альбом, была сутрэта з захапленнем.

Сустрэчы ішлі пад крылом лідскіх арганізацый ТБМ.

Яраслаў Грынкевіч.

З літаратурай і па-мастацку наведаў Віктар Шніп Крупаўскую сярэднюю школу

Серада, Снежань 12, 2018 0

Мая малая радзіма… Мой родны кут. Заўсёды пяшчотна і радасна ўзгадваю вёску (аграгарадок) Крупава, што на Лідчыне. Тут прайшло маё дзяцінства, тут я скончыў Крупаўскую сярэднюю школу. Заўсёды, калі я пераступаю яе парог, то хваляванням няма мяжы. Тым больш, калі сам запрашаю ў яе ўтульныя сцены знакамітых асоб Беларусі, а менавіта тых, хто сёння стварае сучасную беларускую літаратуру, тых, чые імёны вядомы хоць знешне ў школьнай праграме, чые кнігі змяшчаюцца на бібліятэчных паліцах. Тады тут пануе сапраўднае свята, якое не часта бывае ў вясковых школах. Так, памятаю, у 2007 годзе тут, у школьных сценах па маёй ініцыятыве была сустрэча з галоўным рэдактарам дзіцячага беларускага часопіса «Вясёлка» Уладзімірам Ліпскім. Памятаю тут сустрэчу з Леанідам Дранько-Майсюком і Эдуардам Акуліным. А на гэты раз я зноў зрабіў падарунак для роднай школы. Сюды завітаў вядомы пісьменнік, галоўны рэдактар выдавецтва «Мастацкая літаратура» Віктар Шніп. Сустрэча адбылася з вучнямі і настаўнікамі ў школьным гістарычна-краязнаўчым музеі «Час. Падзеі. Людзі», дзе асобна змяшчаецца экспазіцыя пра вядомага падарожніка, вучонага Ігнацыя Дамейку, які жыў у свой час непадалёку ад Крупава.

Затаіўшы дыханне вучні слухалі аповеды госця, баючыся ўпусціць цікавыя моманты з жыцця і творчасці пісьменніка. А паслухаць было што! Віктар Анатольевіч згадаў гісторыю напісання свайго першага верша, распавёў пра незабыўнае знаёмства з Вязынкай — малой радзімай Янкі Купалы, куды насіў вершы яшчэ хлапчуком з мэтай пазнаёміцца з вядомым класікам беларускай літаратуры, падзяліўся момантамі са сваіх прыгодніцкіх ўчынкаў, пра вучобу і працу ў выдавецтве. З задавальненнем адказаў на пытанні прысутных. І, безумоўна, зачытаў свае вершы. А найбольш актыўныя слухачы атрымалі на памяць кнігу «Пугачоўскі цырульнік» з аўтографам аўтара. Папоўніў фонды школьнага музея таксама асобнік гэтага выдання, а таксама памятны запіс у кнізе водгукаў. Напрыканцы, Віктар Анатольевіч завітаў у бібліятэку, што знаходзіцца ў будынку школы, пацікавіўся яе кніжным фондам. Вядома, значная частка кніг выходзіць у выдавецтве «Мастацкая літаратура».

Потым госць наведаў літаратурны аддзел (дом Валянціна Таўлая) Лідскага гістарычна-мастацкага музея. Пасля адбылася яшчэ адна сустрэча — у канферэнц-зале Лідскага замка.

Трэба нагадаць, што ў 2014 годзе паважаны пісьменнік быў таксама ў Лідскім замку, аб чым узгадаў у сваім дзённікавым рамане «Заўтра была адліга». Пазней стала вядома, што пра сёлетнюю сустрэчу паэт таксама збіраецца занатаваць у сваіх чарговых мемуарах.

Алесь Хітрун,

былы выпускнік Крупаўскай сярэдняй школы.

Павел Севярынец правёў сустрэчы на Гарадзеншчыне

Чацвер, Лістапад 29, 2018 0

17 лістапада Гарадзеншчыну наведаў беларускі грамадска-палітычны лідар Павел Севярынец. З ім быў рэжысёр Аляксей Туровіч, аўтар унікальнага фільма «Жоўты пясочак», знятага паводле твора Васіля Быкава.

Першая сустрэча прайшла на аграсядзібе “Гасьціна” ў в. Пескі пад Лідай. Ппачалася імпрэза з  прэзентацыі рамана “Беларусалім”, які быў сёлета ў шорт-лісце прэміі Гедройця. Аўтар адзначыў, што гэта толькі першая кніга трылогіі, дзве наступныя кнігі таксама напісаны, але яшчэ не выдадзены.

беларусалімк

Павел Севярынец спыніўся на пытаннях падрыхтоўкі да прэзідэнцкіх выбараў, выклаў свае погляды на ўмовы ўдзелу ў выбарчай какмпаніі.

У Гародні П. Севярынец  правёў сустрэчу з сябрамі сваёй партыі Беларуская Хрысціянская Дэмакратыя, а таксама з гарадзенцамі, якія цікавяцца дзейнасцю адроджанай БХД. Адкрылі спатканне П. Севярынец, А. Туровіч і гарадзенскі грамадскі актывіст Сяргей Верамеенка. На сустрэчу прыйшло каля 30 чалавек. Павел Севярынец расказаў прысутным асноўныя палажэнні партыйнай праграмы БХД, выклаў сваё пакрокавае бачанне рэфармавання дзяржавы пасля змены ўлады. Пасля гэтага палітык адказаў на пытанні, а таксама прадставіў кніжкі, якія падрыхтавала і выдала БХД за апошнія гады.

залак

Павел Севярынец — найбольш адэкватны палітык з маладога пакалення, ён здольны правесці нармальную прэзідэнцкую кампанію. З гэтай нагоды на Лідчыне ён атрымаў параду не імкнуцца аб’ядноўваць усе апазіцыйныя сілы. Найбольшае разуменне і перспектыву будзе мець аб’яднанне выключна нацыянальных сілаў.

Паводле Ладзіка Майніча,

Беларускае Радыё Рацыя.

З’явіцца ў дзённіку Віктара Шніпа і запіс аб сустрэчы з паэтамі Лідчыны

Чацвер, Лістапад 29, 2018 0

Днямі ў канферэнц-зале Лідскага замка, у рамках чарговага паседжэння літаратурнага аб’яднання «Суквецце» пры рэдакцыі «Лідскай газеты», адбылася сустрэча з беларускім паэтам, празаікам, галоўным рэдактарам выдавецтва «Мастацкая літаратура» Віктарам Шніпам.

Віктар Анатольевіч Шніп — лаўрэат спецыяльнай прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь у намінацыі «Мастацкая літаратура» (2008), з таго ж 2008 года з’яўляецца галоўным рэдактарам аднайменнага выдавецтва. Акрамя таго што выдае кнігі іншых пісьменнікаў, мае многа сваіх — больш за дваццаць кніг паэзіі, прозы, дзён-нікавых запісаў. Шмат вершаваных тэкстаў паэта пакладзена на музыку беларускімі рок-групамі.

Знаёмства Віктара Шніпа з будучым кіраўніком літаб’яднання «Суквецце» Алесем Хітруном адбылося яшчэ ў 2007 годзе ў Вязынцы, на малой радзіме Янкі Купалы, куды Алесь прыехаў у складзе дэлегацыі лідскіх паэтаў на ўрачыстасці з нагоды 125-годдзя з дня нараджэння Купалы. Другая сустрэча галоўнага рэдактара выдавецтва з Менска і кіраўніка літаб’яднання з Лідчыны мела месца ў 2014 годзе ў музеі Васіля Быкава ў Ждановічах. У верасні таго ж года Віктар Шніп па запрашэнні Алеся Хітруна наведаў Ліду. Тады ў Лідзе якраз было свята горада. Алесь правёў для госця экскурсію па Лідскім замку. Запісы аб тым прыездзе ў наш горад ёсць у дзённікавай прозе пісьменніка. Ліда тады стала адным з пунктаў яго маршруту Менск — Ліда — Мураванка — Жалудок, які быў працягам паездкі па Еўропе.

І вось, праз чатыры гады, Віктар Анатольевіч зноў прыехаў у наш горад, у канферэнц-зале Лідскага замка сустрэўся з сябрамі літаб’яднання «Суквецце», а таксама з вучнямі СШ № 11 (магчыма, і аб гэтай сустрэчы пісьменнік згадае ў сваім дзённіку).

Трэба адзначыць, што перад тым як наведаць замак, Віктар Шніп пабываў у Крупаве, на малой радзіме Алеся Хітруна, выступіў перад вучнямі мясцовай школы. Заглянуў ён і ў домік Таўлая каля замка.

— Гэта вельмі добра, што пры вашым музеі існуе літаратурны аддзел, — адзначыў пазней Віктар Анатольевіч, — што тут збіраюцца звесткі аб паэтах Лідчыны. Дзякуючы гэтай рабоце паэты застануцца ў гісторыі вашага краю, аб іх будуць ведаць нашчадкі.

Выступаючы ў канферэнц-зале Лідскага замка, пісьменнік многа і цікава расказваў аб сваім жыццёвым і творчым шляху, аб сваім станаўленні як літаратара, аб асаблівасцях працы ў выдавецтве, адказваў на пытанні.

паэтыкіусекі

Нарадзіўся Віктар Шніп у вёсцы Пугачы Валожынскага раёна, усяго за дзесяць кіламетраў ад Купалавай Вязынкі. Яшчэ ў маладыя гады меў шчасце сустрэцца з некаторымі класікамі беларускай літаратуры. Напрыклад, насіў свае вершы ў сшытках Рыгору Барадуліну; маладому Віктару Шніпу паціснуў руку Уладзімір Караткевіч; у Доме літаратара, у час святкавання юбілею часопіса «Мала-досць», малады паэт сустрэўся з Васілём Быкавым… У час вучобы на Вышэйшых літаратурных курсах у Маскве Віктар Шніп пазнаёміўся са сваёй будучай жонкай Людмілай Рублеўскай, паэтэсай і празаікам.

Расказваючы аб сваёй творчасці, паэт адзначыў, што, акрамя іншага, яго пяру належыць вялікі цыкл балад (каля трохсот) аб знакамітых людзях Беларусі, пачынаючы з Ефрасінні Полацкай і заканчваючы сучаснікамі, і гэты цыкл працягваецца. На многія вершаваныя тэксты паэта напісаны песні. Гаворачы аб песнях, Віктар Анатольевіч згадаў аб сваёй сустрэчы з кампазітарам Ігарам Лучанком, які напісаў на словы паэта «Гімн работнікаў культуры».

Звяртаючыся да лідскіх паэтаў, Віктар Шніп падкрэсліў, што чалавеку, які піша, важна шмат чы-таць, пастаянна пашыраць сваю літаратурную дасведчанасць.

— Паэзія патрабуе да сябе сур’ёзных адносін, — казаў Віктар Анатольевіч. — Калі ты паэт — ты павінен даказваць, што ты паэт, штодзённа. Як кажуць, ні дня без радка. Паэты нясуць святло ўсім, хто чытае або слухае іх творы. Працягвайце несці святло паэзіі людзям і вы. Пішыце, чытайце, друкуйцеся — усё ў вас атрымаецца.

 

Напрыканцы сустрэчы кожны жадаючы мог набыць кнігу дзённікавай прозы Віктара Шніпа «Пугачоўскі цырульнік».

Аляксандр МАЦУЛЕВІЧ.

“Мова нанова” ў Лідзе

Чацвер, Лістапад 29, 2018 0

Прайшлі першыя месяцы працы курсаў “Мова нанова” ў Лідзе. Занепакоенасць, што ўсё закончыцца першымі заняткамі, не спраўдзілася. Людзі прыходзяць, выкладчыкі ёсць, госці ад удзелу не адмаўляюцца, гаспадары “Ga11ery” не выганяюць.

Адбыліся некаторыя змены. Курсы змясціліся з чацвярга на сераду на тыя ж 18.30.

Тэмай заняткаў 14 лістапада была сама “Беларуская мова”. Асноўную тэму рыхтавалі маладыя лідскія філолагі, за што ім вялікі “Дзякуй”.

Ганаровым госцем быў рэдактар газеты “Наша слова” Станіслаў Суднік, які, не звязаны строгімі правіламі філалагічнай адукацыі, распавядаў пра мову ў папулярным ключы, спыняючыся на словах, якія ацалелі ў нашай мове з часоў неаліту, дайшлі з хецкай мовы і санскрыту, як і чаму тыя словы мяняліся з часоў Кірыла і Мяфодзія Салунскіх, Кірылы Тураўскага і Скарыны да нашага часу.

залакі

На жаль, лідскія курсы пакуль не маюць свайго праектара, але грамадства гэтай праблемай самаазадачылася. Трэба спадзявацца, праз нейкі час праектар будзе.

Наш кар.      

Пад крыжам Святой Ефрасінні

Чацвер, Лістапад 15, 2018 0

2 лістапада  з ініцыацівы гаспадара аграсядзібы «Гасьціна» Віталя Карабача і яго сяброў былі запалены знічы ў памяць святой асветніцы Беларусі і ўсіх нашых продкаў каля ўсіх ефрасіннеўскіх крыжоў на Лідчыне. У Лідзе іх — шэсць, і два — у раёне.

1 1чб2 2чб3 3к4 4к5 5к7 7к6 6кпескікі

Святая Ефрасіння, беражы Ліду і ўсю Беларусь!

Наш кар.