НАША СЛОВА № 23 (1382), 6 чэрвеня 2018 г.

Панядзелак, Чэрвень 11, 2018 0

Мітынг-рэквіем у Курапатах

Сёлета спаўняецца 30 гадоў, як свет даведаўся пра масавыя сталінскія рэпрэсіі ў Беларусі. 3 чэрвеня 1988 году ў газеце «Літаратура і мастацтва» быў надрукаваны артыкул Зянона Пазьняка і Яўгена Шмыгалёва «Курапаты — дарога смерці».

3 чэрвеня 2018 г. у Курапатах прайшоў мітынг-рэквіем «Дзень памяці пра генацыд».

Падчас акцыі была разгорнута выстава здымкаў і дакументаў, прысвечаных расстрэлам у Курапатах; гучалі вершы прысвечаныя Курапатам і паэтаў, якія пацярпелі ад сталінскіх рэпрэсій.

Радыё Свабода.

 

НАША СЛОВА № 22 (1381), 30 траўня 2018 г.

Панядзелак, Чэрвень 4, 2018 0

Фарміраванне новых пакаленняў праз веру і слова

20 тра-ўня навучэнцы нядзельнай школы пры мен-скім Чырвоным касцёле і іх ба-цькі прынялі ўдзел у свяце першай святой Камуніі. Цягам двух гадоў хлоп-цы і дзяўчынкі наведвалі катэ-хетычныя заня-ткі і ўдзельнічалі ў св. імшы, якую цэлебраваў ксёндз Дзміт-рый. У юначых душах выспява-юць лепшыя па-чуцці ў светлай атмасферы ля алтара. Не-каторыя хлопцы адчува-юць пакліканне служыць міністрантамі ў касцёле.

Заняткі ў нядзе-льнай школе праводзілі на беларускай мове выкла-дчыцы: Ірына Адамаўна, Марыя Чаславаўна і Час-лава Чаславаўна. Ксёндз Дзмітрый, педагог па аду-кацыі, кожную нядзелю сустракаўся з дзецьмі, раз-важаў разам з імі пра змест Евангелля і выслухоўваў іхнія меркаванні. Такім чынам у дзяцей нараджа-ецца чуласць да словаў Хрыстовых, выпрацоўва-ецца культура маўлення. Дзеці чуюць асвечаную беларускую мову, якая заста-ецца ў іх падсвядомасці.

Каб удзяліць св. Ка-мунію дзецям, прыехаў з Пін-ска біскуп Казімір Вялікаселец. Ён узгадаў сваю першую свя-тую Камунію, у якой удзельні-чаў у 1948 годзе. Тады бліжэй-шы касцёл быў зачынены і прыходзілася едзіць за 40 кіла-метраў пад Кобрын. Ён удзяч-ны бацькам, простым працоў-ным людзям, што выхавалі яго ў веры.

Пройдзены курс хры-сціянскай навукі будзе надзей-ным падмуркам у фарміраван-ні асобы падлеткаў. Разам з ас-новамі веры яны ўдыхаюць во-дар роднай мовы. Наведваць нядзельную школу — не зна-чыць быць святым, але як доб-ра для кожнай дзіцячай душы знайсці сяброў і настаўнікаў, якія любяць Бога і шануюць родную мову!

На свяце мы сустрэлі-ся з сям’ёй Паўлоўскіх. Мама Ірына Аляксандраўна — музы-кант, тата Уладзімір Аляксанд-равіч мае тэхнічную адука-цыю. Дачушкі займаліся два гады ў нядзельнай школе ў Наталлі Уладзіміраўны Лаў-рэнка, здавалі экзамен, ішлі да споведзі.

— Мая  бабуля і мама былі родам з Віцебскай вобла-сці і былі верніцамі, — кажа спа-дарыня Ірына. — Мы шчаслі-выя ісці па жыцці з Божай Лас-кай!

Бацькі прыклалі нама-ганні, каб прыводзіць сваіх дзя-цей кожную нядзелю ў храм. Яны паказваюць дзецям асабі-сты прыклад веры.

Юры Данілевіч нара-дзіўся і вырас у Скідзелі, за 28 кіламетраў ад Гародні. У сям’і захаваліся каталіцкія традыцыі. Нават і ў савецкія часы спадар Юры з бацькамі наведваў кас-цёлы, якія працавалі ў вёсцы Каменцы, у Шчучыне і ў Га-родні, і прытрымліваўся ся-мейнай традыцыі. Цяпер  ра-зам  з жонкай Юліяй і дачкой Аляксандрай спадар Юры  ўдзельнічае  ў набажэнствах у менскім Чырвоным касцёле. У нядзелю Аляксандра Данілевіч атрымала пасведчанне аб за-канчэнні курса катэхетычных заняткаў і аб ўдзеле ў першай св. Камуніі.

Эла Дзвінская,

фота аўтара.

НАША СЛОВА № 21 (1380), 23 траўня 2018 г.

Панядзелак, Травень 28, 2018 0

Ноч музеяў у Паўночных Афінах

Па ўсёй краіне 19 траўня прайшлі акцыі Міжнароднай ночы музеяў.

«Ноч музеяў»прайшла і ў Залессі на Смаргоншчыне. Упершы-ню музей-сядзіба М.К. Агінскага са-брала сваіх сяброў менавіта ўначы: праграма доўжылася да 3 гадзін ра-ніцы, а распачалося мерапрыемства на адноўленых мастах ля возера. Ад-ной з цікавостак «Ночы музеяў» стала прэзентацыя выставачнага праекта Пятра Карвэцкага «Гісторыя роду Агінскіх у дакументах», падчас якой былі прадстаўлены копіі дакументаў з асабістай калекцыі аматара гісторыі, падарожніка і краязнаўцы.

Спадар Карвэцкі жыве ў По-льшчы, ля Варшавы, але ўжо больш за 10 год цікавіцца Беларуссю, гісто-рыяй свайго роду і гісторыяй Смар-гоншчыны.

— Увесь мой род па лініі бацькі паходзіць з Беларусі, з вёскі Асіпаны (былы Ашмянскі павет) на Смаргон-шчыне. Пасля Другой сусветнай вай-ны, у 1945 годзе, бацька пераехаў у Польшчу. Гэта былі няпростыя, цяж-кія часы… Пра многія рэчы не пры-нята было гаварыць. І ў мяне не было часу, каб распытаць бацьку пра гісто-рыю сям’і: яго не стала, калі мне было толькі 6 год… Прайшло шмат год, я сам прыехаў у Асіпаны — знайшоў родных, убачыў магілы продкаў, мне гэтага было мала… Пачаў шукаць зве-сткі ў архівах (Менск, Гародня, Ві-льня, Пскоў, Санкт-Пецярбург), каб ведаць гісторыю свайго роду ды пе-радаць яе сваім — ужо дарослым — дзецям. Пачаў цікавіцца нашымі каранямі — пачаў цікавіцца гісторыяй Смаргоншчыны і ўвогуле беларускай зямлі — тых мясцінаў, дзе 400 год жылі мае продкі. Так нарадзілася маё за-хапленне калекцыянаваннем і края-знаўствам. Гісторыя — маё жыццё ця-пер!

Крыху пазней Пётр Карвэцкі зацікавіўся і гісторыяй роду князёў Агінскіх.

— Агінскі — знакавая асоба для гэтай зямлі, ёсць версія, што менавіта ён аўтар польскага гімна «Мазурка Дамброўскага» — я не мог ёй не заха-піцца. Пачаў набываць дакументы, звязаныя з Міхалам Клеафасам і  ро-дам Агінскіх, калекцыянаваць іх. Залессе, Смаргоншчына — месца сім-валічнае. Я гляджу на гэтую зямлю і адчуваю гісторыю Рэчы Паспалітай, Вялікага Княства Літоўскага…  Яшчэ адно маё захапленне — падарожжы. Аднойчы ў гарах Албаніі мы з жонкай прыпыніліся ля старога касцёла, рыхтавалі ежу і слухалі музыку Агінскага. Побач сталі галандцы, і мы з імі цудоўна паразмаўлялі. Дарога заўжды дорыць сустрэчы з цікавымі людзьмі.

«Ноч музеяў» у Залессі была дапоўнена музычным салонам у летняй аранжарэі маёнтка і майстар-класам па танцах 19 ст., які з унутра-нага дворыка быў перанесены ў сцены палаца: пахаладанне скарэктавала пла-ны музейшчыкаў.

 Дар’я Ліс

для Беларускага радыё Рацыя, Смаргонскі раён.

Фота аўтара.

НАША СЛОВА № 20 (1379), 16 траўня 2018 г.

Панядзелак, Травень 21, 2018 0

Адкрыты помнік Тадэвушу Касцюшку ў Косаве

Сотні людзей з’ехаліся на ўрачыстае адкрыццё пом-ніка Тадэвушу Касцюшку на ягонай радзіме ў Косаве. У ад-розненне ад штогадовых уша-наванняў Касцюшкі ў дзень яго народзінаў, сёння на ўрачыста-сцях было шмат бел-чырвона-белых сцягоў.

На ўрачыстасць прые-халі дыпламаты ЗША, Польш-чы, Украіны, Расеі, мясцовыя ўлады, дэпутаты Палаты прад-стаўнікоў, стваральнікі помніка і госці з многіх гарадоў.

З гэтай нагоды а 11-й гадзіне ў Косаўскім касцёле пачалася ўрачыстая Імша з удзелам вернікаў розных кан-фесій, рыма-каталіцкіх і грэка-каталіцкіх святароў. На Імшы таксама прысутнiчалі прад-стаўнікі дыпламатычнага кор-пусу. А ў 12 гадзін адбылося  само ўрачыстае адкрыццё ве-лічнага помніка Тадэвушу Кас-цюшку на яго малой радзіме, каля сядзібы-музея Касцюш-каў ва ўрочышчы Мерачоўш-чына на ўскраіне Косава.

Кіраўнік Івацэвіцкага райвыканкама Аляксандар Грыцук падкрэсліў важнасць помніка для розных людзей не-залежна ад іхніх перакананняў.

— Сёння мы лічым, што з перажытага мінулага нам трэба браць тое, што можа зра-біць нас лепшымі, што можа быць нам прыкладам. Асоба Касцюшкі — гэта прыклад ад-данасці сваёй Радзіме, святой любові да роднай зямлі. Ёсць рэчы, якія сваёй сілай і знач-насцю могуць аб’яднаць нас усіх — такіх розных у сваіх ду-мках і перакананнях, — сказаў Аляксандар Грыцук.

Помнік быў ахінуты белай тканінай, якую ўрачыста знялі старшыня Івацэвіцкага райвыканкама Аляксандар Грыцук і скульптар Генік Лойка.

Ініцыятар збору срод-каў на помнік Глеб Лабадзенка ў сваёй прамове падкрэсліў, што яго адкрыццё ёсць доб-рым прыкладам «прыватна-дзяржаўнага супрацоўніцтва».

— Таму, хоць гэты пом-нік народны, важна разумець, што яго паставіла Рэспубліка Беларусь. Гэты помнік хацелі ўсе, прыйшоў яго час, — сказаў Глеб Лабадзенка.

Лабадзенка распавёў і перадгісторыю стварэння пом-ніка: ідэя ўзнікла пасля таго, як у Швейцарыі беларусы замеж-жа паставілі помнік там, дзе Ка-сцюшка дажываў свае гады.

— Вакол таго помніка ўзніклі дзіўныя спрэчкі — ці можам мы, беларусы, лічыць Касцюшку сваім земляком і называць «сынам Беларусі». Адказ на гэтае пытанне вельмі просты — цяпер мы з вамі стаім каля роднага дома Тадэвуша Касцюшкі. І гэта — Беларусь! — сказаў Глеб Лабадзенка.

Сродкі на помнік Тадэ-вушу Касцюшку ў Косаве збі-ралі ў Інтэрнэце. Праект пад-трымалі 690 чалавек, якія са-бралі больш за 22 тысячы бе-ларускіх рублёў. Гэта першы ў Беларусі помнік Тадэвушу Касцюшку, калі не лічыць бю-стаў на тэрыторыі амерыкан-скай амбасады ў Менску і ў вёс-цы Малыя Сяхновічы, дзе бы-ла радзінная сядзіба. Прапа-новы яго паставіць гучалі ўжо даўно. Напрыклад, у 2016 годзе з такой прапановай да ўладаў звярталася Таварыства бела-рускай мовы. Аднак да ініцы-ятывы Глеба Лабадзенкі справа з месца не рушыла.

Тадэвуш Касцюшка — нацыянальны герой Беларусі, Польшчы, ЗША, ганаровы грамадзянін Францыі, кіраўнік вызвольнага паўстання 1794 года. Нарадзіўся 4 лютага 1746 года, памёр 15 кастрычніка 1817 года. Лічыцца адным з самых вядомых у свеце бела-русаў. Помнікі яму стаяць у Варшаве, Кракаве, Лодзі, Бос-тане, Вашынгтоне, Дэтройце. Усяго па ўсім свеце — болей за 200 вялікіх і малых формаў. У ягоны гонар названыя найвы-шэйшая гара ў Аўстраліі, вост-раў на Алясцы, акруга ў штаце Індыяна, політэхнічны ўнівер-сітэт у Кракаве, а таксама шматлікія плошчы, вуліцы, па-ркі розных краінаў свету.

Паводле Радыё Свабода.

НАША СЛОВА № 19 (1378), 8 траўня 2018 г.

Панядзелак, Травень 14, 2018 0

9 траўня — Свята Перамогі шматнацыянальнага савецкага народа ў Вялікай Айчыннай вайне

Ветэран

 

Сядзіць на прызбе ветэран

Гвардыі пяхоты.

Не адны стаптаў вайной

Ён на фронце боты.

Быў паранены не раз,

У шпіталях ратавалі.

Тры ордэны на грудзях,

Чатыры медалі.

Уздоўж гасцінца ўдаль глядзіць,

Успамінае штосьці,

Як калісьці да яго

Прыязджалі госці.

Як гаманілі за сталом,

Келішкі ўздымалі,

Франтавых сваіх сяброў,

Моўчкі паміналі.

Як вярнуўшыся з вайны

Да радзімай  хаты

Працавалі ў мірны час

Учарашнія салдаты.

Жонку рана пахаваў,

Хварэла нябога.

Каб душу яе прыняў,

Маліў слёзна Бога.

Ажаніцца ў другі раз

Памяць не давала.

Жонка любая яго

Ля сябе трымала.

Хаця ўдоў вакол яго,

Што казаць — хапала,

І што пакліча да сябе —

Не адна чакала.

Нехта зойдзе да яго

З іх і пашкадуе —

Увішна ў хаце прыбярэ,

Нешта прыгатуе.

Ён, хаваючы слязу,

Выкажа падзяку,

Што яму дапамагла

Удаўцу-небараку.

А сказаць: «Застанься тут…»

Бо і яна гаруе,

Ён не можа, бо адну

У сваім сэрцы чуе.

Сядзіць на прызбе ветэран,

З ім побач — кот на плоце.

І бачыць ён сябе не тут,

А ў незабыўнай роце,

З якой усю вайну прайшоў-

У гвардыі пяхоце.

Ён чуе гучнае «Ур-ра!» —

Дзесь там за танкамі пяхота

Пайшла ў атаку, і салдат

Ужо не кій, а аўтамат

У сваёй руцэ ўяўляе ўпотай.

Фелікс Шкірманкоў.

НАША СЛОВА № 18 (1377), 2 траўня 2018 г.

Панядзелак, Травень 7, 2018 0

3 траўня — Сусветны дзень свабоды друку

Змаганне за беларускі клас у Баранавічах

У Баранавічах пяцёра бацькоў заўчасна напісалі за-явы дырэктару гімназіі № 4, каб іх дзеці пайшлі ў першы беларускамоўны клас. Гэта са-мая лепшая гімназія ў горадзе і размешчана ў цэнтры горада. Але гарадскі аддзел адукацыі супраць. Беларускамоўных дзяцей упарта адпраўляюць ў школу для дзяцей-інвалідаў з праблемамі ў мысленні. Бацькі не пагаджаюцца, кажа маці адной з вучаніц Таццяна Ма-лашчанка:

— Там жа школа мала напоўненая, вам там будзе доб-ра. Але, даруйце, беларуска-моўных хочуць запхнуць туды, дзе ёсць «эксклюзіўныя». Зна-чыць, мы не такія як усе, але, ці наша гэта віна, што мы не та-кія як усе. Мы не хочам быць у расейскай прасторы, мы хо-чам быць беларусамі. Бо гэтае навучанне па-руску, яно не та-кое бяскрыўднае.

Паводле Таццяны Ма-лашчанкі, усе бацькі беларус-камоўнага класа жывуць побач з гімназіяй. Для іх дзяцей месца не хапае. А вось з аддаленых раёнаў, дзе ёсць свае школы і нават гімназія, калі ласка. У гімназіі № 4 навучаюцца толькі дзеці чыноўнікаў, кіраўнікоў і вайскоўцаў і толькі па-ра-сейску. Каб кіраўнікі горада дбалі пра родную мову, то бе-ларускамоўны клас павінен быць адкрыты менавіта ў са-мым лепшым месцы. Для такога класа — найлепшая рэклама.

Беларускае

Радыё Рацыя.

НАША СЛОВА № 17 (1376), 25 красавіка 2018 г.

Субота, Травень 5, 2018 0

100 гадоў таму назад — 28 красавіка 1918 года — беларуская мова афіцыйна стала дзяржаўнай мовай БНР

28 красавіка 1918 года афіцыйна ўведзена ў дзеянне пячатка Рады БНР з Пагоняй і з надпісам на адзінай дзяржаўнай мове — беларускай.

150 гадоў з дня нараджэння Рамана Скірмунта

Раман СКІРМУНТ (25 красавіка 1868, вёска Па-рэчча Пінскага павета — 7 каст-рычніка 1939) — беларускі гра-мадска-палітычны дзяяч, буй-ны землеўладальнік. Паходзіў з беларускага шляхецкага роду Скірмунтаў. Скончыў Рыж-скую класічную гімназію. Ат-рымаў адукацыю ў Варшаў-скім універсітэце (юрыспру-дэнцыя) і ў Венскім універ-сітэце (філасофія).

Раман Скірмунт вы-ступаў як адзін з ідэолагаў кра-ёўцаў, дамагаўся стварэння Краёвай партыі Літвы і Бела-русі як міжнацыянальнага бло-ку польскай, беларускай і ле-тувіскай палітычных аргані-зацыяў. У лістападзе 1905 г. ён надрукаваў у газеце «Kurier Litewski» зварот «Краёвай па-ртыі Літвы і Русі» — фактычна праграму партыі, якая патра-бавала ўвядзення ўсіх дэма-кратычных свабодаў і найперш свабоды нацыянальнага жыц-ця і роўнасці нацыянальнасцяў, краёвага самакіравання, не-датыкальнасці прыватнай уласнасці.

З 1906 Р. Скірмунт дэ-путат першай Дзяржаўнай ду-мы Расейскай імперыі, ініцыя-тар аб’яднання дэпутатаў-кра-ёўцаў у г.зв. Групу заходніх ус-краінаў. З кастрычніка 1910 да студзеня 1911 чалец Дзяржаў-нага савета Расейскай імперыі.

У студзені 1917 г. узна-чаліў Менскі аддзел Беларус-кага таварыства дапамогі паця-рпелым ад вайны. З сакавіка 1917 г. — старшыня Беларускага нацыянальнага камітэта ў Мен-ску. У красавіку 1917 г. узнача-ліў беларускую дэлегацыю да расейскага Часовага ўраду з па-трабаваннем аўтаноміі Бела-русі. У красавіку 1918 г. увай-шоў у Раду Беларускай Наро-днай Рэспублікі, у траўні 1918 г. яму даручылі фармаванне новага складу Народнага са-кратарыяту Беларусі, з 9 ліпе-ня 1918 г. — прэм’ер ураду БНР і сакратар міжнародных спра-ваў. Выказваўся за набыццё дзяржаўнымі органамі БНР рэ-альнай улады, збіранне вакол яе ўсёй этнічнай тэрыторыі бе-ларусаў, памяркоўную аграр-ную рэформу. 20 ліпеня 1918 г. пайшоў у адстаўку з пасады старшыні ўраду. Працаваў у міжнароднай камісіі Рады БНР. У польска-савецкую вайну 1920 г. імкнуўся не дапусціць падзелу Беларусі. Пасля на пэўны час Р. Скірмунт адышоў ад палітычнага жыцьця, жыў у сваім маёнтку Парэчча. У 1930 абраны сенатарам Польскай Рэспублікі.

Быў забіты мясцовымі жыхарамі на загад савецкага камісара пасля заняцця Заход-няй Беларусі савецкімі вой-скамі ў 1939 годзе.

Вікіпедыя.

НАША СЛОВА № 16 (1375), 18 красавіка 2018 г.

Панядзелак, Красавік 23, 2018 0

Прэзідэнт Ірландыі выйшаў на марш, каб падтрымаць дзяржаўную мову

Тысячы людзей прыйшлі на марш і вулічны фестываль у сталіцы Ірландыі, Дубліне, каб падтрымаць ірландскую мову.

Прэзідэнт Ірландыі Майкл Гігінс быў адным з выступоўцаў, якія звярнуліся да наведнікаў акцыі. Сярод іншага, ён сказаў, што ірландскамоўная супольнасць застаецца актыўнай, а дзяржава павінна падтрымліваць ірландскую мову.

Асноўнай мовай зносін у Ірландыі застаецца ангельская. Афіцыйныя дакументы выдаюцца на дзвюх мовах, гэтак жа, як на дзвюх мовах часта выкананы надпісы на шыльдах, дарожных паказальніках. Ірландскую вывучаюць у школах, на ёй вядуцца некаторыя перадачы на радыё і тэлебачанні, існуе ірландскамоўны канал TG4. Аднак сітуацыя з ірландскай мовай ці не горшая, чым у нас з беларускай, таксама дзяржаўнай. Ірландская, дакладней — гэльская, мова вельмі моцна адрозніваецца ад ангельскай, і большасць насельніцтва Ірландыі яе проста не разумее.

Паводле Радыё Свабода.

 

НАША СЛОВА № 15 (1374), 11 красавіка 2018 г.

Серада, Красавік 18, 2018 0

Дарагія сябры “Нашага слова”!

Падпіска, калі глядзець па табліцы, то нібыта падрасла, але калі параўнаць з сакавіком, то зноў упала. Многія арганізацыі ТБМ стараліся ў гэты перыяд падняць падпіску ў сваіх рэгіёнах. У першую чаргу гэта Гародня, Нясвіж. Злёгку вырасла падпіска ў Менску і абласных цэнтрах, акрамя Берасця. Берасцейская вобласць — адзіная вобласць, дзе падпіска ўпала. Відавочна сказ-ваецца адсутнасць абласной арганізацыі ТБМ.

НАША СЛОВА № 14 (1373), 4 красавіка 2018 г.

Панядзелак, Красавік 9, 2018 0

З Вялікаднем, шаноўныя беларусы!

У Менску зарэгістраваны беларускамоўны ўніверсітэт

У Беларусі ў якасці юрыдычнай асобы зарэгіст-раваны прыватны ўніверсітэт імя Ніла Гілевіча. Пра гэта  паведаміла старшыня Тавары-ства беларускай мовы імя Францішка Скарыны, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Алена Анісім, якая выступіла засна-вальніцай беларускамоўнай ВНУ:

— Мы маем дакументы аб рэгістрацыі Прыватнай ус-тановы адукацыі “Уіверсітэт імя Ніла Гілевіча”. Заснаваль-нікам выступае Таварыства бе-ларускай мовы імя Францішка Скарыны. Універсітэт зарэгіст-раваны.

РР:

— Трэба знайсці фінан-саванне, памяшканне, нейкім чынам наладзіць працу ўні-версітэта. Зараз такія пы-танні стаяць перад Тавары-ствам беларускай мовы?

— Безумоўна, але яны стаяць не толькі перад Тава-рыствам беларускай мовы, але яны ўжо стаяць і перад тымі, хто будзе працаваць непасрэ-дна ў структуры ўніверсітэта. Таварыства беларускай мовы выконвае свае функцыі, а затым перадае паўнамоцтвы непасрэ-дна кіраўніцтву ўніверсітэта. Для таго, каб яно прыступіла да дзейнасці, мы мусім зацве-рдзіць кандыдатуру рэктара. Рада ТБМ адзінагалосна пры-няла рашэнне рэкамендаваць на пасаду рэктара былога ста-ршыню ТБМ Алега Трусава.

Навучанне ва ўнівер-сітэце, як і ў іншых прыватных ВНУ, плануецца зрабіць пла-тным. Статут будучай ВНУ прадугледжвае магчымасць навучання па 56 спецыяль-насцях. Плануецца стварыць тры факультэты — гуманіта-рны, факультэт філалогіі, за-межных моў і перакладу, а таксама факультэт культура-логіі і мастацтваў.  У верасні арганізатары плануюць пачаць працу падрыхтоўчага аддзя-лення.

Улад Грынеўскі, Беларускае Радыё Рацыя.

(Працяг тэмы на ста-ронцы 2.)