НАША СЛОВА № 34 (1445), 21 жніўня 2019 г.

Панядзелак, Жнівень 26, 2019 0

Алена Анісім:

“Буду вылучацца на прэзідэнта як кандыдат ад патрыятычных сілаў”

У Беларусі пачалася перадвыбарчая кампанія. З дэпутатам Палаты прад-стаўнікоў, старшынёй ТБМ Аленай Анісім пагутарыў карэспандэнт Радыё Свабо-да Віталь Цыганкоў.

 

 — Што вам далі 4 га-ды ў якасці дэпутата Па-латы прадстаўнікоў? Не шкадуеце, што пайшлі ў Палату? Які досвед вы там здабылі, што ўспамінаецца самае важнае і яркае?

— Я не шкадую, што зрабіла такі крок і трапіла ў склад Палаты. Пераканала-ся, што гэта было правіль-на. Але яшчэ больш перака-налася, што калі б нас такіх у Палаце было болей — то мо-жна было б зрабіць больш у прасоўванні беларускай мовы, у дэмакратычным развіцці нашага грамадства. Я пераканалася, што, калі чалавек мае лідарскія якасці, павінен заяўляць пра сваё месца ў прыняцці рашэн-няў, у тым ліку праз удзел у парламенце.

— Што ўзгадваецца як самыя галоўныя паразы і перамогі? Вы казалі, што бывалі расчараваныя, калі дэпутаты не адгукаліся на вашыя ідэі і прапановы. На што разлічвалі, што не спраўдзілася?

— Магчыма, параза ў тым, што не ўдалося сходу прабіць прыняцце законаў на дзвюх дзяржаўных мовах. Але пачала працаваць экс-пертная рада, якая гэтую справу давядзе да лагічнага канца. Гэта значыць, што за-конапраекты на беларускай мове будуць распрацоўвац-ца і падавацца. Будзе рас-працаваны ўвесь пакет ужо прынятых законаў на бела-рускай мове.

Мне не ўдалося да-магчыся для маіх землякоў чыгуначнага прыпынку. Але затое яны атрымалі рэ-гулярныя аўтобусныя мар-шруты тры разы на дзень у раённы цэнтар. Гэта невя-лічкая, але перамога.

— Вы ўжо прынялі рашэнне наконт таго, ці будзеце яшчэ раз балата-вацца ў Палату прадстаў-нікоў? Як ацэньваеце свае шанцы?

— Маё рашэнне зноў вылучацца ў Палату знахо-дзіць падтрымку ў многіх людзей, у тым ліку з недзяр-жаўнага грамадскага сек-тару. Бо яны хацелі б мець свайго прадстаўніка ў Пала-це, каб прасоўваць свае за-конапраекты і каб уплываць на прыняцце новых законаў у палепшаным выглядзе. Я спадзяюся, што мая канды-датура будзе падтрымана і маімі выбарнікамі, а такса-ма сябрамі ТБМ.

На колькі я ацэньваю свае шанцы? Я чалавек сці-плы, таму кажу — 50 на 50. Я разумею, што калі збяру актыўную каманду, якая бу-дзе актыўна дзейнічаць, су-часнымі метадамі, то ша-нцы павялічацца.

— Вы ўзгадалі выбар-нікаў, грамадскія аб’яднан-ні. Але ёсць яшчэ адна сіла — улада, якая грае вызнача-льную ролю ў тым, хто мо-жа стаць дэпутатам. Ці ёсць у вас нейкія сведчанні, «сігналы» наконт таго, як ва ўладзе могуць паставіц-ца да вашага намеру зноў ісці ў дэпутаты?

— Я так мяркую, што ва ўладзе ёсць розныя людзі з рознымі прыхільнасцямі. Зацятых ворагаў я, спадзя-юся, не нажыла — не ставіла сабе такой задачы. Многія, думаю, звыклі да таго, што я маю выразна акрэсленую пазіцыю, я ад яе не адсту-паю. Пры гэтым я не хлушу і не збіраюся мець нейкія асабістыя выгады ад Палаты прадстаўнікоў.

Таму я думаю, што вялікага супрацьдзеяння з боку ўладаў мне чакаць не даводзіцца. Але, магчыма, недзе ёсць і мае таемныя во-рагі, гэта не выключана.

— Што за эпізод з вы-бачэннямі ў ваш бок ад Лу-кашэнкі?

— Калі падчас апош-няга паслання Аляксандар Рыгоравіч агаварыўся. Пер-шы раз я не заўважыла, бо думала, што гэта адносіцца не да мяне. Але потым ён зноў зрабіў агаворку, назва-ўшы мяне Таццянай. Пасля таго як размова ўжо скончы-лася, ён вяртаўся і, праходзя-чы міма мяне, падышоў і кажа: «Я памылкова назваў цябе Таняй, я ж ведаю, што цябе завуць Лена. Прабач». Паціскае мне руку, кажа: у мяне была дзяўчына ў мала-досці, таму я і агаварыўся. На што я кажу жартоўна: «Дык гэта што, я трапіла ў разрад вашых любімчы-каў?» — «Ну не ворагаў жа».

Такі быў момант, у нейкай ступені паказальны. Аляксандар Рыгоравіч пака-заў, што ён здольны прызна-ваць нейкія свае хібы, калі на іх тактоўна ўказаць, здольны папрасіць прабачэння.

— Што скажаце тым праціўнікам удзелу ў выба-рах, якія лічаць, што любы ўдзел — гэта гульня па пра-вілах улады і што ён нічога не прыносіць?

— На гэта я адказала б так. Можам не ўдзельнічаць, можам не браць на сябе ад-казнасць на такім высокім узроўні. Ну, не было б мяне ў Палаце прадстаўнікоў. Не было б таго, што ў парла-менце ўвесь час хаця б адзін чалавек выступае па-бела-руску. Не было б маіх вы-ступаў у Радзе Еўропы ад-носна таго, што Беларусь увесь час знаходзіцца не ў фокусе еўрапейскіх палі-тыкаў.

Не ведаю, ці здолелі б мы ўвасабляць у жыццё ідэю Нацыянальнага ўнівер-сітэта з беларускай мовай навучання. Напэўна, не бы-ла б створана экспертная ра-да па заканадаўстве на бела-рускай мове. Не кажучы пра тыя «дробныя» справы, калі я як дэпутат спрыяла людзям у вырашэньні іхніх праблемаў.

Па-другое, пайшоў працэс разумення таго, што можна не пагаджацца з ула-дай, але не быць унутры краіны ворагамі. Бо, калі мы становімся ворагамі, мы па-чынаем паміж сабой вая-ваць — і ў выніку можам згу-біць краіну.

— З некаторых ва-шых ранейшых інтэрв’ю можна зрабіць высновы, што вашыя палітычныя планы і амбіцыі прасціра-юцца далей за Палату прадстаўнікоў. Што вы задумваецеся і пра прэзі-дэнцкія выбары. Ці можа-це вы тут сёння дакладна і напэўна сказаць, што вы збіраецеся ўдзельнічаць у прэзідэнцкіх выбарах у яка-сці кандыдата?

— Апетыт прыходзіць падчас яды. Мая дзейнасць у Палаце прадстаўнікоў пе-раканала мяне ў тым, што трэба, каб патрыятычныя сілы абавязкова мелі свайго прадстаўніка ў якасці кан-дыдата ў прэзідэнты. Бо калі няма такога прадстаўніка, такога голасу — то гэтая ча-стка грамадства не прэтэн-дуе на самы высокі пост. Гэ-та азначае, што грамадства не мае патрэбы, каб ажыц-цяўляць уладу на самым вы-сокім узроўні.

— Дык які ваш адказ на маё канкрэтнае пы-танне?

— І таму я збіраюся і ўжо пачынаю працаваць на тое, каб вылучыць сваю кан-дыдатуру на пасаду Прэзі-дэнта Рэспублікі Беларусь.

Навіны Германіі. Нямецкія даследчыкі: Каршэрынг — міф, які не вырашыць праблемы трафіку

Панядзелак, Жнівень 19, 2019 0

Паслугі пахвіліннага пракату аўтамабіляў (так званы «каршэрынг») не дае чаканага эфекту ў большасці гарадоў Германіі, піша газета “Зюддойчэ Цайтунг”.

Першапачаткова, на каршэрынг ускладаліся вялікія спадзяванні. Як меркавалася, адмовіўшыся ад уласных аўто на карысць агульных аўтамабіляў, людзі тым самым вызваляць вуліцы ў сваіх гарадах ад залішняга трафіку.

Лічыцца, што адно аўто каршэрынгу здольнае замяніць дзесяць адзінак персанальнага аўтатранспарту.

Аднак, як выявілася, станоўчы эфект ад пашырэння каршэрынгу ў большасці нямецкіх гарадоў мінімальны, піша “Зюддойчэ Цайтунг” са спасылкай на вынікі даследавання кансалтынгавай кампаніі ATKearney.

Пахвілінны пракат аўто можа быць прыбытковым толькі ў густанаселеных раёнах краіны, пішуць даследчыкі. У правінцыі ды ў меншых гарадах каршэрынг проста не акупіцца.

Але нават калі ўсе насельнікі нямецкіх агламерацыяў — Берліна, Гамбурга, Мюнхена, Штутгарта, Франкфурта — адмовяцца ад уласных аўто і перасядуць на каршэрынгавыя аўта-мабілі, усё адно гэта дазволіць прыбраць з дарог толькі вартыя жалю 5% аўтамабіляў у маштабах краіны. Такая ж сітуацыя будзе і ў іншых еўрапейскіх краінах са значнай тэрыторыяй, мяркуюць даследчыкі.

Вялікая праблема ў тым, што многія карыстальнікі каршэрынгу лічаць яго не заменай, а дадаткам да ўласнага аўто.

Напрыклад, у вялікіх гарадах Германіі бывае прасцей і танней запаркаваць уласную машыну далёка ад дому, перасесці на каршэрынгавае аўто, дабрацца на ім да самага ганка і кінуць яго на рагу вуліцы.

Пакуль што фірмы, якія даюць аўто ў пахвілінны пракат, завабліваюць кліентаў нізкімі цэнамі, а гэта не тая матывацыя, якая спрыяе экалагічным паводзінам, мяркуюць даследчыкі.

Для таго, каб заахвоціць людзей і сапраўды адмовіцца ад уласных аўто, варта ствараць каршэрынгу імідж «зялёнай альтэрнатывы», а не таннага спосабу перамяшчэння па горадзе.

Берлін можна назваць сталіцай нямецкага каршэрынгу, піша газета. У сталіцы краіны больш за 5 тысяч аўто ў агульным карыстанні, прычым ажно палова з іх — электрамабілі. Усяго ў свеце колькасць каршэрынгавых аўто вырасла з 7 да 27 мільёнаў за тры гады.

Руслан Гаёк

паводле “Зюддойчэ Цайтунг”,

nn.by.

«Усе ў Царкве з вялічэзнай павагай адносяцца да сп. Лявона».

Панядзелак, Жнівень 19, 2019 0

Катэдральны Сабор Св. Кірылы Тураўскага ў Нью-Ёрку шчыра ўдзячны лідзяніну Лявону Анацку

Ад 1944 г. Беларуская аўтакефальная праваслаўная царква (БАПЦ) знаходзіцца на эміграцыі. 26 жніўня 1950 года Беларуская аўтакефальная праваслаўная царква заснавала ўБрукліне прыход імя Святога Кірылы Тураўскага. Будынак Катэдральнага Сабора Святога Кірылы Тураўскага пачаў будавацца 5 чэрвеня 1950 года (закладзены вуглавы камень у фундамент будынка) ў стылі неаготыкі. Кіруе Саборам яго Міласць Найпачаснейшы СВЯТАСЛАЎ (Логін), Архіяпіскап БАПЦ. У цяперашні час у Саборы кожную нядзелю праводзяцца службы. І таксама пад дахам беларускай царквы ладзяцца сустрэчы з беларусамі.

Стараста Катэдральнага Сабора сп. Аляксандр Хомчанка распавёў пра беларускага звышмарафонца з г. Ліды сп. Лявона Анацку, які завітаў у Нью-Ёрк, каб паспрабаваць свае сілы ў марафоне імя Sri Chinmoy працягам у 10 сутак. Акрамя асабістага захаплення бегам сп. Лявон займае пасаду старшыні Лідскай арганізацыі Таварыства беларускай мовы.

— Такога самаахвярнага, сумленнага, працавітага і пры гэтым неверагодна сціплага чалавека, як сп. Лявон раней бачыць не даводзілася. Трэба вельмі добра пашу-каць і абсалютна ўпэўнены, што магчыма і не знойдзеце. Пасля тога, як сп. Лявон прабег 10-ці дзённы марафон у Нью Ёрку, мы запрасілі яго ў беларускую царкву і арганізавалі сустрэчу ў грамадскай зале Сабора. Было вельмі цікава сустрэцца з такім неардынарным чалавекам. Сустрэча прайшла цудоўна: цікавыя пытанні і цікавыя адказы, падчас трошкі жартоўныя.

клумбак

Пасля прыемнай сустрэчы, даведаўшыся, што сп. Лявон збіраецца яшчэ нейкі час быць у Амерыцы, прапанавалі яму да ад’езду спыніцца ў нашай царкве, хаця доб-рых, прыстасаваных умоваў для пражывання ў царкве няма, але гэтая акалічнасць яго не збянтэжыла. Мы, час ад часу, аказваем дапамогу беларусам, якія па пэўных прычынах часова не маюць магчымасці арандаваць жыллё. Галоўная ўмова часовага пражывання — дапамога царкве. І тут пачалося: сп. Лявон усё прапалоў і перакапаў вакол царквы, зрабіў прыгожыя кветнікі, замовіў у сястрынства прыгожыя кветкі белага і чырвона колераў (пад колер нацыянальнага сцяга), адрамантаваў, пафарбаваў лесвіцы на другі паверх будынка, адрамантаваў і пафарбаваў адлівы фундамента звонку па перыметры царквы і шмат чаго яшчэ… Мы не паспявалі прывозіць фарбу і матэрыялы… Хачу азначыць, што сп. Лявон прымаў і самы актыўны ўдзел у працы ля помніка Беларускім Змагарам, рэстаўрацыі і ўпарадкаванні тэрыторыі у Саўт Рывары ў суседнім штаце Нью-Джэрсі. Пры жудаснай спякоце (тэмпература падымалася да +37ОС) сп. Лявон, з сякераю ў руках, амаль што без перапынку, як заўзяты марафонец, павысякаў усе кусты і параснік па перыметры помніка… І гэта пры тым, што сакера ў сп. Лявона была тупая, а калі б вострая?

сякерак

Недалёка ад канадскай мяжы, на поўначы штата Нью-Ёрк, недалёка ад Ніягарскага вадаспаду Лявон Анацка прыняў удзел у маратоне Mighty Mosquito ў 100 міль (160 км).

Мы планавалі разам са сп. Лявонам, што атрымаецца прыняць удзел у 52-дзённым на 3100 міль (амаль 5000 км) марафоне ў гэтым годзе, але спіс удзельнікаў быў сфармаваны яшчэ ўзімку. За кожным удзельнікам быў замацаваны суддзя, які фіксаваў час. Сп. Лявон нават 4 кругі прабег з удзельнікамі, але арганізатары папрасілі, каб ён сышоў з дыстанцыі, таму, што не было каму рэгістраваць яго час.

помнікк

Са свайго боку яны паабяцалі ўключыць яго ў спіс марафонцаў на наступны год. Асноўны крытэр удзелу ў супермарафоне — прабегчы 10-ці дзённы марафон з вынікам не менш, чым 100 км/дзень. Ён гэта выканаў: прабег.

Улічваючы тое, што не атрымалася ўзяць удзел у супермарафоне, дзеля нейкай маральнай кампенсацыі, ён папрасіў знайсці нейкі марафон у штаце Нью-Ёрк. Мы яму дапамаглі гэта зрабіць. Аказалася, што гэта не вельмі блізка. Але, улічваючы ягоную апантанасць і вялікае жаданне бегчы, і ў знак удзячнасці за вялікую дапамогу ў царкве, прапанавалі яго «падкінуць» да месца правядзення марафону Mighty Mosquito і зладзіць вандроўку да Ніягарскага вадаспаду.

Паўтаруся. Такога сціплага, самаахвярнага, сумленнага чала-века раней бачыць не даводзілася. Усе ў царкве з вялічэзнай павагай адносяцца да сп. Лявона. Калі яму ўдасца атрымаць візу і прыехаць на наступны год, з вялікім задава-льненнем сустрэнем і, чым зможам — дапаможам.

А. Лазоўскі.

Фота  Аляксанара Хомчанкі.

НАША СЛОВА № 33 (1444), 14 жніўня 2019 г.

Панядзелак, Жнівень 19, 2019 0

У Зэльве ўшанавалі Ларысу Геніюш

Ушанаваць беларускую паэтку і змагарку Ларысу Ге-ніюш (1910-1983) 10 жніўня ў Зэльву пры-ехала няшмат людзей, як і летась. Тым не менш ушанаванне адбылося. Пачалося яно раніцай у Зэльве-нскай Свята-Троіцкай царкве набажэнствам у гонар слаўнай бела-рускі. На набажэн-стве прысутнічалі і зэльвенцы, і тыя, хто прыехаў згадаць паэтку з Га-родні і Слоніма. Потым каля помніка Ларысе Геніюш, які знаходзіцца на царкоўным цвінтары, пра паэтку, яе творчасць і лёс казалі сябры Гарадзенскага аддзялення Саюза беларускіх пісьмен-нікаў Валянцін Дубатоўка, Ала Петрушкевіч, Ся-ргей Чыгрын і Мікола Канановіч. Шчырымі словамі прыгадала су-стрэчы з Ларысай Антонаўнай і яе сяб-роўка, суседка Ірына Тукальская, якая так-сама далучылася да прысутных. На Зэль-венскіх могілках пад бел-чырвона-белым сцягам да магілы Ла-рысы і Янкі Генію-шаў былі ўскладзены кветкі, а Валянцін Ду-батоўка сказаў, што ў наступным годзе Ларысе Геніюш спаўняецца 110 га-доў з дня нараджэння, таму гэта дата будзе адзначацца ў Зэльве і ў Беларусі шырока і масава.

Барыс Баль, Беларускае Радыё Рацыя, Зэльва. Фота аўтара.

Гадавая валанцёрская праграма на нямецкім тэлебачанні

Панядзелак, Жнівень 12, 2019 0

Вецін-ТБ шукае валанцёраў/к, якія будуць дапамагаць рабіць дакументальныя фільмы і відэаролікі для навінаў на мясцовым тэлебачанні.

Калі: 1 траўня 2020 — 30 красавіка 2021.

Фінансы: выдаткі на пражыванне, транспарт і харчаванне пакрываюцца праектам.

Кандыдаты/кі павінны падаць заяўку на праект, папярэдне зарэгістраваўшыся на платформе да 20 жніўня 2019  г.

Дзеля чаго ўдзельнічаць у гэтым праекце:

— навучыцца працаваць з камерай, мантаваць матэрыял, апрацоўваць відэа і дадаваць эфекты, а таксама браць інтэрв’ю;

— пазнаёміцца з людзьмі самых розных прафесій: ад мастакоў і мастацтвазнаўцаў да работнікаў мясцовых органаў кіравання і вядомых футбалістаў;

— навучыцца працаваць з людзьмі рознага ўзросту;

— атрымаць шанец рэалізаваць свой асабісты праект па тэме, звязанай з Еўразвязам.

Патрабаванні да кандыдатаў і кандыдатак:

— узрост 17-30 гадоў;

— моцная заматываванасць працаваць у сферы тэлебачання, прадукцыі фільмаў і медыяадукацыі;

— уменне працаваць у камандзе, з дзецьмі і моладдзю;

— добрае валоданне нямецкай мовай.

 

Перавага будзе аддавацца кандыдатам і кандыдаткам:

— з невялікіх гарадоў і сельскай мясцовасці;

— мігрантам;

— моладзі, якая знаходзяцца ў цяжкім эканамічным становішчы.

Пражыванне: 2 валанцёры будуць жыць у цалкам абсталяванай кватэры, кожны/ая ў сваім пакоі, у вельмі прыгожым раёне студэнцкага горада Хале.

Праца: працаваць валанцёры будуць збольшага ў Веціне і Хале. Залежна ад праектаў WTV і сваіх асабістых медыяпраектаў валанцёры могуць наведаць і іншыя гарады Германіі.

Праект ладзіцца ГА «Цэнтр «Трэці сектар» разам з  WTV — Der Offene Kanal aus Wettin e.V. у межах адной з акцый праграмы Еўразвяза «Эразмус плюс» — European Solidarity Corps (ESC).

Крыніца: europa.eu. АДБ “Брусель”.

Бог! Гонар! Айчына!

Панядзелак, Жнівень 12, 2019 0

Гэтым слоганам вітала праваслаўнае паселішча «Шляхам Ефрасінні Полацкай» усіх ахвочых адпачыць — дзяцей і іх бацькоў — з розных мястэчак Лідчыны. Духоўнікам паселішча запрасілі айца Аляксея Глінскага з прыходу Хрыста Збаўцы.

Берагі слыннага Нёмана, магутныя векавыя дубы-веліканы сустрэлі дарослых і дзяцей ва ўсёй сваёй прыгажосці.

Адкрыццё паселішча адбылося 24 ліпеня святочным канцэртам. На канцэрце гучала наша народная песня «Купалінка» ў выкананні музычнага кіраўніка Аляксандры Рубан. Дзеці падрыхтавалі танцавальныя, песенныя, гумарыстычныя нумары — і свята адпачынку распачалося!

Кожны дзень быў напоўнены новымі прыгодамі і таямніцамі. Выхавацелі Валянціна Грышкевіч, Алена Салаўёва, Наталля Тананушка, Маскалёвы Таццяна і Ігар зладзілі разам з дзецьмі і дарослымі сапраўдную археалагічную экспедыцыю. Раскопкі вяліся зранку, а ўдзень і ўвечары адбываліся гульні, імпрэзы і спаборніцтвы. Асабліва запомнілася ўсім «Вечарына для ног», якая адбылася пасля раскопкі «адбітка нагі старажытнага чалавека». Давялося нават асвоіць жывапіс нагамі ў адным з конкурсаў! Дарэчы, перамагла каманда дарослых!

1

За бяспекай і фізічным здароўем дзяцей сачыў кіраўнік фізічнага выхавання спадар Раман Маляўскі. Кожны сонечны дзень арганізоўвалася зарадка з бегам па лясных сцяжынах Панямоння, купанні ў Нёмане.

А якія ж смачныя бела-рускія стравы гатавала палявая кухня начале з шэф-поварам матушкай Вольгай. Ёй дапамагалі спадарыня Лідзія Смокат, Валянціна Улас. Цяжкую працу на кухні выконвалі спадары Сяргей Трафімчык і Сяргей Сідарэнка.

Духоўнік айцец Аляксей запрасіў дзяцей і дарослых паселішча ў нядзелю ў пешы паход да вёскі Дзям’янаўцы на нядзельную службу ў царкву прападобнага Сергія. На службу завіталі і мясцовыя жыхары, якія з захапленнем слухалі спевы ў выкананні матушкі Вольгі, а таксама Кацярыны Рубан, Валянціны Грышкевіч.

Дзень за днём паселішча наведвалі госці. Спявачка Таццяна Грыневіч-Матафонава ладзіла сапраўдныя народныя танцы і спявала з дзецьмі песні на роднай мове. Бард, паэт Віктар Шалкевіч завітаў таксама з песнямі пад гітару. Вядовец бясплатных курсаў «Мова нанова ў Лідзе» спадар Алег Лазоўскі і спадарыня Марыя Ганчар правялі занятак па тэме «Сваякі», ладзілі народныя  рухомыя гульні з падарункамі для самых актыўных удзельнікаў. Лідскі бард Сяргей Чарняк разам з акцёрамі прывёз на паселішча батлейку з сядзібы «Гасціна» са спектаклем «Чарнакніжнік», які з захапленнем сустрэлі апладысментамі і дзеці, і дарослыя.  Завітаў да дзяцей у паселішча і епіскап Лідскі і Смаргонскі Парфірый. Асабліва хацелася б адзначыць, што дзеці размаўлялі з уладыкам і задавалі яму пытанні толькі па-беларуску!!!

Асабліва запомніцца ўсім «жыхарам» праваслаўнага паселішча той дзень, калі ў госці завіталі рыцары з Лідскага клуба «Дайнава». Дзеці пачулі гісторыі рыцарскіх эпох, змаглі ўбачыць і нават прымераць даспехі, патрымаць у руках рыцарскую зброю. І скончыўся той дзень інсцэнізацыяй  аднаго са значных гістарычных момантаў гісторыі Беларусі — «Грунвальдскай бітвы». Дзеці падзяліліся на дзве каманды: «Крыжакі» і «Ліцвіны», спаборнічалі ў моцы, спрыце і хуткасці.  Цяжка было суддзям вырашыць, хто ж найлепей прызнаецца ў каханні даме свайго сэрца: «Вітаўт» ці «Ульрых фон Юнгінген», у якіх пераапрануліся галоўнакамандуючыя варожых бакоў. Але гісторыю немагчыма перапісаць! Канешне, атрымалі перамогу «Ліцвіны». Асабліва задаволенымі ад такіх спабортніцтваў засталіся хлопчыкі!

3танецк

У дзень закрыцця ў госці да жыхароў паселішча завітаў спадар Зміцер Бартосік са сваёй сям’ёй. Заспявалі этнічныя песні пад жывую музыку ля вогнішча, вакол якога гучала ўвесь вечар дзіцячая беларуская гутарка! А дзеці і дарослыя атрымалі ў падарунак майкі з эмблемай праваслаўнага паселішча.

Упэўнена, у наступным годзе і дзеці, і дарослыя будуць чакаць новай сустрэчы на беразе Нёмана. Ізноў загучыць родная мова на абшарах Панямоння з вуснаў маленькіх беларусаў, ізноў разляціцца ў  паветры гучна і з любоўю духоўны гімн беларусаў «Магутны Божа»…

Наталля Тананушка.

НАША СЛОВА № 32 (1443), 7 жніўня 2019 г.

Панядзелак, Жнівень 12, 2019 0

Бог! Гонар! Айчына!

Гэтым слоганам вітала пра-васлаўнае паселішча «Шляхам Еф-расінні Полацкай» усіх ахвочых адпачыць — дзяцей і іх бацькоў — з розных мястэчак Лідчыны. Духоў-нікам паселішча запрасілі айца Аляксея Глінскага з прыходу Хры-ста Збаўцы.

Берагі слыннага Нёмана, магутныя векавыя дубы-веліканы сустрэлі дарослых і дзяцей ва ўсёй сваёй прыгажосці.

Адкрыццё паселішча адбы-лося 24 ліпеня святочным канцэр-там. На канцэрце гучала наша на-родная песня «Купалінка» ў вы-кананні музычнага кіраўніка Аля-ксандры Рубан. Дзеці падрыхта-валі танцавальныя, песенныя, гу-марыстычныя нумары — і свята адпачынку распачалося!

Кожны дзень быў напоўне-ны новымі прыгодамі і таямніца-мі. Выхавацелі Валянціна Грыш-кевіч, Алена Салаўёва, Наталля Та-нанушка, Маскалёвы Таццяна і Ігар зладзілі разам з дзецьмі і да-рослымі сапраўдную археалагіч-ную экспедыцыю. Раскопкі вяліся зранку, а ўдзень і ўвечары адбы-валіся гульні, імпрэзы і спаборні-цтвы. Асабліва запомнілася ўсім «Вечарына для ног», якая адбы-лася пасля раскопкі «адбітка нагі старажытнага чалавека». Давя-лося нават асвоіць жывапіс нагамі ў адным з конкурсаў! Дарэчы, перамагла каманда дарослых!

За бяспекай і фізічным зда-роўем дзяцей сачыў кіраўнік фізі-чнага выхавання спадар Раман Маляўскі. Кожны сонечны дзень арганізоўвалася зарадка з бегам па лясных сцяжынах Панямоння, купанні ў Нёмане.

А якія ж смачныя бела-рускія стравы гатавала палявая ку-хня начале з шэф-поварам мату-шкай Вольгай. Ёй дапамагалі спа-дарыня Лідзія Смокат, Валянціна Улас. Цяжкую працу на кухні вы-конвалі спадары Сяргей Трафім-чык і Сяргей Сідарэнка.

Духоўнік айцец Аляксей запрасіў дзяцей і дарослых паселі-шча ў нядзелю ў пешы паход да вёскі Дзям’янаўцы на нядзельную службу ў царкву прападобнага Сергія. На службу завіталі і мяс-цовыя жыхары, якія з захапленнем слухалі спевы ў выкананні мату-шкі Вольгі, а таксама Кацярыны Рубан, Валянціны Грышкевіч.

Дзень за днём паселішча наведвалі госці. Спявачка Таццяна Грыневіч-Матафонава ладзіла са-праўдныя народныя танцы і спя-вала з дзецьмі песні на роднай мове. Бард, паэт Віктар Шалкевіч завітаў таксама з песнямі пад гі-тару. Вядовец бясплатных курсаў «Мова нанова ў Лідзе» спадар Алег Лазоўскі і спадарыня Марыя Ганчар правялі занятак па тэме «Сваякі», ладзілі народныя  рухо-мыя гульні з падарункамі для са-мых актыўных удзельнікаў. Лідскі бард Сяргей Чарняк разам з ак-цёрамі прывёз на паселішча бат-лейку з сядзібы «Гасціна» са спе-ктаклем «Чарнакніжнік», які з за-хапленнем сустрэлі апладысмен-тамі і дзеці, і дарослыя.  Завітаў да дзяцей у паселішча і епіскап Лідскі і Смаргонскі Парфірый. Асабліва хацелася б адзначыць, што дзеці размаўлялі з уладыкам і задавалі яму пытанні толькі па-белару-ску!!!

Асабліва запомніцца ўсім «жыхарам» праваслаўнага паселі-шча той дзень, калі ў госці завіталі рыцары з Лідскага клуба «Дай-нава». Дзеці пачулі гісторыі рыца-рскіх эпох, змаглі ўбачыць і нават прымераць даспехі, патрымаць у руках рыцарскую зброю. І скон-чыўся той дзень інсцэнізацыяй  аднаго са значных гістарычных момантаў гісторыі Беларусі — «Грунвальдскай бітвы». Дзеці па-дзяліліся на дзве каманды: «Кры-жакі» і «Ліцвіны», спаборнічалі ў моцы, спрыце і хуткасці.  Цяжка было суддзям вырашыць, хто ж найлепей прызнаецца ў каханні даме свайго сэрца: «Вітаўт» ці «Ульрых фон Юнгінген», у якіх пераапрануліся галоўнакаман-дуючыя варожых бакоў. Але гіс-торыю немагчыма перапісаць! Канешне, атрымалі перамогу «Лі-цвіны». Асабліва задаволенымі ад такіх спабортніцтваў засталіся хло-пчыкі!

У дзень закрыцця ў госці да жыхароў паселішча завітаў спадар Зміцер Бартосік са сваёй сям’ёй. Заспявалі этнічныя песні пад жы-вую музыку ля вогнішча, вакол якога гучала ўвесь вечар дзіцячая беларуская гутарка! А дзеці і да-рослыя атрымалі ў падарунак май-кі з эмблемай праваслаўнага па-селішча.

Упэўнена, у наступным годзе і дзеці, і дарослыя будуць ча-каць новай сустрэчы на беразе Нё-мана. Ізноў загучыць родная мова на абшарах Панямоння з вуснаў маленькіх беларусаў, ізноў разля-ціцца ў  паветры гучна і з любоўю духоўны гімн беларусаў «Магут-ны Божа»…

Наталля Тананушка.

Навіны Германіі. Новы амбасадар Германіі запісаў прывітанне на беларускай мове

Панядзелак, Жнівень 5, 2019 0

Манфрэд Хутарэр і яго жонка павіталі беларусаў.

Новы амбасадар Германіі ў Беларусі Манфрэд Хутарэр, які прыехаў у Менск надоечы, запісаў відэазварот да беларусаў, у якім прызнаўся, што даўно хацеў працаваць у нашай краіне.

Відэазварот, апублікаваны на старонцы «Фэйсбуку» пасольства, амбасадар запісаў разам са сваёй жонкай на рускай і беларускай мовах.

— Дорогие друзья, моя жена и я рады быть в Беларуси, где в ближайшие годы я буду работать в качестве посла. Я очень хотел приехать сюда и даже немного выучил белорусский язык, — сказаў Манфрэд Хутарэр. — Я, як пасол, прыкладу ўсе сілы для таго, каб адносіны паміж нашымі краінамі і далей развіваліся ў пазітыўным ключы. Мы рады знаходжанню ў Беларусі.

— Мы ўжо шмат разоў наведвалі Беларусь і былі ўражаныя тым, якая разнастайная і прыгожая ваша краіна, — дадала жонка амбасадара.

Навіны Германіі. «Белавія» адкрыла рэгулярныя рэйсы ў Мюнхен

Панядзелак, Жнівень 5, 2019 0

«Белавія» адкрыла рэгулярныя рэйсы ў Мюнхен. Як паведамілі ў кампаніі, на першы рэйс да Мюнхена купілі квіткі 75 пасажыраў, назад у Менск — 82. Палёты будуць ажыццяўляцца чатыры разы на тыдзень: па панядзелках, чацвяргах, пятніцах і нядзелях з вылетам з Менска ў 12.30 і прыбыц-цём у міжнародны аэрапорт Мюнхен імя Франца-Ёзефа Штраўса ў 13.35. Зваротны рэйс з Мюнхена ў 14.15 (па мясцовым часе) па панядзелках, чацвяргах, пятніцах і нядзелях з прыбыццём у нацыянальны аэрапорт Менск у 17.15.

«Адкрыццё рэйса ў Мюнхен стала сапраўды знакавай падзеяй, да якой мы рыхтаваліся на працягу некалькіх гадоў, — цытуе прэс-служба генеральнага дырэктара ААТ «Авіякампанія «Белавія» Анатоля Гусарава. — Авіяцыйныя ўлады Беларусі і Германіі вясной гэтага года дасягнулі пагаднення аб павелічэнні частаты і маршрутаў палётаў для авіяперавозчыкаў дзвюх дзяржаў. Дзякуючы гэтаму рашэнню «Белавія» змагла дадаць гэты новы напрамак у сваю маршрутную сетку».

— Мы разлічваем, што нашы краіны стануць бліжэйшымі ва ўсіх адносінах: для развіцця дзелавых кантактаў, міжкультурнага дыялогу, умацавання гандлёва-эканамічных узаемаадносін. Для нашых гасцей аэрапорт Менска можа стаць зручным міжнародным вузлавым портам для палётаў у іншыя краіны. Расклад палётаў складзены так, каб пасажыры маглі камфортна ажыццявіць перасадку на рэйсы, якія іх цікавяць. Таксама беларусы змогуць пазнаёміцца з культурай аднаго з самых цікавых гарадоў Еўропы, што будзе спрыяць культурнай інтэграцыі Менска і Мюнхена, — адзначыў Гусараў.

“Мы з радасцю сустракаем авіякампанію «Белавія» ў міжнародным аэрапорце Мюнхена. Гэты маршрут ужо даўно запатрабаваны, бо Менск заўсёды быў адным з самых папулярных кірункаў у Мюнхене”, — адзначыў у сваю чаргу гендырэктар аэрапорта Мюнхен Міхаэль Керклох, паведамляе прэс-служба «Белавія».

Палёты ў Мюнхен ажыццяўляюцца на паветраных караблях Embraer-175. Час у дарозе складае каля дзвюх гадзін. Кошт авіябілетаў у адзін бок складае ад 115 еўра, туды-назад — ад 255 еўра. Міжнародны аэрапорт Мюнхен стаў чацвёртым аэрапортам у Гер-маніі ў маршрутнай сетцы авіякампаніі «Белавія». На гэты мо-мант беларускі перавозчык выкон-вае рэгулярныя рэйсы ў аэрапорты Берліна, Франкфурта і Гановера.

belapan.by.

27 ліпеня на Лідчыне

Панядзелак, Жнівень 5, 2019 0

27 ліпеня на Лідчыне традыцыйна прайшло пад знакам ушанавання памяці паўстанцаў 1863 года. І няма нічога дзіўнага ў сумяшчэнні гэтай даты і гэтай памяці. 27 ліпеня 1990 года — дзень прыняцця Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце Беларусі падвёў рысу пад многімі этапамі змагання за незалежнасць нашай краіны і стаў магчымым у многім і дзякуючы гэтаму паўстанню.

Урачыстасці пачаліся з імшы ў паўстанцкай капліцы ў былым засценку Станкевічы. Служыў імшу ксёндз Андрэй з касцёла Спаслання Святога Духа г. Бярозаўкі. Паводле легегнды гэтую капліцу паўстанцы склалі за адну ноч. Недзе ў пачатку 50-х гадоў НКВД вывезла ўвесь засценак Станкевічы ў Сібір, і капліца стаяла занядбанай. З Сібіры вярнулася толькі адна сям’я. Ужо ў 21 стагоддзі капліца была адноўлена, і хоць і рэдка, а тут бываюць набажэнствы.

капліца1ккапліца2к

Пасля імшы быў асвечаны крыж на магіле паўстанцаў 1863 года, адноўлены ваясной гэтага года ў былым фальварку Стрэліца. Ад Станкевічаў да Стрэліцы напрасткі — кіламетраў тры, таму найбольш верагодна, што пахаваны там паўстанцы з таго ж аддзела, які будаваў капліцу. Сюды на магілу была прывезена зямля з магілаў паўстанцаў у Вільні і далучана да векавечнай зямлі кургана. Асвяціў крыж ксёндз Андрэй.

крыж1к

Пасля Стрэліцы сябры розных груп грамадскасці наведалі мемарыял у Шчытніках паміж Малым Ольжавам і Моха-вічамі. Сюды таксама прывезлі зямлю з вілен-скіх магіл. Дарэчы, там  у Вільні было пахавана вельмі шмат лідзян, расстраляных і павешаных за ўдзел у паўстанні.

І апошнім пунктам стаў млын у Дворышчы, дзе была адкрыта першая ў Беларусі  арт-выстава, прысвечаная паўстанню 1863 горда на Лідчыне. Арт-выстава — гэта шэсць вялікіх пластыкавых планшэтаў на стойках. Тут дзясяткі партрэтаў, да сотні імёнаў і вялікі аб’ём інфармацыі. Выстава рыхтавалася для Тарноўскай школы (бліжняй ад мемарыяла ў Шчытніках) і рабілася ў мабільным варыянце, каб можна было перавозіць яе са школы ў школу. Усё было ўзгоднена з аддзелам адукацыі, але потым улады далі задні ход, і выстава размясцілася на прыватнай тэрыторыі.

Падчас  адкрыцця было сказана пра гатоўнасць да адкрыцця музея паўстання. Ёсць цэлы паверх у 600 кв. м, але адным лідзянам падняць гэта будзе цяжка. Гэта мусіць быць агульнанацыянальны праект. Беларуская грамадскасць сёння ўжо можа ўласнымі сіламі стварыць такі музей.

IMG_4414

У гонар паўстанцаў прагучалі патрыятычныя песні ў выкананні Зміцера Захарэвіча. Нажаль, вялікі канцэрт арганізаваць не выйшла, бо ўсе гэтыя дзеі занялі час з 14.00 да 19.00. Дзень быў перагружаны, але ўсё трэба было зрабіць.

зміцерк

Тыя, хто захоча наведаць выставу, маюць звяртацца ў лідскую турфірму “Адрас лета”: 231300, Рэспубліка Беларусь, г. Ліда, вул. Чапаева, 8. Тэлефоны: 8 — (0154) 52-43-44, 8 — (029) 88-22-119, 8 — (0154) 53-03-03, 8 — (044) 500-500-9,

E-mail: adresleta@gmail.com.

Першыя цікаўныя ўжо ёсць.

Яраслаў Грынкевіч.